اگر مشکل مأموم و یا مأمومین که قصد اقتدا دارند، همان مشکل امام و یا شدیدتر از آن باشد، اقتدا اشکال ندارد.

در مورد سؤال، اگر امام جماعت نمازش را احتیاطاً دوباره می خواند، فقط در صورتی مأموم می تواند به او اقتدا کند که او نیز بخواهد نمازش را احتیاطاً دوباره بخواند و جهت احتیاطش با امام یکی باشد.

اگر در اوان نزدیک به بلوغ (و در زمان حیات امام ره) اعمال خود را منطبق با فتوای امام عزیز قدس سره الشریف انجام می داده و از آن معظم له تقلید می کرده است می تواند بعد از بلوغ شرعی هم بر آن تقلید باقی بماند و به فتاوی امام راحل عزیز طاب ثراه عمل نماید.

در فرض سؤال، موارد مختلف است. اگر امام یکی از مستحبات مثل قنوت را فراموش کند، می تواند جماعت را ادامه دهد و نماز به صورت جماعت صحیح هست. ولی اگر مأموم در جایی که می بیند امام یکی از واجبات نماز را فراموش کرده است؛ می‌تواند به شکلی امام را به اشتباهش متوجه کند - هرچند آگاه کردن امام، بر مأموم واجب نیست - ولی اگر امام متوجه نشد، مأموم نیت فرادا کرده و به وظیفۀ خود عمل کند.

در فرض سؤال، هم نماز امام جماعت و هم نماز مأمومین، صحیح است.

در فرض سؤال جهت تبعیت از امام باید به حالت ایستاده و قنوت برگردد و همراه امام به رکوع رود و در این صورت اضافه شدن رکوع اشکالی ندارد.

اگر ناسزا یا عداوتی نسبت به امام زمان علیه السلام نداشته باشد پاک است.

اگر با اجازۀ مقام معظم رهبری «دام ظله»، باقی بر تقلید حضرت امام «قدس سره» مانده‎اید، می‎توانید طبق فتوای حضرت امام «قدس سره» نماز آیات را بخوانید.

بنابر احتیاط واجب باید سوره را بخوانید؛ مگر خوف نرسیدن به رکوع امام را داشته باشد.

احتیاط واجب آن است که تا تکبیر امام تمام نشده، مأموم تکبیر نگوید.

در صحت اقتدا، احراز عدالت و شروط دیگر امام جماعت شرط است و از هر راهی که اطمینان به عدالت حاصل شود، اگر چه با اقتدای عده ای از اهل بصیرت و صلاح باشد کافی است، بلکه حسن ظاهر نیز کفایت می کند.

نماز دوم امام و افراد دیگری که تنها در نماز دوم امام به او اقتدا کرده اند در فرض سؤال صحیح است؛ ولی نماز کسی که در جماعت اول مأموم بوده و می خواهد همان نماز را برای بار دوم به جماعت بخواند، مشروع نیست؛ مگر اینکه احتمال خللی در نماز اول خود بدهد و بخواهد احتیاطاً نماز خود را اعاده کند.

مجرّد کشف خلاف چیزی که امام جماعت گفته، دلیل بر دروغگویی او نیست، زیرا ممکن است گفته او از روی اشتباه یا خطا و یا توریه باشد، و سزاوار نیست انسان به مجرّد توهّم خروج امام جماعت از عدالت، خود را از برکات نماز جماعت محروم نماید و تا برای شخص احراز نشود که عمل آن امام جماعت که او آن را دروغگو می شمارد، با علم و اختیار و بدون مجوّز شرعی بوده، مجاز نیست که حکم به فسق او نماید.

اگر مأموم سهواً یا به خیال آن که امام تکبیر را گفته است، تکبیرة الاحرام را قبل از امام بگوید، نمازش فرادا است و اگر بخواهد جماعت بخواند، باید به نماز مستحبی عدول کرده و آن را دو رکعتی تمام کند یا قطع کند، سپس مجددا نیت جماعت کند و تکبیرة الاحرام بگوید و وارد نماز جماعت شود.

اگر دارای شرایط امام جماعت باشد، اشکال ندارد.