اگر با اعتقاد و اطمینان به این که نماز قصر بر مسافر الزامی نیست، نمازش را کامل خوانده است، قضای نمازها بر او واجب نیست؛ اما اگر نسبت به حکم این مسأله تردید داشته است، باید قضای نمازهایی را که خلاف وظیفه خوانده است بخواند.

در کفاره باید به هر فقیر یک مد طعام (تقریباً 750 گرم گندم یا نان و مانند آن) بدهید و خرما، کشمش را هم می‌توان به عنوان کفاره پرداخت؛ اما حبوبات و قند و روغن کفایت نمی‌کند.

در انجام واجبات و ترک محرمات، اجازۀ شوهر شرط نیست و زن باید به تکالیف خود عمل کند.

ج1-3) غسل جمعه و وقت آن، از اذان صبح است تا ظهر. بهتر است نزدیک ظهر به جا آورد. اگر تا ظهر، انجام ندهد؛ بهتر است که بدون نیت ادا و قضا تا عصر جمعه به جا آورد. اگر در روز جمعه غسل نکند؛ مستحب است از صبح شنبه تا غروب، قضای آن را به جا آورد. و کسی که می‌ترسد در روز جمعه آب پیدا نکند، می‌تواند روز پنجشنبه غسل را انجام دهد؛ بلکه اگر در شب جمعه غسل را به امید آن که مطلوب خداوند عالم است، به جا آورد، صحیح است.

مراد از اعراض از وطن، خروج از آن با تصمیم بر عدم بازگشت به آن برای سکونت است؛ بنا بر این اگر حتی احتمال برگشت به وطن را بدهد، اعراض محقق نشده است و همچنان احکام وطنیت باقی است.

به طور کلی هنگام خواندن نماز قضای میّت، لازم نیست میّت را با ذکر خصوصیات معین کنید، بلکه اگر به صورت مجمل و کلی او را مشخص کنید، کافی است؛ لازم به ذکر است در فرض سؤال اگر شرط مباشرت نشده باشد و انصراف به خصوص شما هم نداشته باشد، با رعایت شرایط و احکام آن، واگذاری آن به دیگری اشکال ندارد؛ در غیر این صورت، جایز نیست، مگر این که با اجازه صاحب پول باشد.

در فرض مذکور، هر کدام که زودتر به دنیا آمده اند باید بخواند اگر چه مثلاً چند دقیقه باشد ولیکن اگر هم زمان و بدون تفاوت زمانی به دنیا آمده باشند، قضای نماز و روزه ها بین دو پسر (دو قلو) به صورت مساوی تقسیم می شود.

خیر؛ به جهت اینکه در این دوران برده ای وجود ندارد که بتوان آزاد کرد، مکلف باید یکی از دو کار دیگر را انجام دهد. که عبارتند از:
1. گرفتن دو ماه روزه؛
2. غذا دادن به شصت فقیر.

به طور کلی روز عبارت است از معنای عرفی آن؛ یعنی از طلوع تا غروب خورشید، البته اگر در موردی دلیل معتبری داشته باشیم بر این که عملی باید از طلوع فجر شروع شود مانند روزه، طبق دلیل عمل می شود.

ج1و2) کفاره شکستن نذر و قسم عبارت است از: آزاد کردن یک بنده یا به ده فقیر طعام دادن (به هر فقیر 750 گرم نان، آرد، برنج و مانند آن) یا پوشاندن آنها، در صورت عدم تمکن از انجام موارد گذشته، باید سه روز روزه بگیرد.
ج3) کفاره شکستن عهد مانند کسی است که یک روز از ماه رمضان را عمداً افطار کند، که عبارت است از: آزاد کردن یک بنده یا گرفتن شصت روز روزه و یا اطعام شصت فقیر که می تواند به جای آن به هر فقیر 750 گرم نان، آرد یا برنج و مانند آن بدهد.

به طور کلی اطعام شصت فقیر در یک زمان لازم نیست؛ بنا بر این می توان در زمانها و مکانهای مختلف، شصت فقیر را اطعام نمود.

ج1و2) پرداخت کفاره یا فدیه فرزند بر عهده پدر نیست. البته جایز است که پدر به وکالت از فرزند، فدیه یا کفارۀ او را بپردازد.

اگر از روستا اعراض کرده اید نمازتان در آنجا شکسته است مگر اینکه آبیاری مذکور شغل شما محسوب شود (نه اینکه به صورت تفریحی و تفننی باشد) و برای این شغل در طول سال و معمولاً زیر ده روز، رفت و آمد دارید، نماز شما در این سفرها تمام و روزه صحیح است.

چنانچه این احتمالات عرفاً معقول بوده و موجب می شود تا اطمینان به ماندن ده روزه پیدا نشود، باید نماز را شکسته بخواند؛ اما اگر این تردیدها تا سی روز ادامه پیدا کند، از آن به بعد نماز کامل خواهد بود.

عمل مذکور اشکال ندارد ولی اگر افراد داوطلب تبرّعا به نیابت از میت بخوانند، ذمه میت بریء و اجاره هم خود به خود باطل می شود و باید اجرت را به کسی که شما را اجیر کرده برگردانید؛ ولی اگر افراد داوطلب از طرف شما نمازها را بخوانند در فرض سؤال شما مالک اجرت می‌شوید.