اگر جائی که می روید جزء شهر مشهد محسوب شود به قصد ده روز شما خللی وارد نمی شود؛ همچنین اگر خارج از مشهد و کمتر از مسافت شرعی است نمازتان در مشهد کامل می باشد، اما چنانچه مسافت مکان مورد نظر بیش از چهار فرسخ شرعی (تقریبا بیست و نیم کیلومتر) باشد از آن به بعد نماز شما در مشهد شکسته است. در هر حال نمازهای قبلی که قبل از سفر تمام خوانده اید صحیح است.

ج1) اگر در سفر کاری حدود سه ماه هر روز به غیر از تعطیلات و یا حدود یک سال حداقل هر ده روز یک سفر شغلی داشته باشد، نماز کامل و روزه صحیح است.
ج2) سفرهای مربوط به درمان در فرض سؤال سفر کاری نیست لذا در ترددها نماز شکسته است و روزه صحیح نیست.

اگر قبل از گذشتن وقت متوجه شود باید نماز را اعاده کند و اگر بعد از وقت متوجه شد وظیفه ای ندارد.

اگر از روستا اعراض کرده اید نمازتان در آنجا شکسته است مگر اینکه آبیاری مذکور شغل شما محسوب شود (نه اینکه به صورت تفریحی و تفننی باشد) و برای این شغل در طول سال و معمولاً زیر ده روز، رفت و آمد دارید، نماز شما در این سفرها تمام و روزه صحیح است.

در فرض سوال، در روز اول اگر از اول طلوع آفتاب نیز تا غروب روز دهم باشد کفایت می کند و لازم نیست که روز را از اذان صبح محاسبه نماید. همچنین لازم نیست که شب اول و آخر نیز در آنجا باشد.

هرگاه می داند در آن محل ده روز یا بیشتر می ماند باید نماز را تمام بخواند؛ اما اگر نمی داند که چند روز می ماند، چنانچه تا سی روز مردداً در آنجا بماند، نمازش قصر است و در روز سی و یکم به بعد باید نمازش را تمام بخواند، اگر چه بداند نصف روز دیگر در آنجا خواهد بود.

اگر رفت و آمدش حداقل سه ماه - غیر از روزهای تعطیل - ادامه دارد، نمازش در مبدأ و مقصد و بین راه، در سفرهای مربوط به خدمت سربازی یا کارش، تمام و روزه‌اش صحیح است.

ج1) حرام است.
ج2) در سفرِ برای صید و شکار لهوی، نماز تمام است.

چنانچه کسی قصد کند که تا روز معینی؛ مثلاً تا آخر ماه یا تا دوشنبه در جایی بماند و در واقع تا آن زمان ده روز باشد، اگر چه نداند که ده روز است، نمازش تمام است؛ هر چند احتیاط مستحب است که نماز را جمع (هم شکسته و هم کامل) بخواند.

چنانچه این احتمالات عرفاً معقول بوده و موجب می شود تا اطمینان به ماندن ده روزه پیدا نشود، باید نماز را شکسته بخواند؛ اما اگر این تردیدها تا سی روز ادامه پیدا کند، از آن به بعد نماز کامل خواهد بود.

بله کامل است.

منظور از حد ترخص مکانی است که در آنجا اذان شهر شنیده نمی شود و دیوارهای شهر هم دیده نمی شود و احوط، رعایت هر دو علامت است، هر چند بعید نیست که شنیده نشدن اذان برای تعیین حد ترخص کافی باشد.

کسی که از وطن به قصد پیمودن مسافت شرعی سفر می‌کند، اگر شک کند که به حدّ ترخص رسیده است یا نه؛ باید بنا بگذارد که به حدّ ترخص نرسیده و نماز را تمام بخواند و اگر این شک هنگام برگشتن از سفر باشد، باید نماز را قصر بخواند؛ البته در صورتی¬که هم هنگام رفتن و هم برگشتن، در یک مکان شک کند که از حد ترخص گذشته است یا نه و بخواهد در آن مکان نماز بخواند، باید بین قصر و تمام جمع کند و اگر نماز را هنگام رفتن فقط به صورت تمام خوانده، باید به صورت قصر هم اعاده یا قضا کند

در وقت باید اعاده کند و در خارج وقت باید قضا کند.

اگر از محلی که قصد اقامت ده روز کرده به قصد پیمودن مسافت شرعی خارج ‌شود، احتیاط واجب آن است که در فاصله بین محل اقامت و حد ترخص، بین قصر و تمام جمع کند یا نماز را تأخیر بیندازد تا از حدّ ترخص عبور کند و قصر بخواند.