بسم‌الله‌الرّحمن‌الرّحيم
الحمدلله ربّ العالمين
و الصّلاة و السّلام علي سيّدنا و نبيّنا ابي‌القاسم المصطفي محمّد
و علي آله الاطيبين الاطهرين المنتجبين سيّما بقيّةالله في الارضين
خيلي خوش‌آمديد برادران عزيز، خواهران عزيز، سرداران، يادگاران دفاع مقدّس، رزمندگان، جوانان پُرشور
نمونه‌هايي از برجستگي‌هاي ملّت ايران که قدرِ شماها را -چه قدرِ جوانها را
که گام در اين راه گذاشتند و دل خودشان را با حقايق آشنا کردند
چه قدرِ سابقه‌داران و استخوان‌خُردکردگان اين راه که ميدانها را درنَورديدند، کارهاي بزرگي انجام دادند
و امروز هم به خدمات خود ادامه ميدهند، و غالباً هم منتظر شهادتند
ملّت ايران بايد بداند. [اينها] فرزندان ملّتند و ملّت قدر ميدانند
مسئولان، کارگزاران امور کشور بايستي قدر اينها و قدر اين حرفها را بدانند
اوّلاً تشکّر ميکنم از مجموعه‌ي متصدّي و مباشر امور راهيان نور
که آقاي سرلشکر باقري اشاره کردند به اينکه مجموعه‌ي مديران و دست‌اندرکاران و
فعّالان و راهنمايان و گردش‌بران در اين مجموعه حضور داريد؛ از همه‌تان تشکّر ميکنم
کار بزرگي‌ است، کار مهمّي است، کار بسيار اثرگذاري است
يک نکته اين است که ما ياد روزهاي بزرگ را نبايد بگذاريم به دست فراموشي سپرده بشود
روزهاي بزرگ هر کشوري و هر ملّتي آن روزهايي است که يک حادثه‌ي الهي به وسيله‌ي مردم و با دست مردم در آن انجام گرفته است
ذَکِّرهُم بِاَيّامِ ‌الله
خداوند متعال در قرآن دستور ميدهد به پيغمبر که آنها را به ياد ايّام‌الله بينداز
ايّام‌الله همين روزهاي بزرگ تاريخ‌ساز است. خب، هشت‌ سال دفاع مقدّس
به يک معنا هر روزش را حساب کنيم- جزو اين ايّام‌الله است
نبايد بگذاريم که اين حوادث به دست فراموشي سپرده بشود
قرآن ما را تعليم ميدهد؛ اين يادهايي که در قرآن شده است
وَ اذکُر فِي‌ الکِتٰبِ ابراهيم؛ وَ اذکُر فِي ‌الکِتٰبِ موسيٰ؛ وَ اذکُر فِي ‌الکِتٰبِ اِدريس؛ وَ اذکُر فِي ‌الکِتٰبِ مَريَم
نبايد بگذاريم فراموش بشود. قرآن به ما ياد ميدهد که اينها را به ياد بياور، اينها را تکرار کن
شما ببينيد داستان حضرت موسي و داستان حضرت ابراهيم و ديگر داستانها در قرآن چقدر تکرار شده
بايد به ياد آورد، بايد نگذاشت فراموش بشود
ما البتّه در اين زمينه شاهد تلاشهايي هستيم. من به آقاي سرلشکر باقري خيلي خوش‌بينم و خيلي اعتماد دارم
و گفتند که اين کارها را داريم ميکنيم يا کرده‌ايم
اين کارها دوجور است؛ بعضي از اين کارها، کارهاي تشکيلاتي و سازماني است
خيلي خب، يک سازماني را، يک مجموعه‌اي را تشکيل ميدهيم، کار خوبي است
يک بخشي از اين کارها، کارهاي جرياني است، کارهاي اجرائي است
کارهاي اجرائي با تشکيل دادن و راه‌اندازي تمام نميشود
بايستي به‌طور دائم مراقبت کرد، مواظبت کرد که اوّلاً کار پيش برود
ثانياً درست پيش برود و منحرف نشود، ثالثاً اعتلاء داشته باشد و يکنواخت نباشد
اين روايت «مَن ساوي يَومَاهُ وَ هُوَ مَغبون
در اين مورد کاملاً صدق ميکند يعني [اگر] ما امروز کارمان مثل ديروز باشد، حتماً سرمان کلاه رفته است
امروز بايستي يک قدم بالاتر از ديروز، بهتر از ديروز حرکت کنيم
پس اينکه بنده مکرّر به مديران گوناگون -در بخشهاي نظامي، در بخشهاي دولتي، در بخشهاي قضائي و غيره
