منظور مغرب روز دوم است.

ج1و2) احتیاط واجب، احتیاطی است بدون همراه بودن با فتوی، که رعایت آن واجب است ولی مقلد می‌تواند به جای آن، به فتوای مجتهد دیگری که پس از آن مجتهد، از دیگران اعلم است، مراجعه کند. مراجعه بعد از عمل، هم اشکالی ندارد.

در فرض سؤال، نمازهای او باطل نیست ولی باید به تعداد مواردی که یقین دارد، هر کدام دو سجده سهو انجام دهد.

اگر شرایط نذر* را رعایت کرده است، صرف نذر در احساسات و هیجانات حتی اگر مقداری سخت باشد موجب ساقط شدن وظیفه نمی شود.
-----------------------------------
*شرایط انعقاد نذر عبارتند از:
1. صیغه نذر: در انعقاد نذر، صرف نیت کافی نیست و ذکر صیغه لازم است (که در رساله های عملیه بیان شده است).
2. متعلق نذر (آنچه در نذر بیان شده انجام یا ترک آن) باید رجحان داشته باشد.
3. باید متعلق نذر مقدور ناذر باشد و مشقت فراوان یا ضرر قابل توجه نداشته باشد؛ مثلاً کسی که روزه برایش ضرر دارد، نمی‌‌تواند نذر کند که روزه بگیرد یا کسی‌‌ که توان راه رفتن ندارد، نمی‌‌تواند نذر کند که با پای پیاده به کربلا برود.
4. شخص نذر کننده باید بالغ، عاقل، دارای اختیار و دارای قصد باشد و همچنین اگر در مورد مال خود نذر کرده، محجور (مثل سفیه یا مفلس) نباشد. همچنین صحت نذر زنی که با شوهر خود زندگی می کند، منوط به اجازه شوهر است.

اگر به فقیر غذا داده می شود در صورتی که فقیر با آن غذا سیر شود، کفایت می کند.

باید قضاء کند.

اگر زن پیش از ده روز پاک شود، و احتمال دهد که در باطن خون هست، باید قدری پنبه داخل فرج نماید و کمی صبر کند و بیرون آورد، پس اگر پاک بود، غسل کند و عبادتهای خود را بجا آورد و اگر پاک نبود، اگر چه به آب زرد رنگی هم آلوده باشد، چنانچه در فرض سؤال در حیض، عادت نه روزه دارد، در صورتی که بداند پیش از تمام شدن ده روز یا سر ده روز پاک می شود، باید بعد از پاک شدن کامل از خون غسل نماید.

اگر ده روز در جایی توقف نمی‌کند در سفرهای شغلی، نمازش تمام است.

در فرض مذکور، ازدواج با گروه اول جایز نیست؛ ولی ازدواج با گروه دوم اشکالی ندارد، هر چند مکروه است.

مکلف باید مسائلی‌ را که انجام تکالیف شرعی روزمره وابسته به دانستن آن است فرا بگیرد، مانند مسائل اصلی نماز و روزه و طهارت و برخی معاملات و غیر آن. و اگر در اثنای نماز مسئله‌ای پیش بیاید که حکم آن را نمی‌داند، جایز است به یکی از دو طرفی که احتمال آن را می‌دهد عمل کند و نماز را به آخر برساند، ولی پس از نماز باید مسأله را بپرسد و اگر آنچه عمل کرده موجب بطلان نمازش شده باشد، نماز را دوباره بخواند.

اگر در نذر، عبارت مذکور در سؤال را به زبان گفته اید، بنابر احتیاط واجب باید به نذرتان عمل می کردید و اگر امکان این کار وجود داشت و به نذر عمل نکرده باشید، بنا بر احتیاط واجب باید کفاره بدهید. کفاره عمل نکردن به نذر، اطعام ده فقیر و یا پوشاندن آنهاست و در صورتی که نتوانید، باید سه روز روزه بگیرید که بنابر احتیاط پشت سر هم باشد.

اگر صیغه مخصوص نذر را ـ که در رساله‌های عملیه ذکر شده است ـ نخوانده‌اید، یا از عمل به نذر عاجز بوده اید، تکلیفی ندارید، ولی اگر با رعایت کلیه شرایط و به‌طور صحیح ، صیغه نذر را خوانده و آن را مقید به ماه محرم و صفر کرده اید، باید طبق آن عمل کنید و اگر عمداً تخلف نموده اید، کفاره دارد. یعنی یا ده فقیر را اطعام کنید و یا بپوشانید و اگر متمکن از انجام آنها نباشید، سه روز روزه بگیرید.

طبق نظر مقام معظم رهبری «دام ظله» در احکام مسافر و قصد توطن و قصد اقامت ده روز فرقی بین شهرهای بزرگ (بلاد کبیره) و معمولی نیست و حتی با قصد توطن در یک شهر بزرگ و مدتی در آنجا ماندن، بدون معین کردن محله خاصی از آن، تمام آن شهر حکم وطن را پیدا خواهد کرد. همچنین اگر قصد اقامت ده روز در مانند این شهر نماید، بدون اینکه محله خاصی از آن را قصد نماید، حکم تمام بودن نماز و صحت روزه در مورد او در تمام محله های آن شهر جاری خواهد بود.

ج1) حد ترخص هر مکانی با خودش سنجیده می شود و منظور از حد ترخص مکانی است که اگر در آخر شهر و در مکان بلند متعارفی همچون مأذنه های مساجد قدیمی، اذان متعارف و بدون بلندگو گفته شود صدای آن در فرض عادی در آنجا شنیده نمی شود.
ج2) در فرض سؤال اگر در طول سال، حداقل هر ده روز یک بار از وطن دوم به محل کار می رود، در سفرهای شغلی نمازش تمام و روزه صحیح است.

صرف مشکل مالی و پناهندگی مجوز برای ارتکاب چنین عملی نمی باشد، به هر حال در صورتی که بدانید واقعاً اسلام را انکار نکرده است، مسلمان محسوب می شود.