ج۱) باید امساک داشته باشد و علاوه بر قضا، کفاره عمد هم بدهد، یعنی دو ماه روزه بگیرد و یا شصت مسکین را اطعام دهد و احتیاط مستحب آن است که هر دو را انجام دهد.
ج2) در فرض سؤال بعد از بر طرف شدن عذر، کفاره روزه را ادامه دهد تا یک ماه و یک روز تکمیل شود.

اگر قصد خروج منی را نداشته است، روزه باطل نمی‌شود ولی در صورتی که قصد خروج منی را داشته است بنابر احتیاط واجب روزه را بگیرد و بعداً هم آن را قضا کند.

در فرض سؤال اگر از گفتۀ مذکور برای او اطمینان به بقای شب حاصل شده باشد، روزه ایشان قضا ندارد.

در فرض سؤال اگر وظیفه اش تیمم بوده و بعد از آن، کاری که وضو را باطل می کند، از او سر زده بنا بر احتیاط واجب برای صحت روزه باید دوباره تیمم کند. به هر حال اگر اطمینان داشته که تیمم دوباره لازم نیست، روزه آن روزش صحیح است و قضا ندارد.

کسی که نماز قضا دارد، می‌تواند ابتدا نماز اداء را بخواند و صحیح است ولی احتیاط واجب آن است که اگر فقط یک نماز قضا دارد، ابتدا نماز قضا را بخواند، بخصوص اگر نماز قضا مربوط به همان روز باشد و در این صورت اگر عمداً احتیاط را ترک کند، احتیاط در عدم اکتفا به این نماز ادا است.

در فرض سؤال که از اول نیت قضای روزه ماه رمضان 1401 را نکرده اید، قضای روزه های ماه رمضان 1400 محسوب می شود.

به طور کلی اگر در ماه رمضان، غسل جنابت را فراموش کند و با حالت جنابت صبح کند، روزه آن روز صحیح است ولی اگر این فراموشی چند روز طول بکشد باید روزه‌های ایام فراموشی را قضا کند البته نمازها در هر حال باطل است.

در فرض سوال نسبت به نمازهایی که در حال جنابت خوانده اید باید آنها را قضا کنید و نسبت به روزه اگر نمی دانستید که استمنا مبطل روزه است و نمی دانستید که موجب جنابت می شود اگر در حال روزه استمنا کرده اید باید قضای آنرا بجا آورید و کفاره ندارد و و نسبت به روزه های بعد اگر یقین داشتید که بقای بر جنابت روزه را باطل نمی کند و بر این اساس روزه گرفتید، روزه شما صحیح است، هرچند رعایت احتیاط در قضای روزه نیکو است.

در فرض سؤال اگر شک داشته که با این حالت روزه صحیح است یا نه و در حال جنابت روزه گرفته، بنا بر احتیاط واجب، روزه اش باطل است ولی کفاره ندارد و فقط باید قضای آن را بگیرد. ولی اگر یقین داشته که با این حالت روزه اش صحیح است و بر این اساس روزه گرفته، روزه اش صحیح است، هر چند رعایت احتیاط در قضای روزه نیکو است.

احتیاط واجب آن است که اگر فقط یک نماز قضا دارد، ابتدا نماز قضا را بخواند؛ به خصوص اگر نماز قضا مربوط به همان روز باشد.
اگر عمداً ابتدا نماز اداء را بخواند، احتیاط در عدم اکتفا به این نماز است.

اگر ریزش مو به اندازه ای باشد که بیماری محسوب شود، به مقداری که روزه گرفتن باعث شدت بیماری می شود، واجب نیست. بنا بر این اگر تا ماه رمضان بعد روزه گرفتن هر چند به صورت متفرق (هر چند روز یک بار) ضرر نداشته باشد قضای آن را باید بگیرد و اگر مریضی تا ماه رمضان آینده ادامه یابد و قضای روزه ضرر داشته باشد، قضا واجب نیست، ولی باید برای هر روزه یک مدّ طعام (تقریباً 750 گرم گندم یا برنج و مانند آن) به عنوان فدیه به فقیر بپردازد.

به طور کلی، نماز قضا وقت خاصی ندارد و در هر ساعت از شبانه روز می شود خواند. البته جماعت خواندن نماز هر چند نماز قضا باشد، افضل است.

کسی که چند روز از ماه رمضان را به خاطر سفر روزه نگرفته و تعداد آنها را نمی‌داند، چنانچه شروع سفر را نمی­‌داند؛ مثلاً نمی‌‌داند بیست و پنجم ماه رمضان به سفر رفته تا روزه‌های فوت شده، شش روز باشد یا بیست و ششم رفته تا پنج روز باشد، می‌تواند مقدار کمتر را قضا کند، اما در صورتی­ که زمان شروع عذر را می‌داند، مثلاً می‌‌داند روز پنجم ماه به سفر رفته ولی نمی‌‌داند شب دهم برگشته تا پنج روزه فوت شده باشد یا شب یازدهم برگشته تا شش روزه فوت شده باشد، در این صورت احتیاط واجب آن است که مقدار بیشتر را قضا کند.

اگر مریض در اثنای روز ماه رمضان خوب شود، واجب نیست نیت روزه کند و آن روز را روزه بگیرد؛ ولی اگر پیش از ظهر باشد و کاری که روزه را باطل می‌کند انجام نداده است، احتیاط مستحب آن است که نیت کند و روزه بگیرد و پس از ماه رمضان باید آن را قضا کند.

به طور کلی ملاک کامل یا شکسته بودن نماز، وقت فوت نماز است؛ بنا بر این اگر کسی در اول وقت نماز، حاضر و در آخر آن، مسافر بوده است، باید نماز را شکسته قضا کند و در صورتی که آخر وقت در وطن بوده است، باید به صورت تمام قضا نماید؛ هرچند احتیاط مستحب این است که به صورت جمع (هم شکسته و هم تمام) قضا کند.