تأکيد ميکنم و تکرار ميکنم که چشمهايتان را تا آن انتهاي صفِ انساني‌اي که پشت سرِ شما است
گردش بدهيد، نگاه کنيد، مراقبت کنيد، براي اين است
اوّلاً بايستي کار ادامه پيدا کند؛ چون يک کاري را شروع ميکنيم
بعد در اَثناء [کار]، فراموش ميکنيم که اين کار را به عهده گرفته‌ايم يا دستورش را داده‌ايم يا بنا است انجام بدهيم؛ کار فراموش ميشود
گاهي کار فراموش نميشود، ادامه پيدا ميکند امّا به‌صورت انحرافي
مواردي را ديده‌ايم که کار «درست» شروع شده امّا «انحرافي» تمام شده
چه کار فرهنگي، چه کار سياسي، چه کار اقتصادي و کارهاي گوناگون مديريّتي کشور
خوب شروع ميشود امّا يک جا زاويه پيدا ميکند. زاويه هم اوّل که پيدا ميشود، خيلي انسان را حسّاس نميکند چون خفيف است
بعد هرچه که ادامه پيدا ميکند، اين زاويه مدام بازتر و بازتر ميشود
بعضي کارها هم هست که نه، انحراف هم پيدا نميکند، ادامه پيدا ميکند امّا يکنواخت
امروز که نگاه کنيم، مثل پنج سال پيش، مثل ده سال پيش، مثل بيست سال پيش [انجام ميشود
هيچ پيشرفت و اعتلائي مشاهده نميشود. اعتلاء و پيشرفت هم با گفتن
و آمار دادن درست نميشود، بايستي انسان محصول را روي زمين مشاهده بکند؛ ببينيم که چه کار دارد انجام ميگيرد
من خواهشم اين است مجموعه‌اي که دست‌اندرکار اين قضيّه است
توجّه کند که اين کار، کار بزرگي است که من حالا مختصراً عرض خواهم کرد
ببينيد برادران عزيز، خواهران عزيز! هر کشوري يک ثروتي دارد
بعضي‌ها ثروتهاي اقليمي دارند؛ بعضي‌ها ثروتهاي جغرافيايي دارند؛ بعضي‌ها ثروتهاي زيرزميني دارند
بعضي‌ها ثروتهاي انساني -انسانهاي باهوش، برجسته- دارند
بعضي‌ها نفت دارند؛ بعضي‌ها عقل دارند پول ندارند، بعضي پول دارند عقل ندارند
از اين قبيل در دنيا ملّتهايي داريم. نقطه‌قوّت هر کشوري بايستي براي او عزيز و محترم باشد
از آن محافظت کند. ما نقطه‌قوّت خيلي داريم، حالا نقطه‌قوّت‌هاي طبيعي زياد داريم
که حالا اين حرفها جايش در اين جلسه نيست
زمين داريم، زيرِ زمين [منابع] داريم، روي زمين [منابع] داريم، انسان داريم، هوش داريم، همه چيز داريم
لکن يکي از مهم‌ترين ثروتهاي ما، ثروت فرهنگي ما است
ما ثروت فرهنگي داريم. ثروت فرهنگي چيست؟ مثلاً ميل به جهاد و اعتقاد به جهاد، يک ثروت فرهنگي است
يعني شما وقتي در بين ملّت ايران حرکت کنيد و گردش کنيد، جز عدّه‌ي معدودي
در بقيّه‌ي مردم کشورمان يک انگيزه‌ي حرکت در راه دين هست؛ حالا اندازه‌اش مختلف است؛ کم دارد، زياد دارد
يکي همين‌قدر انگيزه دارد که اگر چنانچه در مقابل دوربين تلويزيون قرار گرفت
به نفع کشور و به‌نفع آرمانهاي انقلاب و اسلام شعار بدهد؛ خيلي خب، خيلي خوب است، اين انگيزه وجود دارد
يکي بيشتر از اين انگيزه دارد، يکي تا آنجا انگيزه دارد که جانش را حاضر است بدهد و فدا بکند
اين حسّ مجاهدت‌طلبي و مجاهدت‌پذيري
و اعتقاد به مجاهدت يک ثروت فرهنگي است؛ اين در کشور ما وجود دارد، در خيلي از کشورها نيست
قبل از انقلاب، وقتي‌که مجموعه‌ي مبارزين ما با مجموعه‌ي مثلاً مبارزين مارکسيست آن روز مواجه ميشدند
چه در بحثهاي جمعي، چه در بحثهاي فردي، چه در زندان، چه در بيرون زندان
بنده هميشه اين حرف را به خودي‌هايمان ميگفتم؛ ميگفتم که فرق ما و آنها اين است که ما خدا داريم، آنها خدا ندارند
