اگر زن نداند استحاضه او چه قسم است، موقعی که می خواهد نماز بخواند، بنابر احتیاط واجب مقداری پنبه داخل فرج نماید و کمی صبر کند و بیرون آورد و بعد از آن که فهمید استحاضه او کدام یک از آن سه قسم است کارهایی را که برای آن قسم دستور داده شده انجام دهد، ولی اگر بداند تا وقتی که می خواهد نماز بخواند استحاضه او تغییر نمی کند، پیش از داخل شدن وقت هم می تواند خود را وارسی نماید.

در فرض مذکور، زن استحقاقی ندارد و شوهر می تواند چک را پس بگیرد.

در طلاق رجعی - در صورتی که زن ناشزه نباشد - حق مسکن و نفقه دارد و می تواند در خانه زوج بماند و احکام زوجه را دارد، اما در طلاق بائن حق مسکن ندارد، مگر این که از شوهرش باردار باشد که در این صورت تا زمان وضع حمل، حق مسکن و نفقه دارد.

چنانچه در طلاق خلع که زن تنفّر از شوهر داشته، زن به مقدار بذل شده، رجوع کرده باشد، در اینصورت، طلاق، رجعی می‌شود و شوهر می‌تواند در زمان عده به وی رجوع کند؛ ولو بعد از آن، حاضر به ثبت رجوع در دفتر ثبت ازدواج نباشد؛ ولی صِرف برگرداندن مهریۀ بذل شده به صورت زبانی توسط شوهر، برای رجوع کفایت نمی‌کند.

زن در فرض سؤال به جهت عقد صلح، مالک منافع خانه شده و می تواند منافع را اجاره دهد.

احتیاط واجب آن است که زن بدن و موی خود را از پسری که ممیز است یعنی بالغ نشده است ولی خوب و بد را می‌فهمد و به حدی رسیده که بالقوه مورد نظر شهوانی است بپوشاند. البته در صورت برانگیخته شدن شهوت (بالفعل) پوشاندن بدن و موها واجب است.

تلقیح زن به وسیله اسپرم مرد نامحرم فی نفسه اشکال ندارد ولی باید از مقدمات حرام از قبیل نگاه و لمس حرام و غیر آنها اجتناب شود؛ در هر صورت کودک متولد شده ملحق به شوهر صاحب رحم نمی‌شود، بلکه ملحق به صاحب اسپرم و زنی است که صاحب تخمک است.

پرداخت کفاره بر عهده شوهر نیست و هر زمان که زن توانایی مالی یافت، باید فدیه و کفاره غیر عمد روزه‌های خود را پرداخت کند و اگر نشانه‌های فوت ظاهر شد، باید نسبت به پرداخت آن وصیت نماید.

ج1) به طور کلی اطاعت زن از شوهر، در برابر استمتاعات متعارف درخواست شده از جانب شوهر، بدون عذر شرعی و نیز در خروج از منزل بدون عذر شرعی لازم است.
ج2و3) به طور کلی تمکین نکردن در برابر استمتاعات متعارف درخواست شده از جانب شوهر، بدون عذر شرعی، جایز نیست و اگر بدون عذر شرعی تمکین نکند زن ناشزه محسوب می شود و حق نفقه ندارد؛ ضمناً انصراف از نفقه مجوّز عدم تمکین نیست و تعزیر ندارد.

در فرض سؤال که بدن زن از نگاه دیگران، به مقدار واجب، پوشیده و غیر قابل رؤیت است، نماز صحیح است هر چند احتیاط مستحب این است که در همه اعمال نماز، بدنش برای خودش هم قابل رؤیت نباشد.

زن بارداری که زایمان او نزدیک است؛ اگر می‌‌ترسد که روزه برای جنین یا خودش ضرر داشته باشد، روزه بر او واجب نیست و در صورت اول (ضرر برای جنین) باید برای هر روز یک مدّ طعام، یعنی گندم یا جو و مانند این‌ها (به عنوان فدیه) به فقیر بدهد و بعد از ماه رمضان نیز قضای آن را به جا آورد و در صورت دوم که برای خودش ضرر دارد، باید روزه هایی را که نگرفته، قضا نماید و بنابر احتیاط فدیه نیز بدهد و در مورد زنی که زایمان او نزدیک نیست، پرداخت فدیه مبنی بر احتیاط وجوبی است.
همچنین اگر زن شیرده (خواه مادر بچّه یا دایه، با اجرت باشد یا بدون اجرت) به دلیل ترس از کم یا خشک شدن شیر، می ترسد روزه برای کودک ضرر داشته باشد، روزه بر او واجب نیست و باید برای هر روز فدیه بدهد و قضای روزه را هم بعداً بگیرد، اما اگر روزه برای خود زن ضرر داشته باشد، بنابر احتیاط فدیه واجب است.
شایان ذکر است در دو مسئله فوق اگر تا ماه رمضان سال بعد روزه نگیرد، در صورتی که کوتاهی کرده باشد، علاوه بر قضا، کفاره تأخیر هم واجب می‌شود ولی اگر به خاطر عذر، قضا را انجام نداده باشد، کفاره تأخیر ندارد و چنانچه این عذر، ترس ضرر برای فرزندش باشد، قضای روزه‌ها را هر زمان که بتواند باید انجام دهد و اگر عذر، ترس ضرر برای خودش باشد، قضا ساقط می‌شود و باید برای هر روز یک فدیه دهد.

ج1) اگر مرد اکراه شده باشد بر خواندن عقد، عقد صحیح نیست، ولی چنانچه بعد از عقد رضایت دهد صحیح است.
ج2) اگر اشتباه مذکور تغییر دهنده معنی نباشد، بلکه طوری است که معنای مقصود از آن فهمیده می شود و لفظ برای این معنی شمرده می شود اشکال ندارد.

ج1) صحیح است.
ج3) اگر حامله نباشد، عده لازم نیست.
ج3) چون دخول صورت نگرفته است، حکم ربیبه را ندارد.

ج1) نگاه به عورت دیگری - همجنس باشد یا غیر همجنس - غیر از زن و شوهر، حرام است، در فرض سؤال دریافت اجرت برای آن مقدار از کار که مستلزم نگاه حرام به عورت است، جایز نیست و مالک آن نمی‌شود و اگر دریافت کرده است و مالک آن را نمی شناسد در صورتی که از طرف او صدقه بدهد تکلیفی ندارد؛
ج2) سینه جزو عورت نیست و نگاه همجنس به آن اگر مفسده‌ای نداشته باشد، اشکال ندارد.

نزدیکی - از جلو - در موقع قاعدگی زن، جایز نیست و در صورت نزدیکی کفاره بر مرد واجب می شود یعنی بنا بر احتیاط واجب، اگر در یک سوم ابتدای ناپاکی بوده، یک دینار و اگر در یک سوم وسط بوده، نصف دینار و اگر در یک سوم أخیر بوده، ربع دینار به عنوان کفاره به فقیر بپردازد؛ البته کسی که جاهل به موضوع بوده کفاره ندارد ولی در جهل به حکم اگر از روی تقصیر باشد، بنا بر احتیاط واجب کفاره دارد.