در فرض سؤال اگر چنین فردی پیش از ظهر به وطنش برسد یا به جایی برسد که می خواهد ده روز در آنجا بماند، چنانچه کاری که روزه را باطل می کند انجام نداده باشد، روزه اش صحیح است.

روزه در تمام روزهای سال (جز روزه های حرام و مکروه) مستحب است؛ ولی روزه بعضی از روزها مستحب مؤکّد است؛ از جمله:
1. اولین و آخرین پنج شنبه هرماه و اولین چهارشنبه از دهه دوم هر ماه
2. سیزدهم، چهاردهم و پانزدهم هر ماه (ایّام البیض)
3. ماه رجب و شعبان (تمام یا بعضی از آن حتّی یک روز)
4. میلاد رسول اکرم صلی الله علیه وآله (17 ربیع الاوّل)
5. عید مبعث (27 رجب)
6. عید غدیر (18 ذی الحجه)
7. روز دحو الارض(25 ذی القعده)

برای صحت روزه مستحاضه لازم نیست که قبل از اذان صبح غسل نماید بلکه اگر بعد از اذان صبح نیز غسل کرده باشد و یا اگر وظیفه او تیمم است انجام داده باشد روزه او صحیح است.

مسافرت در ماه رمضان هر چند برای فرار از روزه باشد جایز است. البته بهتر است به سفر نرود مگر اینکه سفر برای کار نیکو یا لازمی باشد.

مجزی نیست و باید دوباره پرداخت شود.

کسی که بیماری ای دارد که زیاد تشنه می شود و نمی تواند تشنگی را تحمل کند یا تحمل تشنگی برای او مشقت دارد، روزه بر او واجب نیست. البته در صورت دوم (مشقت) باید برای هر روز یک مدّ طعام به فقیر بپردازد و بنابر احتیاط واجب در صورت اوّل نیز این فدیه را بدهد و چنانچه بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگیرد، بنابر احتیاط مستحب قضای روزه ها را بگیرد.

بخار آب حمام موجب بطلان روزه نیست، مگر آنکه در دهان وارد و تبدیل به آب گردد و بلعیده شود.

در صورتی که چیزی وارد حلق نشود، روزه باطل نیست.

رفتن به سفر اشکال ندارد و اگر در سفر باشید لازم نیست مراجعت کنید، هر چند به خاطر تأخیر قضای روزه تا ماه رمضان بعد باید علاوه بر قضای روزه، برای هر روز یک مدّ طعام (تقریباً 750 گرم گندم یا نان یا برنج و مانند آن) به فقیر بدهید.

زکات فطره برای هر نفر، سه کیلو طعام (گندم یا جو یا خرما یا برنج و مانند آن ) یا قیمت این‌ها است و ارتباطی به نگرفتن روزه (چه با عذر و چه بدون عذر) ندارد. ضمناً روزهایی را که زن به خاطر عادت ماهانه، روزه نگرفته است، باید پس از ماه رمضان قضای آن را بجا آورد و در صورت نگرفتن روزه تا رمضان بعد باید برای هر روز یک مد طعام به عنوان کفاره تأخیر به فقیر بدهد.

بدون نذر و یا قصد اقامت نمی توان در سفر روزه گرفت و فرقی بین مکان های مختلف وجود ندارد؛ البته در خصوص مدینه منوره، انسان می تواند برای حاجت، سه روز روزه گرفته و در ضمن معتکف هم بشود.

روزه داری که محتلم شده، می تواند بول و استبراء نماید، ولی اگر بداند به واسطه استبراء کردن باقیمانده منی از مجری بیرون می آید، در صورتی که غسل کرده باشد نمی تواند استبراء کند.

اگر تیمم در وقتی انجام شده است که وقت برای غسل وجود نداشته است، روزه های گرفته شده صحیح است اگر چه مرتکب معصیت شده اید و باید توبه نمایید.

نمازها را در وقت، به همان افق محل سکونت که صبح را در صبح آنجا و ظهر و عصر را، به همان وقت آنجا، و نماز مغرب و عشا را در بعد از مغرب همانجا، باید بخواند و روزه را به حساب اینکه روز خیلی طولانی است و تمکن از روزه ندارد، ساقط است.

اگر با رعایت کلیه شرایط، به‌طور صحیح صیغه نذر را بیان نموده است باید طبق آن عمل کند؛ و چنانچه عمداً تخلف نماید، قضا ندارد اما باید یا ده فقیر را اطعام کند یا آنان را لباس پوشاند و در صورتی‌‌که مقدور نباشد، سه روز، روزه بگیرد.