ج1) اگر تا ماه رمضان سال بعد روزه‌های فوت شده را قضا نمودید، کفاره واجب نیست و در غیر این صورت کفاره تأخیر* واجب است و با شک در پرداخت آن، کفاره ساقط نمی شود و باید بپردازید.
ج2) اگر مبطلی در سفر به جا نیاورده باشید و فردا تا قبل از اذان ظهر به وطن خود مراجعت نمایید، روزه صحیح است.
......................
* یعنی برای هر روز 750 گرم گندم، آرد، نان، برنج و امثال آن باید به فقیر داده ­شود.

باید نماز را قضا نماید.

اگر کفاره عذری باشد باید هر زمان ممکن شد پرداخت کنید ولی اگر کفاره افطار عمدی روزه ماه رمضان باشد و هیچ یک از سه وظیفه‌ ای را که مخیر میان آنها هستید، نتوانید انجام دهید، باید به هر تعداد فقیر که قادرید، غذا بدهید و احتیاط آن است که استغفار نیز بکنید و اگر به هیچ وجه قادر بر دادن غذا به فقرا نیستید، کافی است که استغفار کنید، یعنی با دل و زبان بگویید: استغفرالله (از خداوند بخشایش می‌طلبم). در هر صورت قضای روزه ها بر شما واجب است و اگر بدون عذر روزه ها را قضا نکرده اید برای هر روز یک مد طعام (تقریبا 750 گرم گندم، نان، آرد یا برنج و مانند آن) به عنوان کفاره تأخیر باید به فقیر بدهید.

نمازهایی که زن در تمام وقت آن، در عادت ماهانه بوده است، قضا ندارد.

برای عمل به وصیت در فرض سؤال از ثلث مال برداشته می شود؛ ولی اگر صرف اطلاع باشد - با وجود شرایط وجوب قضا بر پسر بزرگ - بر پسر بزرگ واجب است نمار و روزه را انجام دهد و در فرض وجود وصیت، بعد از آنکه اجیر نماز و روزه او را به طور صحیح به جا آورد، بر پسر بزرگ چیزی واجب نیست.

اشکال ندارد؛ ولی اگر امام جماعت بخواهد نماز قضا بخواند، باید نماز قضاء یقینی باشد.

در فرض سؤال کفاره واجب نیست؛ مگر اینکه می دانسته که منی خارج می شود ولو قصد آن را نداشته باشد یا عادتش اینگونه بوده، علاوه بر قضای آن روز، کفاره هم واجب است؛ و کفاره آن یا شصت روز روزه است ـ که سی و یک روز آن باید پی در پی باشد ـ و یا شصت مسکین را غذا بدهد و یا به هر یک از شصت مسکین یک مد طعام (تقریبا 750 گرم گندم یا نان و مانند آن) بدهد.

در فرض سؤال، بعد از قطع خون، زن باید قدری پنبه داخل فرج نماید و کمی صبر کند و بیرون آورد، پس اگر کاملا پاک بود، برای صحت روزه، باید تا قبل از اذان صبح غسل و یا در تنگی وقت تیمم کند و در صورتی که عمداً تا اذان صبح غسل یا تیمم نکند، روزه‌اش صحیح نیست و قضا و کفاره به عهده‌اش می‌آید.

در هر رکعتی که عدول از نماز ادا به نماز قضا امکان داشته باشد، مانع ندارد.

اگر قصد نمازگزار امتثال امری باشد که هم اکنون متوجه او است یعنی به قصد انجام وظیفۀ فعلیّه نماز بخواند و به خیال این که هنوز وقت باقی است، قصد ادا کند، نمازش صحیح است و قضا محسوب می شود.

ج1. به طور کلی، ریا یعنی انجام دادن کار خیر و عبادت برای غیر خدا؛ و به منظور خودنمایی و کسب شأن و منزلت در بین مردم. و در غیر این صورت، ریا نیست. و تشخیص آن با مکلف است. و صِرف خطورات ذهنی و یا گفتن این که من روزه هستم، ریا نیست.
ج2. در فرض مذکور، فقط قضا دارد و کفاره ندارد.

نماز باطل است و باید آن را رها کند. ضمناً اگر به مقدار خواندن نماز، از اول وقت، گذشته باشد، باید نماز را بعداً قضا کند.

این کار صدق سجده نمی‌کند؛ لذا باید نمازها را قضا کند.

هر مقدار از نمازهای واجب را که یقین دارید نخوانده اید، باید قضا نمایید و محدودیتی در قضای آنها در طول روز نمی باشد؛ البته نسبت به مقدار مشکوک، وظیفه ای ندارید و با داشتن نماز قضا، خواندن نماز مستحبی و انجام اعمال مستحبی دیگر اشکال ندارد.

اگر احتمال بدهد که پیش از اذان صبح برای غسل بیدار خواهد شد و تصمیم بر غسل هم داشته باشد ولی بیدار نشود، روزه‌اش صحیح است، ولی اگر بعد از بیداری دوباره خوابید و تا صبح بیدار نشد، باید قضای آن روز را بجا آورد.