من دلم به حال آنها ميسوزد. در گوشه‌ي سلّول، در زير شکنجه، در شرايط بسيار دشوار
ما يک پناهي داشتيم، يک خدايي داشتيم، به او پناه ميبرديم، از او کمک ميطلبيديم
اگر هم اراده‌ي او اقتضا نميکرد که آنجا به ما کمک بکند، لااقل دلمان خوش بود که او دارد ميبيند
که ما براي خاطر او داريم زجر ميکشيم، [امّا] آن بيچاره‌ي مارکسيست اين را نداشت
بنده ميگفتم اين آدمي که خدا ندارد، تا وقتي تحت تأثير شور و هيجان و احساسات و مانند اينها است، خب، حرکت ميکند، ميدود
اگر يک لحظه اين شور و اين هيجان و اين احساسات از او گرفته بشود و يک لحظه به خودش فکر کند
خواهد ديد کار بيهوده‌اي دارد ميکند. [ميگويد] من کشته بشوم که ديگري زنده بماند
من کشته بشوم که فلان‌کس پول گيرش بيايد يا راحت زندگي کند؟ چرا؟
خصوصيّت ايمان اين است که احساس مجاهدت و ميل به مجاهدت را در انسان زنده نگه ميدارد
اين خودش يک ارزش فرهنگي است؛ يک ارزش بزرگ فرهنگي است. اين يک
اعتقاد به ايستادگي در مقابل زورگو [هم] يک ارزش فرهنگي است
اعتقاد به اينکه اگر ايستادگي کرديم، در نهايت بدون ترديد بر دشمن فائق خواهيم آمد
يک ارزش فرهنگي و يک ثروت فرهنگي است
ما اگر بخواهيم بشمريم ثروتهاي فرهنگي خودمان را
يک فهرست طولاني‌اي از ارزشها و ثروتهاي فرهنگي [داريم] که متعلّق به ما است و به ما نيرو ميدهد
و اگر اينها را زنده نگه داشتيم، يا آنهايي را که فراموش شده از فراموشي درآورديم
و به ميدان آورديم -مثل اينکه در دوران انقلاب اين اتّفاق افتاد که فراموش‌شده‌ها به ميدان آمدند
آن‌وقت کارهاي بزرگي انجام ميگيرد؛ همچنان‌که در اين سي و چند سال در کشور ما اين کارهاي بزرگ انجام گرفت
شما جوانها دوره‌ي قبل از انقلاب و دوره‌ي طاغوت را نديديد‌
ما آن‌وقت ديديم. اگر کسي آن ‌روز ميگفت که ممکن است در ايران يک حرکتي انجام بگيرد که دين حاکم بشود
و کسي مثل امام بزرگوار در رأس امور قرار بگيرد، بدون ترديد هر انسان متوسّطِ معموليِ عاقل
ميگفت چنين چيزي ممکن نيست، محال است؛ يعني هيچ ترديدي نداشت، چون شرايط اين‌جوري بود، امّا اين اتّفاق افتاد
جنگ تحميلي ازاين‌قبيل است، مسئله‌ي دفاع مقدّس ازاين‌قبيل است
من اينجا يک حاشيه‌اي باز کنم: جنگ تحميلي به‌خاطر اين اتّفاق افتاد که دشمن در ما احساس ضعف کرد
اگر دشمن بعثي و محرّکينش خاطر‌جمع نبودند که سرِ چند روز به تهران خواهند رسيد
آنها اين‌‌جوري فکر ميکردند- اين جنگ انجام نميگرفت؛ آنها در ما احساس ضعف کردند
احساس ضعف شما، موجب تشويق دشمن به حمله‌ي به شما است؛ اين يک قاعده‌ي کلّي است
اگر ميخواهيد دشمن را از تهاجم به خودتان منصرف کنيد، سعي کنيد اظهار ضعف نکنيد
نميگويم بدروغ بگوييم قوي هستيم، [بلکه] ميگويم قوّت خودمان را آشکار کنيم. ما نقاط قوّت زيادي داريم، اين نقاط قوّت را آشکار کنيم
در زمينه‌ي اقتصادي هم همين‌جور است، در زمينه‌ي فرهنگي هم همين‌جور است
اشتباه بزرگ بعضي از ماها در چالش اقتصادي بزرگي که امروز کشور دچار آن است
که ما امروز دچار چالش اقتصادي هستيم- اين بود که در زمينه‌ي اقتصادي اظهار ضعف شد
دشمن ديد که اينجا جايي است که ميشود فشار آورد، [لذا] فشار را زياد کردند
