اجیر گرفتن برای انجام قضای روزه های فردی که زنده است صحیح نیست؛ هرچند خود فرد به هیچ وجه توانایی روزه گرفتن نداشته باشد.

مضمضه به خودی خود باعث باطل شدن روزه نمی‌شود؛ هر چند مضمضه زیاد برای روزه دار - در غیر وضو - مکروه است. البته اگر روزه دار برای وضوی غیر نماز واجب و یا برای غیر وضو مانند خنک شدن و امثال آن مضمضه کند و آب بی‌اختیار فرو رود، بنابر احتیاط باید قضای آن روز را بگیرد.

اگر قبل از سفر، نذر روزه مستحبی در سفر ننموده، روزه در سفر صحیح نیست؛ بنابراین اعتکاف او هم صحیح نخواهد بود.

اگر عمدی نباشد، روزه باطل نیست.

اگر کاری که روزه را باطل می‌کند از اذان صبح به بعد، انجام نداده باشد، باید بنا بر احتیاط واجب، آن روز، نیّت روزه کند و بعد از ماه رمضان، قضای آن را نیز بگیرد.

تشخیص تأثیر روزه در ایجاد بیماری یا تشدید آن و عدم قدرت بر روزه یا ضرر داشتن روزه بر عهده مکلف است. پس اگر پزشک بگوید: روزه ضرر دارد ولی گفته او موجب اطمینان یا ترس از ضرر نشود یا مکلف با تجربه دریافته باشد که روزه ضرر ندارد، باید روزه بگیرد. همچنین اگر پزشک بگوید: روزه ضرر ندارد ولی خودش بداند روزه برایش ضرر دارد یا خوف ضرر عقلایی داشته باشد، نباید روزه بگیرد و روزه بر او حرام است.

باطل کردن روزه استیجاری، کفاره ندارد.

روزه مذکور، مستحب است و وقت نیت روزه مستحبی تا قبل از غروب است. بنابراین اگر کاری که روزه را باطل می کند انجام نداده باشد، می تواند بعد از ورود به مدینه تا قبل از غروب، قصد روزه نماید.

صرف ضعف و احتمال بارداری مجوّز شرعی برای ترک روزه نیست. بله زن بارداری که زایمان او نزدیک است، اگر می‌‌ترسد که روزه برای جنین یا خودش ضرر داشته باشد، روزه بر او واجب نیست و در صورت اول (ضرر برای جنین) باید برای هر روز یک مدّ طعام، یعنی گندم یا جو و مانند این‌ها (به عنوان فدیه) به فقیر بدهد و بعد از ماه رمضان نیز قضای آن را به جا آورد و در صورت دوم، که روزه برای خودش ضرر دارد، باید روزه‌هایی را که نگرفته، قضای آن‌ها را به جا آورد و بنابر احتیاط، فدیه هم بدهد و در مورد زنی که زایمان او نزدیک نیست، پرداخت فدیه مبنی بر احتیاط وجوبی است.

روزۀ مذکور، مستحب است و وقت نیت روزۀ مستحبی تا قبل از غروب است. بنا بر این اگر کاری که روزه را باطل می کند انجام نداده باشید، می توانید تا قبل از غروب، بعد از ورود به مدینه قصد روزه نمایید.

اگر استفراغ عمدی نباشد، روزه صحیح است.

به طور کلی اجازه والدین در صحت روزه - واجب یا مستحبی - شرط نیست؛ البته در روزۀ مستحبی اگر موجب اذیت قابل توجه پدر و مادر گردد، نباید روزه بگیرد.

روزه حتی در فرض سؤال واجب است؛ منتهی هر گاه ادامه روزه مشقت بسیار زیاد داشت، می توانید روزه را افطار کنید و پس از ماه رمضان قضای آن را بگیرید.

اگر روزه دار در روزۀ واجب معین، بین روز، مردد شود که روزه را ادامه دهد یا نه یا تصمیم بگیرد یکی از مبطلات روزه را انجام دهد (نیت قاطع) ولی آن را انجام ندهد، بنابر احتیاط واجب باید روزه را تمام کند و بعداً قضای آن را بگیرد.

اگر نذر کند روزه بگیرد و روز آن را معین نکند، نمی‌تواند آن را در سفر به جا آورد. ولی چنانچه نذر کند که روز معینی را در سفر روزه بگیرد باید آن را در سفر به جا آورد و نیز اگر نذر کند روز معینی را چه مسافر باشد یا نباشد، روزه بگیرد باید آن روز را اگر چه مسافر باشد روزه بگیرد. بنا بر این در فرض سوال، اگر نذر او با صیغه مخصوص نذر نبوده است و یا سه روز پی در پی غیر معین یا غیر پی در پی را نذر کرده باشد، نمی تواند در سفر بگیرد.