ج1) قسم مذکور، صحیح است و در صورت شکستن آن کفاره لازم است. کفاره قسم عبارت است از اطعام ده فقیر یا پوشاندن آنها، و در صورت عدم تمکن از این دو، سه روز روزه بگیرید.
ج2) باید علاوه بر کفاره، توبه واقعی صورت بگیرد.

اگر جائی که می روید جزء شهر مشهد محسوب شود به قصد ده روز شما خللی وارد نمی شود؛ همچنین اگر خارج از مشهد و کمتر از مسافت شرعی است نمازتان در مشهد کامل می باشد، اما چنانچه مسافت مکان مورد نظر بیش از چهار فرسخ شرعی (تقریبا بیست و نیم کیلومتر) باشد از آن به بعد نماز شما در مشهد شکسته است. در هر حال نمازهای قبلی که قبل از سفر تمام خوانده اید صحیح است.

اگر زمانِ مشخص شده به صورت شرطِ در ضمن عقد اجاره بوده، اجاره صحیح است و موجر، مالک اجرت می‌شود، ولی مستأجر خیار تخلف شرط دارد، که اگر فسخ کند، تمام اجرت المسمّی به مستأجر باید بر گردد و او حق اجرت المثل را دارد.

صحیح نیست.

اگر آب خارج به قدری ناچیز باشد که در آب دهان مستهلک شود، اشکال ندارد و الّا جایز نیست.

پرداخت دیون و بدهی فقیر ولو به خاطر مواد غذایی بوده باشد، کفایت از کفاره نمی کند؛ بلکه باید در کفاره، طعام داده شود، که میزان آن برای هر روز، کفاره غیرعمد 750 گرم گندم، برنج، خرما یا نان است.

اگر پس از تحقق اقامت ده روز، بخواهد به مقدار کمتر از چهار فرسخ (حتی به مدت یک روز یا بیشتر) از محل اقامت خارج شود، اشکال ندارد و به قصد اقامت، خللی وارد نمی‌کند.

اشکال ندارد و بریء الذمه می‌شود.

در فرض سؤال، حق ندارد عمداً خودش را جنب کند و یا بخوابد؛ ولی اگر ناخواسته خوابید و در خواب منی خارج شد و بعد از اذان صبح بیدار شد، روزه اش صحیح است؛ البته در صورتی که وقت برای غسل ندارد، ولی قبل از اذان صبح، وقت برای تیمم باشد، می تواند بخوابد و یا حتی عمداً خودش را جنب کند و در تنگی وقت تیمم نماید.

کسی که زکات می‎‌گیرد، عدالت در او شرط نیست؛ اگر فقرا شیعه باشند، می‌توان زکات مال را به آن‌ها داد. البته بنا بر احتیاط واجب، نباید شراب خوار یا متجاهر به گناه کبیره ای مانند شراب خواری باشد. در ضمن اگر دادن زکات به کسی، کمک به گناه یا وادار کردن او به کار زشت باشد و ندادن آن، جلوگیری از منکر باشد، نباید زکات به او بدهد.

در فرض سؤال، در سفر به کمتر از مسافت شرعی، محدودیتی ندارد.

در فرض سؤال، اگر خون از ده روز نگذرد، همه خون‎ها حیض است؛ ولی اگر از ده روز بگذرد، پنج روز حیض و مابقی استحاضه است.

حکم مذکور، بدین معنا است که بنابر احتیاط واجب باید به نذر عمل نمایید.

ج1و2) اگر منافات با حق شوهر داشته باشد، یا مستلزم بیرون رفتن از منزل باشد، اجازه شوهر لازم است.

اگر به وظیفه خود در نماز مضطر و نیز در حکم مسلوس* عمل کرده، نمازها صحیح است و قضا ندارد.
---------------------------------
* اگر به خاطر بیماری از نگهداری ادرار عاجز بوده، حکم مسلوس را دارد؛ و اگر یقین به خارج شدن بول داشته چنانچه یقین داشته که از اوّل وقت نماز تا آخر آن به مقدار وضو گرفتن و نماز خواندن مهلت پیدا می‌کند؛ ‌باید نماز را در وقتی که مهلت پیدا می‌کند ‌بخواند و اگر به مقدار وضو و نماز مهلت پیدا نمی‌کند؛ ‌می‌تواند با هر وضویی یک نماز بخواند؛ یعنی برای هر نماز به یک وضو اکتفا کند؛ هر چند وضوی‌ او در بین نماز باطل شود. همچنین باید برای نماز به وسیله کیسه‌ای که در آن پنبه یا چیز دیگری است که از رسیدن بول به جاهای دیگر جلوگیری می‌کند، ‌خود را حفظ نماید و احتیاط واجب آن است که اگر مشقت ندارد پیش از هر نماز، مخرج بول را که نجس شده، آب بکشد.