طوري که] از يک نفر در مصاحبه بپرسند که اين رزمايشي که شما داريد فلان‌جا ميکنيد
و درعين‌حال با ايراني‌ها مذاکره ميکنيد، [يک وقت] ايراني‌ها از اين رزمايش ناراحت نشوند که به اين مذاکرات اقتصادي ضربه بخورد
او رويش بشود و خجالت نکشد از اينکه بگويد «نه آقا، اينها تأثيري ندارد؛ ايراني‌ها اين‌قدر احتياج به اين مذاکرات دارند
که امثال اين رزمايش ضرري به مذاکره‌ي اقتصادي ما نميزند»! اين اظهار ضعف در مقابل دشمن نبايد بشود
خب [در زمان جنگ]،‌ دشمن احساس ضعف کرد در ما، لذا حمله کرد
حالا ما آيا واقعاً ضعيف بوديم يا نه؟ بالفعل بله، ضعيف بوديم
نيروهاي مسلّح ما پراکنده بود، آشفته بود، مديريّت منظّمي نداشت
خيلي از تجهيزات ما به‌درد‌بخور نبود، خيلي‌هايش [براي ما] شناخته نبود
ما يکي دو سال بعد از جنگ، بعضي از چيزهايي را که در انبارهايمان بود تازه کشف کرديم
که اينها را داريم و ميتوانيم از آنها استفاده کنيم. تجربه‌ي جنگ [هم] نداشتيم
در دوران طاغوت، [فقط] يک چند حمله‌ي نمايشي که از اين طرفِ مرز عراق وارد بشوند
چند کيلومتر آن طرف‌تر از مرز خارج بشوند اتّفاق افتاده بود. ماها تجربه‌ي جنگ نداشتيم
تجربه‌هاي جنگ ما تجربه‌هاي دوران جنگ جهاني دوّم است
که آن‌وقت طاغوت زمان از فرمانده‌اش پرسيد که نيروهاي مسلّح ما چقدر در مقابل دشمن ميتوانند مقاومت کنند
گفت قربان دو ساعت ميتوانند مقاومت کنند؛ بعد اوقات شاه تلخ شد؛ رضاخان بود ديگر، اوقاتش تلخ شد
بعد که آمدند اين طرف، يک نفر [به آن فرمانده] گفت حقّش بود يک‌جوري ميگفتي که
اوقاتش تلخ نميشد، يک خرده بهتر ميگفتي، چرب‌تر ميگفتي؛ گفت من چرب‌تر گفتم؛ دو ساعت که گفتم چرب‌تر است
ده دقيقه ميتوانند مقاومت کنند، من گفتم دو ساعت! اين تجربه‌ي جنگ ما بود
جنگ با اين صورت شروع شد. ببينيد، دشمن در همان قدمهاي اوّل تا ده دوازده کيلومتري اهواز جلو آمد
يعني خمپاره‌ي ۶۰ دشمن به حومه‌ي اهواز ميرسيد؛ اين‌جوري بود
آمدند از پل نادري -در قسمت دزفول- گذشتند، وارد اين ‌طرف رودخانه‌ي دزفول شدند
يعني هم دزفول هم اهواز و هم شهرهاي مهمّ ديگر خوزستان در معرض خطر قرار گرفتند
دشمن در حمله‌ي اوّل اين‌جوري وارد شد، ما اين‌جوري بوديم
بعد نيروهاي مسلمان و نيروهاي انقلابي ما، با نهيب امام بزرگوار -که خود او يکي از معجزات دهر بود
خود او از آيات بزرگ الهي بود، آيت‌الله العظماي واقعي، او بود
خودشان را پيدا کردند؛ ارتش يک‌جور، سپاه يک‌جور، بسيج يک‌جور
نيروها خودشان را پيدا کردند، از امکانات خودشان استفاده کردند، از قوّتي که در آنها نهفته بود و آن را کشف نکرده بودند استفاده کردند
اين قوّت فقط قوّت جنگيدن و شجاعت و به ميدان رفتن نبود، يکي از آنها اين بود؛ قوّت مديريّت
سازماندهي، ابتکار، ابتکار عمل و اين کارها بود
لذا] صفحه‌ي جنگ را دگرگون کردند. جنگ در سال ۵٩ شروع شد
با همان خساراتي که عرض کردم- [ولي] در فروردين سال ۶١
در عمليّات فتح‌المبين چند هزار اسير از دشمن به دست نيروهاي ما افتاد؛ يعني فاصله را ببينيد! در ظرف يک سال‌و‌نيم
حرکتِ پيشرفت نيروهاي مؤمن و انقلابي جوري بود
که عقب‌نشينيِ تا نزديک اهواز و عقب‌نشينيِ تا نزديک دزفول، تبديل شد
به عمليّاتي مثل عمليّات فتح‌المبين که حدود ده هزار، دوازده هزار [نفر] فقط از دشمن اسير گرفتند
