اگر رفت و آمد شما، در کمتر از ده روز و به اندازۀ مسافت شرعی* در طول سال ادامه داشته باشد، و یا اینکه تا محل مذکور کمتر از مسافت شرعی باشد نماز در این سفرها تمام و روزه صحیح است.
............................
*مسافت شرعی یعنی چهل و یک کیلومتر، هر چند به صورت رفت و برگشت، آنهم اگر مسیر رفت آن از بیست و نیم کیلومتر کمتر نباشد.

اگر به قصد نسبت دادنِ عین عبارت، به معصومین علیهم السلام باشد، و یقین داشته باشد که عین آن از معصوم صادر نشده، جایز نیست و روزه را هم بنا بر احتیاط واجب باطل می‎کند.

بنا بر احتیاط باید قضای روزه ها، تا ماه رمضان سال آینده گرفته شود، و چنانچه عمداً ترک کند، بنا بر احتیاط حرام است ولی چنانچه سهواً بوده و معذور باشد گناهی مرتکب نشده است و در هر صورت کفاره تأخیر واجب می شود.

نماز شما در سفرهای مذکور تمام و روزه صحیح است.

ج1-3) وظیفه فرزند یا کسی که نماز و روزه را به جا می آورد، عمل طبق نظر مرجع تقلید خودش است.

در صورتی ­که مدت اقامت شما در آن مکان به مقداری نباشد که عرفاً آن مکان برای شما محل استقرار و زندگی محسوب شود،- بدون قصد اقامت ده روز - نماز در آن جا قصر و روزه صحیح نیست.

اگر تصمیم داشته باشد که دیگر برای زندگی به آنجا برنگردد، حکم مسافر را دارد که بدون قصد اقامت حداقل ده روز، نماز شکسته است و روزه هم صحیح نیست.

دانشجو و دانش آموزی که برای تحصیل علم به سفر میرود تا به این وسیله در آینده شغلی را اختیار کند، بنابر احتیاط واجب باید در سفر تحصیلی نماز را هم تمام و هم قصر بخواند و روزه را بگیرد و بعداً نیز قضا کند. البته اگر دانشجو به گونه ای در محل تحصیل سکونت دارد که در مدت اقامت، او را مسافر محسوب نمی کنند مثلا می خواهد یکی دو سال بماند، نمازش تمام است.

اگر کسی، هیچ یک از سه موردی را که برای کفاره عمد، مخیّر است، نتواند انجام دهد؛ باید به هر تعداد فقیر که قادر است، غذا بدهد و احتیاط آن است که استغفار هم بکند. اگر به هیچ وجه، قادر بر غذا دادن به فقرا نیست؛ کافی است که استغفار کند؛ یعنی با دل و زبان بگوید: اَستَغفِرُ اللهَ (از خداوند بخشایش می ‌طلبم) و اگر بعدها بتواند روزه بگیرد یا به فقرا غذا دهد، احتیاط مستحب آن است که انجام دهد.

پرداخت کفاره بر عهده شوهر نیست و هر زمان که زن توانایی مالی یافت، باید فدیه و کفاره غیر عمد روزه‌های خود را پرداخت کند و اگر نشانه‌های فوت ظاهر شد، باید نسبت به پرداخت آن وصیت نماید.

در فرض سؤال، ملاک برای افطار روزه، تاریکی یا روشنی هوا نیست؛ بلکه ملاک این است که سرخی طرف مشرق که بعد از غروب آفتاب پیدا می‌شود، از بین برود؛ که هر کسی باید به وظیفه خود عمل نماید.

اشکال ندارد. به طور کلی ترتیب در نماز قضاء شرط نیست؛ مگر بین نماز ظهر و عصر و نیز مغرب و عشاء از یک روز که اول باید ظهر خوانده شود سپس عصر و همچنین در مغرب و عشاء.

اگر معمولاً بین وطن و محل تحصیل در فاصله کمتر از ده روز سفر می کنید، سفرهای تحصیلی شما حکم سفر شغلی را دارد و نماز در بین راه و محل تحصیل کامل است و روزه صحیح است البته اگر در محل تحصیل به گونه ای اقامت دارید که عرفاً مسافر محسوب نمی شوید آنجا برای شما در حکم وطن می باشد.

کسی که از سفر معصیت برمی گردد اگر مسیر برگشت او، به مقدار مسافت شرعی باشد و بازگشت از سفر معصیت، ادامه همان سفر باشد، در صورت توبه، نمازش قصر است، اما اگر توبه نکرده باشد، بنا بر احتیاط واجب باید بین نماز قصر و تمام جمع کند، ولی اگر بازگشت، سفر جدیدی محسوب شود (نه ادامه سفر قبل) مانند اینکه بعد از گذشتن مدت طولانی؛ مانند یک سال، بخواهد به شهرِ اوّل برگردد، در هر صورت (چه توبه کرده باشد یا نه) باید نماز را قصر بخواند و روزه را هم افطار کند.

در صورتی که برای هر نماز قضا وضو بگیرد و غسل کند و سایر کارهایی که بر مستحاضه واجب است انجام دهد می تواند نماز قضا بخواند و بنابر احتیاط واجب، غسلی که برای نمازهای ادائی انجام داده، برای نماز قضا کافی نیست.