در فرض سؤال به احتیاط واجب، برای هر بار استمناء، باید علاوه بر قضای روزه، یک کفاره عمدی بپردازد، که کفاره آن عبارت است از شصت روز روزه (که سی و یک روز آن باید پی در پی باشد)، یا اطعام (سیر کردن) شصت فقیر یا دادن 750 گرم نان یا برنج و سایر مواد غذایی به هر کدام از ایشان.

تنقیه یا اماله با چیز روان، اگر چه از روی ناچاری و برای معالجه و یا جهل به مسأله باشد، روزه را باطل می‌کند ولی استفاده از شیاف جامد، اشکال ندارد و روزه را باطل نمی‌کند.

نماز و روزه گذشته اشکال ندارد؛ ولی برای نماز و روزه‌های بعدی باید غسل کنید.

چنانچه با مراجعه به پزشک و یا از راه دیگری اطمینان یا خوف به مضرّ بودن روزه پیدا کنید، روزه گرفتن بر شما واجب نخواهد بود.

اعتکاف بدون روزه صحیح نیست؛ اما حضور در مسجد و شرکت در مراسم اعتکاف، فی نفسه اشکال ندارد.

در فرض مذکور، نماز شما در تهران و در مسیر رفت و برگشت، کامل و روزه صحیح می باشد؛ ولی تهران وطن دوم شما محسوب نمی شود؛ بله اگر قصد دارید برای همیشه یا سالیان متمادی سالی سه چهار ماه (هر چند به صورت پراکنده) در آنجا زندگی کنید، بعد از آنکه وسائل زندگی مانند خانه و امثال آن را فراهم کنید، آنجا وطن دوم شما محسوب می شود.

در فرض سؤال اگر وضعیت مذکور حداقل سه ماه ادامه دارد و در طول هفته _ غیر تعطیلات _ به جهت شغل مسافر باشد و یا اگر مدت طولانی مثلا یک سال در هر ده روز یک سفر شغلی دارد، نمازش در محل کار و بین راه تمام و روزه اش صحیح است و اگر ده روز هیچ سفری نداشته و در یک محل توقف داشته باشد، در اولین سفر حکم مسافر دارد.

روزه باطل است؛ اما در فرض مرقوم که جهل به حکم داشته، کفاره‌ای به عهده او نیست.

روزه در فرض مذکور صحیح است.

افراد مذکور در فرض سؤال، بنابر احتیاط مستحب قضای روزه ها را بگیرند.

چنین فردی باید از گناه خود توبه کند؛ ولی لازم نیست کفاره شکستن عهد بدهد و اگر صیغه عهد را با شرایط آن خوانده باشد، باید یک روز دیگر روزه بگیرد.

ج1) قضای همه نمازها و روزه‌هایی که یقین به فوت آن‌ها پس از رسیدن به سنّ بلوغ و تکلیف شرعی دارید، واجب است.
ج2) در فرض مذکور کفاره عمد واجب نیست، ولی احتیاط در این است که کفاره تأخیر بپردازید کفاره تأخیر یک مد طعام است؛ یعنی بابت هر روزه باید 750 گرم گندم، آرد، نان، برنج و امثال آن را به فقیر بدهید.

قضای نمازهای نافله شبانه روز، مستحب است و فرقی بین قضای نافله شب از جهت زمان ندارد؛ کسی که ‎نمی‌تواند آن‌ها را قضا نماید، برای او مستحب است که به مقدار توانایی، صدقه بدهد و ‎کمترین صدقه آن است که برای هر دو رکعت، یک مُدّ (حدود ده سیر برابر 750 گرم گندم مثلاً) صدقه ‎بدهد و اگر نتوانست، برای هر چهار رکعت، یک مدّ صدقه بپردازد و اگر نتوانست، یک مدّ ‎برای نمازهای مستحبی شب و یک مدّ برای نمازهای مستحبی روز صدقه بدهد.

اگر اطمینان به ضرر یا خوف ضرری که ناشی از منشأ عقلائی باشد پیدا نکرده اید واجب است روزه تان را بگیرید و به صرف احتمال مذکور جایز نیست روزه را بخورید.

بنابر احتیاط واجب روزه‌اش صحیح نیست.