واقعاً يکي از ايّام‌الله، ايّام جنگ تحميلي و دفاع مقدّس است؛ اين را بايد زنده نگه بداريم، اين يک ثروت است
اشتباه ميکنند کساني که خيال ميکنند يا بايد اسم جنگ را نياورد، يا اگر اسمش را آورد، بر ضدّش حرف زد
جلسه تشکيل ميدهند براي آثار و ادبيّات جنگ، آن‌وقت شعر ضدّ جنگ در آن جلسه ميخوانند
اينها خطا و اشتباه ميکنند. اينها مثل کساني هستند که کتابهاي خطّيِ نفيس بازمانده‌ي يک ملّت را
نُسخ منحصر به فرد را- آتش بزنند و از بين ببرند
مثل کساني هستند که نفت يک کشور را استخراج کنند و بريزند داخل دريا و از بين ببرند
ثروت ملّي را -که ميتواند تاريخ را بسازد، آينده را بسازد و ذکر آنها مثل ذکر
وَ ذَکِّرهُم بِايّامِ الله
مايه‌ي ساختن حال و آينده‌ي کشور بشود- دارند از بين ميبرند. فيلم ميسازند، فيلم ضدّ جنگ ميسازند
کتاب مينويسند؛ بايد مراقب بود. [اينها] دو مقوله را با هم اشتباه ميکنند
يک مقوله اين است که آيا جنگ في‌نفسه چيز خوبي است يا چيز بدي است؟ خب معلوم است جنگ چيز خشني است
جنگ، کشتن دارد، نابود شدن دارد، مجروح شدن دارد، معلوم است
اين يک مقوله است. يک مقوله‌ي ديگر اين است که يک ملّتي که مورد تهاجم قرار ميگيرد از جهات مختلف
اگر چنانچه قوّت خود را، نيروي خود را به ميدان نياورد
و در مقابل دشمن نَايستد، چه اتّفاقي خواهد افتاد؟ اين مقوله را با آن مقوله مخلوط ميکنند
دفاع مقدّس يک حرکت حياتي بود، يک نفس کشيدن بود براي اين ملّت
نفس نميکشيديم، ميمرديم؛ اين را بايد زنده نگه داشت
خب، [پس] خاطره‌هاي هشت سال دفاع مقدّس، شد يک ثروت عظيم و ملّي
اين‌قدر هم اين خاطره‌ها زياد و متنوّع و پُرمغز و گويا است
که هيچ زبان گويايي هم -نه حالا زبان بنده که زبان قاصري است
قادر نيست که همه‌ي آنها را بيان کند. دليلش اين است
قريب سي سال از پايان جنگ دارد ميگذرد، امروز [درباره‌ي جنگ] کتاب مينويسند
وقتي] بنده‌ي حقير -که خودم هم حاضر بودم، ناظر بودم و خيلي از قضايا را ميدانستم- آن کتاب را ميخوانم
يک عالَم مطلب از آن کتاب گير من مي‌آيد
اشخاص را، شخصيّت‌ها را، حرفها را، حکمتها را [ميتوان شناخت
اين مطلبي که ايشان نقل کردند از من، حرف من نيست؛ حرف يک رزمنده‌ي همداني است
که اگر چنانچه از سيم خاردار ميخواهي رد بشوي، اوّل بايد از سيم خاردار نفْست عبور کني
وقتي گرفتار خودمان هستيم، نميتوانيم کاري انجام بدهيم؛ اين را آنها به ما ياد دادند
اين را آن جوان ۲۰ ساله يا ٢۵ ساله‌ي رزمنده به ما تعليم داد، از آنها ياد گرفتيم؛ اين يک ثروت عظيم است
خب، اگر شما بخواهيد از ثروت استفاده کنيد، بايد فنّاوري‌اش را بلد باشيد
من ميگويم اين راهيان نور يک فنّاوري است
اين يک فنّاوري است براي استفاده‌ي از اين ثروت عظيم
اين معدن طلاي عظيمي که در اختيار ما است، اين را يا ميشود بدون فنّاوري رها کرد
يا ميشود مثل خيلي از معادن ما -که متأسّفانه بدون اينکه ارزش افزوده‌اي برايش به‌وجود بيايد
همين‌طوري ميدهند به دست اين و آن ميرود- رد کرد که برود، يا ميتوان آن را با فنّاوري
داراي ارزش افزوده کرد؛ اين راهيان نور يک فنّاوري است، يک‌چنين حرکت عظيمي است
اين را بايد خيلي قدر دانست؛ اين راهيان نور کار بسيار بزرگ و مهمّي است؛ سعي کنيد اين کار را درست انجام بدهيد
