زمانی امر و نهی واجب می‌شود که احتمال تأثیر داده شود، هر چند تأثیر موقت باشد و گناه او را تقلیل دهد؛ اما اگر به طور کلی احتمال تأثیر نمی دهد، امر به معروف و نهی از منکر، واجب نیست.

اگر احتمال عقلایی داده شود که ادعای او صحیح است، از او پذیرفته می شود.

در هر صورت اگر خوف حاصل شده، منشاء عقلائی داشته و احتمال آن قابل توجه بوده، فقط قضا دارد.

اگر در تکرار تذکّر احتمال تأثیر بدهند، تکرار واجب است.

اتحاد افق در رؤیت هلال شرط است و منظور از آن، شهرهایی است که از جهت احتمال رؤیت و عدم احتمال رؤیت هلال، یکسان باشند. لذا اگر اختلاف بین افق دو شهر به مقداری باشد که با فرض رؤیت هلال در یکی، هلال در دیگری قابل رؤیت نباشد، رؤیت آن برای شهرهایی که احتمال رؤیت در آن به طور قطع و یقین منتفی باشد، کفایت نمی‌کند. بنا بر این اول ماه از طریق رؤیت هلال حتی در افق شهرهای مجاوری که اتحاد افق دارند و یا از طریق شهادت دو فرد عادل، و یا از طریق حکم حاکم، ثابت می شود.

در فرض احتمال تأثیر، نهی از منکر با مراعات شروط شرعی آن لازم است.

تا زمانی که نجاست جائی احراز نشود پاک است و نباید به احتمال، شک و وسوسه اعتنا کرد.

اگر احتمال می‌داده است که پیش از اذان صبح برای غسل بیدار خواهد شد و تصمیم بر غسل هم داشته باشد، ولی بیدار نشود، روزه‌اش صحیح است.

اگر مکلف احتمال دهد که با موعظه و ارشاد و گفتار نرم، مقصود، حاصل می شود، همان واجب است و تعدّی از آن جائز نیست.

برای تطهیر کافی است تمام قسمت هایی را که احتمال می دهید نجاست در آن قسمت بوده تطهیر کنید و تطهیر کل بدن لازم نیست.

در صورت عدم احتمال تأثیر نهی از منکر واجب نیست و تعقیب و پیگیری به عهدۀ مسئولین ذیربط است.

انزجار قلبی که در هیچ مرحله ای ساقط نیست و مراتبی از نهی منکر را هم که ممکن است و احتمال تأثیر در آن وجود دارد باید داشته باشید.

اگر احتمال بدهید که عذر شرعی در انجام عمل مذکور دارد (از جمله تقلید از کسی که آن را حرام نمی‌داند)، نباید تذکر بدهید.

در فرض سوال، واجب نیست.

می تواند با تیمم نماز بخواند؛ گرچه احتیاط مستحب آن است که تا زمانی که وقت تنگ شود، نماز را به تأخیر بیندازد.