اگر شخصی بداند عملی مبطل و حرام است و آن را در حال روزه انجام دهد در حکم افطار عمدی است و کفاره افطار عمدی روزه ماه رمضان برای هر روز عبارت است از دو ماه روزه یا اطعام شصت فقیر و یا دادن شصت مدّ طعام به شصت مسکین که سهم هر کدام یک مدّ طعام (تقریباً 750 گرم گندم یا نان مثلاً) است و کفّاره جمع بر او واجب نمی شود لکن احتیاط مستحب آن است که کفّاره جمع بپردازد. ولی اگر مبطل بودن را نداند ولیکن علم به حرمت داشته باشد و در روز ماه مبارک انجام دهد در این صورت بنابر احتیاط واجب باید کفاره بدهد.

اکر اختلاف دو محل بقدری باشد که ممکن است هلال در افق یکی از آن دو محل غیر قابل رؤیت و در افق محل دیگر قابل رؤیت باشد، رؤیت هلال در محلی که آفتاب در آنجا دیرتر غروب می کند برای محلی که آفتاب زودتر غروب می کند کافی نیست، و اگر کسی بدون حجّت شرعی بر ثبوت اول ماه روزه را عمداً افطار کرده باشد، علاوه بر قضاء، کفاره هم دارد.

می توانید بقیه روزه ها را به تدریج بگیرید هر چند بین آنها فاصله زیادی بیفتد و الا باید اطعام 60 فقیر را به صورت کامل انجام دهید.

اگر رفت و آمد شما، در کمتر از ده روز و به اندازۀ مسافت شرعی* در طول سال ادامه داشته باشد، و یا اینکه تا محل مذکور کمتر از مسافت شرعی باشد نماز در این سفرها تمام و روزه صحیح است.
............................
*مسافت شرعی یعنی چهل و یک کیلومتر، هر چند به صورت رفت و برگشت، آنهم اگر مسیر رفت آن از بیست و نیم کیلومتر کمتر نباشد.

اگر به قصد نسبت دادنِ عین عبارت، به معصومین علیهم السلام باشد، و یقین داشته باشد که عین آن از معصوم صادر نشده، جایز نیست و روزه را هم بنا بر احتیاط واجب باطل می‎کند.

بنا بر احتیاط باید قضای روزه ها، تا ماه رمضان سال آینده گرفته شود، و چنانچه عمداً ترک کند، بنا بر احتیاط حرام است ولی چنانچه سهواً بوده و معذور باشد گناهی مرتکب نشده است و در هر صورت کفاره تأخیر واجب می شود.

نماز شما در سفرهای مذکور تمام و روزه صحیح است.

ج1-3) وظیفه فرزند یا کسی که نماز و روزه را به جا می آورد، عمل طبق نظر مرجع تقلید خودش است.

در صورتی ­که مدت اقامت شما در آن مکان به مقداری نباشد که عرفاً آن مکان برای شما محل استقرار و زندگی محسوب شود،- بدون قصد اقامت ده روز - نماز در آن جا قصر و روزه صحیح نیست.

اگر تصمیم داشته باشد که دیگر برای زندگی به آنجا برنگردد، حکم مسافر را دارد که بدون قصد اقامت حداقل ده روز، نماز شکسته است و روزه هم صحیح نیست.

به طور کلی، مسافرت در ماه رمضان هر چند برای فرار از روزه باشد، جایز است، البته بهتر است به سفر نرود؛ مگر اینکه سفر برای کار نیکو یا لازمی باشد و در صورت مسافرت، ولو اینکه برای فرار از روزه باشد، چنانچه از شب قبل تصمیم به سفر داشته و قبل از ظهر از شهر خارج و هنگام اذان ظهر در سفر باشد، افطار بر او واجب است.

اگر کسی، هیچ یک از سه موردی را که برای کفاره عمد، مخیّر است، نتواند انجام دهد؛ باید به هر تعداد فقیر که قادر است، غذا بدهد و احتیاط آن است که استغفار هم بکند. اگر به هیچ وجه، قادر بر غذا دادن به فقرا نیست؛ کافی است که استغفار کند؛ یعنی با دل و زبان بگوید: اَستَغفِرُ اللهَ (از خداوند بخشایش می ‌طلبم) و اگر بعدها بتواند روزه بگیرد یا به فقرا غذا دهد، احتیاط مستحب آن است که انجام دهد.

پرداخت کفاره بر عهده شوهر نیست و هر زمان که زن توانایی مالی یافت، باید فدیه و کفاره غیر عمد روزه‌های خود را پرداخت کند و اگر نشانه‌های فوت ظاهر شد، باید نسبت به پرداخت آن وصیت نماید.

دانشجو و دانش آموزی که برای تحصیل علم به سفر میرود تا به این وسیله در آینده شغلی را اختیار کند، بنابر احتیاط واجب باید در سفر تحصیلی نماز را هم تمام و هم قصر بخواند و روزه را بگیرد و بعداً نیز قضا کند. البته اگر دانشجو به گونه ای در محل تحصیل سکونت دارد که در مدت اقامت، او را مسافر محسوب نمی کنند مثلا می خواهد یکی دو سال بماند، نمازش تمام است.

کفاره به فقیر شرعی تعلق می‌گیرد؛ و فقیر کسی است که مخارج سال خود و خانواده‌اش را ندارد و نمی‌تواند به دست آورد، چه بیمار باشد یا نباشد و تشخیص آن بر عهده خود مکلف است. ضمناً شرط است که فقیر، مسلمان و بنا بر احتیاط واجب شیعه باشد هر چند پرداخت آن به اهل سنتی که مستضعف است اگر ناصبی نباشد، جایز است و نباید از کسانی باشد که نفقه او بر کفاره دهنده واجب است مانند فرزند و پدر و مادر.