بحمدالله تا حالا خوب انجام گرفته، امّا اين کافي نيست
همان‌طور که عرض کردم، ادامه‌ي راه و استمرار حرکت به‌تنهايي کافي نيست
استمرار حرکت بايستي با نوبه‌نو شدن پيشرفتهاي اين حرکت باشد
بايستي هربار و هرسال از سال قبل فوايد بيشتري عايد بشود
ما امروز در مقابل دشمناني قرار داريم که از پيشرفته‌ترين تجهيزاتشان و از پولهاي زيادشان دارند عليه ما استفاده ميکنند
ما ممکن است آن‌قدر پول نداشته باشيم، يا آن تعداد سلاح نداشته باشيم -خب بله آنها سلاح اتمي دارند، ما نداريم
لکن ما چيزي داريم که آنها ندارند؛ آن، فرهنگ ما است؛ آن، ايمان ما است
آن، نيروي انساني کارآمد و زبده‌ي ما است؛ ما اينها را داريم؛ از اينها بايستي استفاده کرد
چه کسي استفاده کند؟ همه‌ي ارکان کشور بايد استفاده کنند. وقتي ميگوييم راهيان نور
يک فنّاوري جديد براي استفاده‌ي از معدن تمام‌نشدني سالهاي دفاع مقدّس است
معنايش اين است که همه‌ي کشور بايد از اين استفاده کند و قدر آن را بداند
در کتابهاي ما بيايد، در هنر ما بيايد، در دبيرستان ما و دبستان ما بيايد
در دانشگاه‌هاي ما راه پيدا کند. مسئولين دانشگاه‌ها و مسئولين بخشهاي دولتي اينجا تشريف دارند
خودشان را به اين کار موظّف بدانند. صِرف اينکه ما حالا يک گوشه‌اي هم [يک مرکزي] قرار بدهيم
که هرکس خواست برود -[مثلاً] دانشجويي- بيايد آنجا اسم بنويسد و راه بيفتد، کار [فقط] اين نيست؛ کار بيشتري لازم است
به‌عنوان يک گنج نگاه کنيد، به‌عنوان يک معدن عظيم پُرسود و پُرمنفعت به اين حادثه نگاه کنيد
ببينيد در قبالش چه‌کار بايد کرد. بايد کار کرد، بايد فکر کرد، بايد برنامه‌ريزي کرد، بايد نقشه ريخت
آن‌ کساني که به اين سفرهاي راهيان نور مي‌آيند و برميگردند، حتماً بايد چيزي به آنها اضافه شده باشد
بايد بين آنها و بين حادثه‌ي مهمّ دفاع مقدّس يک پيوند و ارتباط ناگسستني به ‌وجود بيايد؛ معرفت تازه‌اي پيدا کنند. اطّلاع تازه‌اي پيدا کنند
در اين زمينه‌ها ما البتّه در طول اين سالها به نظر من کم‌کار بوده‌ايم؛ ما کم کار کرده‌ايم
حالا کتاب زياد نوشته شده، چند فيلم ساخته شده؛ اينها خوب است؛ کارهايي که انجام گرفته خوب و با ارزش است
لکن به نظر من در مقابل آنچه بايد انجام بگيرد کم است
اين کتابهايي هم که ما نگاه ميکنيم و استفاده ميکنيم، خب خوب است، منتها دايره‌اش محدود است
دايره‌ي تأثيرگذاري اينها محدود است؛ حالا مثلاً فرض کنيد که ميگويند از فلان کتاب پُر‌فروش و پُرتيراژ
پانصد‌ هزار، ششصد هزار [نسخه] چاپ شده؛ خب حالا ششصد هزار نسخه‌ي کتاب در يک کشور به اين بزرگي
اگر فرض کنيم هر يک نسخه‌ي کتاب را هم ده نفر خوانده باشند، ميشود پنج ميليون نفر، شش ميليون نفر
از جامعه‌ي هشتاد ميليون نفري ما، پنج ميليون [نفر] يک کتاب را بخوانند و به معارف آن آشنا بشوند، کافي است؟
بايد ترويج کرد؛ بايد هم کتاب را ترويج کرد، هم مفاهيم را ترويج کرد، هم آن را در قالب هنر عرضه کرد
هم بهترينهايش را در کتابهاي درسي گنجاند
هم در دانشگاه‌ها يک بابي براي مسائل مربوط به دفاع مقدّس باز کرد. نگذاريم اين قضيّه به آساني از دست برود
هر جانبازي که از دفاع مقدّس باقي مانده است، يک يادگاري است
