مستحب است بعد از تولد نوزاد، او را به نیت "غسل مولود"، غسل دهند. زمان آن از وقت ولادت نوزاد است، و اگر دو یا سه روز هم تأخیر افتاد، استحباب آن باقی است. و چنانچه از وقت عرفی آن تأخیر افتاد، به قصد رجاء مطلوبیت به جا آورند. ضمناً خود مادر، باید بعد از پاک شدن از خون نفاس،* غسل نفاس انجام دهد.

*از وقتی که اولین جزء بچه از شکم مادر بیرون می آید، هر خونی که زن می بیند، اگر پیش از ده روز یا سر ده روز قطع شود، خون نفاس است.

صرف ضعف و احتمال بارداری مجوّز شرعی برای ترک روزه نیست. بله زن بارداری که زایمان او نزدیک است، اگر می‌‌ترسد که روزه برای جنین یا خودش ضرر داشته باشد، روزه بر او واجب نیست و در صورت اول (ضرر برای جنین) باید برای هر روز یک مدّ طعام، یعنی گندم یا جو و مانند این‌ها (به عنوان فدیه) به فقیر بدهد و بعد از ماه رمضان نیز قضای آن را به جا آورد و در صورت دوم، که روزه برای خودش ضرر دارد، باید روزه‌هایی را که نگرفته، قضای آن‌ها را به جا آورد و بنابر احتیاط، فدیه هم بدهد و در مورد زنی که زایمان او نزدیک نیست، پرداخت فدیه مبنی بر احتیاط وجوبی است.

اگر لکه‌های کوچک بعد یا قبل از از دوران عادت، خون نباشد، زن وظیفه‌ای ندارد؛ اما اگر لکه های بعد از دوران عادت خون باشد، هرچند به صورت لکه‌های قهوه‌ای رنگ و از ده روز نگذرد، همه آن لکه‌ها حیض است. همچنین لکه های قبل از دوران عادت اگر حداقل سه روز مستمر باشد - هر چند در باطن - به‌ گونه‌ای که بگویند حیض را جلو انداخته، حیض است و باید نماز و روزه را ترک کند. اما در صورتی که لکه‌های خون، قبل از حیض، حداقل سه روز - هر چند در باطن - مستمر نباشد، استحاضه است و باید با مراعات احکام استحاضه، عبادات را انجام دهد.

ج1) مهریه به صورت یاد شده صحیح نیست.
ج2) اگر مصالحه شده باشد که به جای مهریه، سه دانگ از خانه تحویل داده شود، اشکال ندارد و ملاک سه دانگ از منزل می‌شود به هر قیمتی که باشد.

عقد مذکور با رعایت شرایط عمومی عقد موقت، فی نفسه صحیح است؛ ولی باید شرایط ذیل رعایت شود:
1. با اذن ولیّ نابالغ (پدر یا جد پدری) باشد.
2. برای پسر نابالغ مفسده نداشته باشد بلکه بهتر است رعایت مصلحت نیز بشود.
3. بنابر احتیاط واجب مدت عقد به گونه ای باشد که قابلیت استمتاع از پسر باشد.

اگر عقد خوانده شده اکراهی* بوده، عقد باطل است؛ مگر این که بعداً رضایت داده باشد و اگر زن در فرض سؤال نکاح را رد کند، زنا محقق می‌گردد و فرزند، زنا زاده محسوب می‌شود.
----------------------------------------------------------------------
* اکراه، وادار کردن دیگری است بر ایجاد چیزی که ایجاد آن را کراهت دارد با تهدید بر ترک آن، به شرط آن که وادار کننده بر انجام آنچه را که وعده می دهد قادر باشد و او علم یا گمان یا خوف داشته باشد که اگر به دستور او عمل نکند او تهدیدش را عملی می کند و به اکراه ملحق می شود موردی که او را به ایجاد چیزی که آن را کراهت دارد امر می کند با خوف مأمور از عقوبت و اضرار او در صورت مخالفت کردن؛ اگرچه تهدیدی واقع نشود؛ اما اگر کاری را به جهت ترس اضرار دیگری بر او بدون آن که او را ملزم کرده باشد انجام بدهد، ملحق به اکراه نمی باشد.

