اگر حکم را می داند اما توجّه به موضوع بالغ شدنش ندارد، اطلاع دادن، بر شما واجب نیست؛ در غیر اینصورت باید ایشان را ارشاد کنید.

در فرض سؤال، نماز صحیح است و نیاز به اعاده ندارد.

در صورت احتمال برگشت به وطن اصلی برای زندگی، اعراض از آن صورت نگرفته و نماز و روزه در آن جا تمام است. بنا بر این نمازهای خوانده شده، باید اعاده شود و اگر اعراض کرده اید، برای کامل خواندن نماز باید دوباره قصد توطّن با شرائطش محقّق شود.

اگر احتمال بدهد که پیش از اذان صبح برای غسل بیدار خواهد شد و تصمیم بر غسل هم داشته باشد ولی بیدار نشود، روزه‌اش صحیح است، ولی اگر بعد از بیداری دوباره خوابید و تا صبح بیدار نشد، باید قضای آن روز را بجا آورد.

اطمینان و یا احتمال عقلائی نسبت به وجود ضرر قابل توجه ، موجب حرمت سفر می گردد که البته لازم نیست شدت ضرر محتمل به اندازه مرگ و یا قطع عضو باشد بلکه اجتناب از ضررهای قابل توجه کمتر از این هم واجب می باشد.

روزه باطل است؛ اما در فرض مرقوم که جهل به حکم داشته، کفاره‌ای به عهده او نیست.

ج1و2) به طور کلی چیزی که جرم دارد، اگر ظاهر نباشد (بین پوست و ناخن باشد) اشکال ندارد؛ اما اگر ظاهر باشد (مثلاً چیزی که بین ناخن و پوست بوده، بعد از گرفتن ناخن آشکار شود یا زیر ناخن بلند باشد) در صورتی که احتمال عقلایی می دهد که آب نرسد، باید برطرف شود.

قبل از غسل به مقدار متعارف بررسی کنید و نماز بخوانید، بعد از غسل نگاه و بررسی لازم نیست، اگر بعد از نماز به طور اتفاقی رنگی دیدید که احتمال می دهید بعد از غسل مانع ایجاد شده باشد، غسل و نمازهایی که خوانده اید صحیح است.

صِرف آنچه ذکر کرده اید مادامی که موجب بی احترامی و اذیت مادر نشود، گناه نیست. در هر حال وظیفه شما رد غیبت و با وجود احتمال تأثیر، امر به معروف و نهی از منکر، آن هم با زبان نرم و مراعات احترام ایشان است.

ج1) اگر احتمال بدهید که مانع مذکور بعد از وضو ایجاد شده، وضو و نماز صحیح است در غیر این صورت باید دوباره وضو گرفته و نماز را اعاده کنید.
ج2) نماز مأمومین در هر حال صحیح است و لازم نیست به آنها اطلاع دهید یا نماز ایشان را بخوانید.

با توجه به این که در معامله نسیه باید مدت برای پرداخت ثمن، معلوم باشد و احتمال زیاده و نقصان در آن نباشد، در فرض سؤال، معامله باطل است، ولی اگر فروشنده راضی به تصرف مشتری در کالای فروخته شده باشد، تصرف مشتری در آن اشکال ندارد.

نماز دوم امام و افراد دیگری که تنها در نماز دوم امام به او اقتدا کرده اند در فرض سؤال صحیح است؛ ولی نماز کسی که در جماعت اول مأموم بوده و می خواهد همان نماز را برای بار دوم به جماعت بخواند، مشروع نیست؛ مگر اینکه احتمال خللی در نماز اول خود بدهد و بخواهد احتیاطاً نماز خود را اعاده کند.

بجا آوردن قضای نوافل یومیه مستحب موکّد است و نیز نمازهای مستحبی که وقت معیّن دارد، در صورت فوت شدن، مستحب است قضا گردد؛ هر چند بهتر است به قصد احتمال مطلوبیت و قصد رجاء قضا نماید و قضای بقیه نمازهای مستحبی وجهی ندارد.

فی نفسه اشکال ندارد.

با توجه به اهمیت خاص نمازهای یومیه و تأکید زیادی که بر اقامه نماز در اول وقت شده است و با توجه به فضیلت نماز جماعت، مناسب است مسئولین روشی را اتخاذ کنند که کارمندان بتوانند در خلال ساعات کار اداری نماز واجب را به طور جماعت در اول وقت و در کمترین زمان بخوانند، ولی باید به گونه ای مقدمات این کار را فراهم کنند که نماز جماعت در اول وقت بهانه و وسیله ای برای به تأخیر انداختن کارهای مراجعه کنندگان نشود.