اين يادگاران دفاع مقدّس را گرامي بداريم، سرداران دفاع مقدّس را گرامي بداريم. آنها هم قدر خودشان را البتّه بدانند
و خودشان را حفظ کنند و آن ارزشها را در خودشان نگه دارند
اين راه با استقامت تأمين خواهد شد و پيش خواهد آمد
اگر چنانچه ما در زمينه‌ي دفاع مقدّس‌‌، کار فرهنگي کرديم، توليد فرهنگي کرديم
اين توليد، کشور را غني خواهد کرد، نيروهاي انساني ما را غني و قوي خواهد کرد
و در مقابل توطئه‌هاي دشمنان قوي ميشوند. ما براي اقتصاد هم نيرو بخواهيم بايد قوي باشد
براي فرهنگ هم نيرو بخواهيم بايد قوي باشد، براي مسائل مديريّتي کشور هم نيروي خوب بخواهيم بايد قوي باشد
اين فرهنگ است که انسانها را تقويت ميکند و انسانهاي قوي به ‌وجود مي‌آورد
سرچشمه‌ي قوّت فرهنگي، از جمله همين سرچشمه‌ي فيّاض نيروهاي دفاع مقدّس است
اگر توانستيم از اين استفاده کنيم، فرهنگِ کشور قوي خواهد [شد]؛ اين توليد فرهنگي است
در فرهنگ هم -مثل مسائل اقتصادي- اگر توليد نکرديم، به واردات احتياج پيدا ميکنيم
مثل مسائل اقتصادي است که شما اگر چنانچه توليد داخلي نداشته باشيد، واردات مي‌آيد جاي توليد داخلي را ميگيرد
وقتي واردات آمد جايگزين شد، نتيجه اين ميشود که بعد توليد داخلي هم ديگر نميتواند کمر راست کند
يکي از مشکلات امروز ما همين است: واردات فراوان
شايد تا حدود زيادي بي‌حساب‌وکتاب- در بخشهاي مختلف، در مقابلش توليد ناقص؛ فرهنگ هم همين‌جور است
اگر شما توليد فرهنگي نکرديد، واردات فرهنگي -چه به صورت رسمي، چه به صورت قاچاق
وارد کشور ميشوند. الان واردات فرهنگي زياد است؛ بنده در اين زمينه اطّلاعات فراواني دارم
و به مسئولين هم گاهي هشدار ميدهيم؛ ان‌شاءالله توجّه کنند، بعضي‌ها هم توجّه ميکنند
[دشمنان] دارند فکر ميکنند؛ در همين مجموعه‌هايي که خودشان به آن ميگويند اتاق فکر
نشسته‌اند دارند فکر ميکنند که چطور ميتوانند در فرهنگ ملّت ايران نفوذ کنند، چطور ميتوانند جوانها را عوض کنند
آرزوي آنها اين است و دلشان ميخواهد که شما جوانهايي که امروز به عشق امام و به عشق انقلاب و
به عشق ارزشهاي والاي ديني و اسلامي و انقلابي نفس ميکشيد
از همه‌ي اين ارزشها تهي بشويد، خالي بشويد، تبديل بشويد به يک عنصر
وابسته‌ي به فرهنگ غربي و تفکّر غربي، يک عنصر بي‌خاصيّتِ بي‌فايده
براي کشور و براي خود و براي آينده‌اش؛ آرزوي آنها [اين است]. دارند براي اين نقشه ميکشند
دارند براي اين، کار ميکنند، فعّاليّت ميکنند. اين غير از کارهاي امنيّتي است
غير از توطئه‌‌هاي امنيّتي است، غير از تهديد به حرکت نظامي است؛ اين به نظر من از آنها خطرناک‌تر است
حرکت نظامي اگر‌چنانچه از سوي دشمن انجام بگيرد، ملّت را پُرانگيزه‌تر ميکند
مُشت ملّت را در مقابل آنها محکم‌تر ميکند؛ حرکت نظامي اين است
امّا حمله‌ي فرهنگي بعکس است؛ اگر دشمن بتواند حمله‌ي فرهنگي را انجام بدهد، [انسان را] بي‌حال ميکند
از تصميم مي‌اندازد، اراده‌ها را تضعيف ميکند
جوانهاي کشور را از کشور ميگيرد؛ نيروهاي به‌دردبخور را بي‌خاصيّت ميکند؛ حمله‌ي فرهنگي اين است
راه مقابله اين است که توليد فرهنگي کنيد. يکي از توليدهاي فرهنگي، همين چيزي است که مربوط به شما است
و مربوط به راهيان نور است که انصافاً يک ابداع بود، يک سنّت حسنه بود که
