عدالت عبارت از حالت نفسانی است که باعث می شود انسان همیشه تقوایی داشته باشد که مانع از ترک واجبات یا انجام محرمات شرعی است؛ برای احراز عدالت، شهادت دو مرد عادل و همچنین با شیوعی که موجب اطمینان باشد و هر راهی که اطمینان به عدالت حاصل شود، اگرچه با اقتدای عده ای از اهل بصیرت و صلاح باشد کافی است؛ بلکه حسن ظاهر نیز کفایت می کند و حسن ظاهر یعنی رفتار و کردار آن شخص که مشاهده می شود بر طبق میزان شرع است و گناهی از او دیده نشده است.

به طور کلی وجود همه شرایط امامت، برای صحت نماز جماعت لازم است. به عنوان مثال امام جماعت، باید عادل باشد و این عدالت می تواند از هر راهی اگر چه با اقتدای عده ای از اهل بصیرت و صلاح، احراز شود؛ بلکه حُسن ظاهر نیز کفایت می کند و در صورتی که عدالت یا حسن ظاهر مُحرز نشود، اقتداء و نماز، صحیح نیست.

در امر به معروف و نهی از منکر، باید شرائط آن موجود باشد. بنابر این مواردی که امام جماعتی نهی نمی‌کند؛ ممکن است شرائط آن را مُحرز نمی‎داند. لذا صِرف این مورد، موجب سقوط عدالت نمی‌شود.

در فرض سؤال که بدون احراز عدالت امام بوده، اقتدا صحیح نیست؛ اما نمازهای خوانده شده اگر یقین داشته که می شود به ایشان اقتدا کرد و با اعتقاد به صحت خوانده، در صورتی که رکنی از ارکان نماز را زیاد یا کم نکرده باشد، صحیح است.

صرف مورد مذکور، موجب سقوط از عدالت، و عدم اقتدا نیست. به‌ طور کلی، پوشیدن پیراهن آستین کوتاه برای مرد، اگر مفسده ای نداشته باشد، مانعی ندارد.

ج1) اگر می‌خواهد به عنوان صدقه محسوب شود، صدقه را باید به فقیر بدهد.
ج2) انجام کارهای خلاف مروّت، موجب سقوط از عدالت نیست، هر چند اعتبار آن، مطابق احتیاط است.

مؤمنین نباید در اثر توهّمات و سوءظن بی وجه، خود را از درک فضیلت نماز سیاسی - عبادی جمعه محروم سازند، ولی در هر صورت احراز عدالت امام جماعت موکول به نظر شخص مکلف است.

مجرّد کشف خلاف چیزی که امام جماعت گفته، دلیل بر دروغگویی او نیست، زیرا ممکن است گفته او از روی اشتباه یا خطا و یا توریه باشد، و سزاوار نیست انسان به مجرّد توهّم خروج امام جماعت از عدالت، خود را از برکات نماز جماعت محروم نماید و تا برای شخص احراز نشود که عمل آن امام جماعت که او آن را دروغگو می شمارد، با علم و اختیار و بدون مجوّز شرعی بوده، مجاز نیست که حکم به فسق او نماید.

در صحت اقتدا احراز عدالت و شروط دیگر امام جماعت شرط است و از هر راهی که اطمینان به عدالت حاصل شود کافی است و در فرض سؤال، نیاز به تأیید امام راتب نیست.

در صحت اقتدا، احراز عدالت و شروط دیگر امام جماعت شرط است و از هر راهی که اطمینان به عدالت حاصل شود، اگر چه با اقتدای عده ای از اهل بصیرت و صلاح باشد کافی است، بلکه حسن ظاهر نیز کفایت می کند.

ج1) اگر مردی بیشتر از یک زن دائمی داشته باشد، چنانچه پیش یکی از آن ها شب بماند بر او واجب است که نزد غیر او هم شب بماند؛ بنا بر این اگر چهار زن باشند و پیش یکی از آن ها بخوابد باید با هر کدام از غیر او هم یک شب بخوابد و بعضی از آن ها را بر بعضی دیگر برتری ندهد و اگر چهارتا نباشند برایش جایز است که بعضی از آن ها را برتری دهد پس اگر دو زن داشته باشد جایز است که پیش یکی از آن ها سه شب و پیش دیگری یک شب باشد و اگر سه زن داشته باشد، برایش جایز است که پیش یکی از آن ها دو شب و دو شب دیگر را نزد دو زن دیگر بماند.
ج2) در جماع و هدیه و مقدار نفقه، مراعات تساوی بین زن‎ها لازم نیست، هرچند مستحب است. البته باید نفقه هر زن را طبق شأن امثال او بپردازد.
ج3) در شب هایی که مرد نزد هر زن می ماند، (که در پاسخ اول گذشت) همخوابگی لازم است هرچند جماع واجب نیست.

در فقیری که زکات دریافت می‌کند، عدالت شرط نیست.

چنانچه مورد اطمینان باشد، حجت است.

بله؛ می‌توانید اقتدا کنید.

امام جماعت بودن به تنهایی کافی نیست، بلکه باید احراز کنید و مطمئن شوید که پیش نماز مذکور علاوه بر عدالت، مجتهد شناس هم هست.