ج1) اگر همه آن‎ها عرفاً نان‎خور پدر و مادرشان هستند، فطریه بر عهده والدین‎شان است.
ج2) اگر عرفاً به صورت مستقل نان‎خور فرد خاصی هستند، باید فطریه هر کدام از خانواده‎ها توسط سرپرست آن‎ها مستقلاً پرداخت گردد و الا اگر دو یا چند نفر سرپرست محسوب می شوند باید هر کدام به نسبت، سهم خود، فطریه عیال خود را بپردازند؛ البته وکیل کردن دیگری جهت پرداخت فطریه از طرف سرپرست مانعی ندارد.

ازدواج سفیه با اذن پدر یا جدّپدری (اگر به صورت سفیه بالغ شده) و یا اذن حاکم شرع (اگر بعد از بلوغ و رشد، سفاهت بر او عارض شده باشد)، اشکال ندارد.

در فرض سؤال برای اجرای صیغۀ طلاق خلع و قبول بذل - با رعایت شرایط شرعی آن -، وکالت جدید لازم نیست.

ج1) در هر صورت کسی که می‌خواهد صیغه طلاق شرعی را جاری کند، باید از زوج وکالت بگیرد و اذن سابق زوج برای طلاق قانونی یا درخواست او برای طلاق غیر توافقی که انجام شده است، کافی نیست.
ج2) طلاق صادر شده در محاکم غیر اسلامی که شرایط شرعی را مراعات نمی‌کنند، باطل است.
ج3) در موارد عسر و حرج راهکار شرعی را از طریق نمایندگان و رابطین بین الملل دفتر تهران پی‌گیری نمایید.
شماره تماس معاونت بین الملل دفتر تهران 7-64412296 - 021

1. صیغه قسم را باید به زبان بگوید.
2. قسم به ذکر اسم خداوند متعال که مختص به اوست، مانند لفظ جلاله «اللّه» باشد و همچنین آنچه بر غیرخدا اطلاق نمی‌شود، مانند رحمان و یا ذکر اوصاف و افعال مختص به خدا که غیر او در آن با خدا شریک نمی‌باشد مانند «و مقلب القلوب و الابصار»، «و الذی نفسی بیده» و یا ذکر اوصاف و افعال مشترکی که بر خدای تعالی و بر غیر خدا اطلاق می‌شود لیکن غالباً برخدا اطلاق می‌شود به طوری که در وقت اطلاق، منصرف به خدای تعالی می‌شود، مانند ربّ و خالق و بارئ و رازق و رحیم باشد.
3. کسی که قسم می خورد باید بالغ و عاقل باشد.
4. اگر مورد قسم از اموال است، انسان، ممنوع از تصرف در اموالش نباشد.
5. از روی قصد و اختیار قسم بخورد.
6. کاری را که قسم می خورد انجام دهد، باید حرام و مکروه نباشد و کاری را که قسم می خورد ترک کند، باید واجب و مستحب نباشد؛ اگر قسم بخورد که کار مباحی را به جا آورد، باید ترک آن در نظر مردم بهتر از انجامش نباشد، و نیز اگر قسم بخورد کار مباحی را ترک کند، باید انجام آن در نظر مردم بهتر از ترکش نباشد.
7. احتیاط در این است که قسم خوردن فرزند و زن با اجازه پدر و شوهر باشد و اگر نسبت به غیر انجام واجبات و ترک محرمات باشد، پدر و شوهر می توانند از ادامه دادن آن منع کنند.
کفاره شکستن قسم:
اگر کسی عمداً قسم را بشکند، باید یا ده فقیر را اطعام کند یا آنان را لباس بپوشاند و در صورتی ­که مقدور نباشد، سه روز، روزه بگیرد.