برادران عزيز ما در سپاه و در بخشهاي گوناگون، پايه‌گذاري کردند و اين کار را راه انداختند
بسيار خوب است. به‌هرحال اميدواريم که اين کار با بهترين وجهي انجام بگيرد
ضمناً توجّه کنيد، اين گزارشگراني که ميروند در اين مجموعه‌ها و افراد را هدايت ميکنند، اينها
بايستي بدانند که چه چيزهايي را در اين گزارشگري بايد گفت
اين گزارشگري با -به قول متعارف- گزارشگري براي گردشگران يا توريست‌هاي خارجي که مي‌آيند مثلاً فلان
بنا را تماشا ميکنند فرق دارد؛ اين يک چيز ديگر است، اين را با آن نبايد اشتباه کرد
آنجا يک‌جور گزارش مطلوب است، اينجا يک‌جور گزارش. اينجا محتواي گزارش بايستي پُر از تبيين، پُر از معرفت
پُر از بيان حقايق، پُر از نقاط برجسته و مثبت دوران دفاع مقدّس و ارزشهاي دفاع مقدّس باشد
اين‌جوري بايد باشد. البتّه من نميگويم اغراق کنيد. من از اغراق و مبالغه و مانند اينها هيچ طرف‌داري‌ نميکنم
بعکس، ما در اين حملات دوران هشت‌ساله، حملات موفّقي داشتيم
حملات ناموفّقي داشتيم. فرض کنيد در حمله‌ي رمضان -مِن‌بابِ مثال- يا کربلاي چهار، حمله‌ي ناموفّق [داشتيم
حملات موفّق هم داشتيم، فرض کنيد که در والفجر هشت، جوانهاي ما رفتند آن طرف اروندرود
امّا همان حملات موفّق [هم] حملاتي بود که با صدها مشکل همراه بود
انسانها همه يک‌جور نيستند، دشواري‌هاي فراوان بود؛ بعضي‌ها از بين راه برميگشتند، بعضي‌ها پشيمان ميشدند
بعضي‌ها جلو نميرفتند، بعضي‌ها بيش از آنچه به فکر انجام وظيفه باشند، به فکر اين بودند که درباره‌ي ما چه ميگويند
اين‌جوري هم داشتيم؛ اينها را هم بگوييم، اشکالي ندارد
در بين [بيان] همه‌ي اين مجموعه است که آن تلألؤهاي فوق‌العاده خودش
آن انسانهاي ناب، آن شهداي عزيز، عالي‌قدر، خودشان را، ارزششان را، والايي‌شان را نشان ميدهند
بنابراين هيچ لزومي ندارد مبالغه کنيم، اغراق کنيم يا جوري حرف بزنيم که گويي آنها
يک انسانهاي ديگري بودند؛ نخير، از همين جنس ماها بودند، منتها بهتر از ما راه را شناختند، بهتر از ما زندگي را فهميدند
اقبال بيشتري داشتند، توسّل بيشتري داشتند، خداي متعال هم به آنها توجّه بيشتري کرد
و آنها را از سرچشمه‌ي لطف و فضل خودش سيراب کرد
هرکدام از اين پنج استان خوزستان و ايلام و کرمانشاه و کردستان و آذربايجان غربي
اين نوار مرزي غرب کشور- يک مسئله‌اي دارد، يک ارزشي دارد، يک جايگاهي دارد
مردم آنجا مورد توجّه قرار بگيرند‌، مورد محبّت قرار بگيرند؛ همه‌ي اينها پشتيباني کردند
در همه‌ي اين بخشها که شما ملاحظه ميکنيد، اگر پشتيباني‌هاي مردم نبود، کار پيش نميرفت
پشتيباني مردم بود که رزمندگان توانستند کار انجام بدهند
البتّه بنده در همان مختصر ‌برهه‌اي که در آن عرصه‌ها حضور پيدا کردم، خودم به چشم خودم ديدم‌
کمکهاي مردم را، حمايتهاي مردم را، توجّهات خاصّ مردم به رزمندگان را
که رزمندگان را وادار ميکرد که بتوانند کارهاي بزرگ را انجام بدهند و اين حرکات را انجام دادند
اميدواريم ان‌شاءالله خداوند متعال شماها را موفّق بدارد، مؤيّد بدارد و اين کار را ان‌شاءالله
بابرکت قرار بدهد که برکات اين کار ان‌شاءالله شامل حال کشور براي امروز کشور و آينده‌ي کشور بشود
والسّلام عليکم و رحمةالله وبرکاته