در فرض سؤال اگر خانه شرعاً مِلک پسر است، مثل این که به وی ارث رسیده، چنان چه پسر بالغ و عاقل است، باید با اجازۀ خود او باشد و إلّا تصرف جایز نیست. اما در صورتی که بالغ نشده، تصرف در اموال او باید با اجازۀ ولیّ (پدر یا جدّ پدری) بچه باشد. و اگر هر دو فوت شده اند، اختیار با قیّم شرعی است که توسط پدر یا جدّ پدری یا حاکم شرع معیّن می شود.
در هر صورت چنان چه مادر قیّم شرعی او باشد، باید کلیه تصرفات در مال صغیر، با اذن او و رعایت مصلحت بچه باشد (مثلاً اجاره استفاده از منزل برای بچه کنار گذاشته شود یا ...) که در این صورت عبادات قبلی هم صحیح است.

روزه باطل نیست و می تواند کفاره را ادامه دهد.

اختصاص به ورود اول ندارد.

اگر مطمئن باشید که مالکان این وسائل از آن اعراض کرده اند و ملک بیمه یا شرکت دیگری نشده، برداشتن و استفاده از آن ها اشکالی ندارد، در غیر این صورت اگر برداشته اید و از پیدا کردن صاحبش مأیوس هستید، باید قیمت یا خود آن را از طرف صاحبش به فقیر صدقه بدهید.

کسی که بیماری ای دارد که زیاد تشنه می شود و نمی تواند تشنگی را تحمل کند یا تحمل تشنگی برای او مشقت دارد، روزه بر او واجب نیست. البته در صورت دوم (مشقت) باید برای هر روز یک مدّ طعام به فقیر بپردازد و بنابر احتیاط واجب در صورت اوّل نیز این فدیه را بدهد و چنانچه بعد از ماه رمضان بتواند روزه بگیرد، بنابر احتیاط مستحب قضای روزه ها را بگیرد.

موارد مختلف است؛ اگر متوجه شده اید که نم داده است و آن را تعمیر نکرده اید، باید خسارت همسایه را جبران کنید.

اگر بعد از غسل کردن وقت خواندن هر دو نماز را تا قبل از اذان صبح داشته باشد، بنا بر احتیاط واجب نماز مغرب و عشاء ساقط نیست و باید آنها را، بدون نیّت ادا یا قضا (به قصد ما فی الذمه) به جا آورد و اگر نخوانده بنا بر احتیاط قضا کند.

به طور کلی کسی که به واسطه تنگی وقت تیمم کرده، چنانچه بعد از نماز آبی که داشته از دستش برود، اگر چه تیمم خود را نشکسته باشد، در صورتی که وظیفه اش تیمم باشد، باید دوباره تیمم نماید. اما اگر آب دارد و به واسطه تنگی وقت با تیمم مشغول نماز شود و در بین نماز آبی که داشته از دستش برود، برای نمازهای بعد می تواند با همان تیمم نماز بخواند.

عمره شما صحیح و تکرار طواف هم لازم نیست.

- «نجاسات» نه مورد است:
1و2. ادرار و مدفوع انسان و هر حیوان حرام گوشت که دارای خون جهنده است (خونگرم) پرندگان حرام گوشت مستثنی هستند و فضله‌ی آنان نجس نیست.
3. منی انسان.
4. خونی که از بدن انسان و هر حیوان دارای خون جهنده (خونگرم) چه حرام گوشت باشد و چه حلال گوشت، بیرون می‌آید.
5. مردار (جسد مرده) انسان و هر حیوان دارای خون جهنده، چه حرام گوشت و چه حلال گوشت. حیوانی که به دستور معیّن در شرع مقدس، کشته شده باشد (ذبح) و جسد مرده‌ی انسان پس از غسل میّت، از این حکم، مستثنی می‌باشند و نجس نیستند. همچنین چیزهائی از مردار که روح ندارد مثل پشم و مو و دندان و شاخ و غیره پاک است مگر در مورد سگ و خوک.
6. سگ.
7. خوک.
8. مشروبات مست کننده بنابر احتیاط.
9. کفاری که به دینی آسمانی متدیّن نمی‌باشند.
- «مطهرات» ده مورد است:
1. آب. 2. زمین. 3. آفتاب.
4. استحاله. 5. انتقال. 6. اسلام.
7. تبعیت. 8. برطرف شدن عین نجاست.
9. استبرای حیوان نجاستخوار. 10. غایب شدن مسلمان

در فرض سؤال روزه صحیح است.

در فرض سؤال اگر خون نباشد حکم حیض را ندارد، و اگر خون باشد اگر چه به صورت لکه های زرد رنگ و از ده روز تجاوز نکند، همه آن لکه ها محکوم به حیض است و تشخیص این موضوع به عهده زن است.

اگر روزه دار عمداً و آگاهانه چیزی بخورد یا بیاشامد، روزه او باطل می شود، خواه از خوراکی ها و آشامیدنی های معمول باشد یا غیرخوراکی؛ مانند کاغذ، پارچه و امثال آن، و خواه زیاد باشد یا کم، مانند قطره های کوچک آب یا خرده کوچکی از نان؛ اما اگر سهواً چیزی بخورد یا بیاشامد، روزه اش باطل نمی شود، خواه روزه واجب باشد یا مستحب.

صرف برخورد دست با رطوبت پیشانی مبطل وضو نیست؛ ولی از آن جائی که مسح پاها باید با رطوبتی که از آب وضو در کف دو دست باقی‌مانده، صورت بگیرد، لذا باید هنگام مسح سر، در صورت برخورد با رطوبت پیشانی، با قسمتی از دست که رطوبتِ مختلط ندارد، مسح پا انجام گیرد و وضو صحیح است.

اگر بدن یا لباس، خونی نشود، ولی به واسطۀ برخورد با خون، متنجس شود، مانند این که دست یا لباس نمازگزار که خیس است، به خون خشک شده ای برخورد کند و متنجس شود، ولی عین خون منتقل نشود، اگر چه مقداری که نجس شده، کمتر از یک بند انگشت باشد، نمی توان با آن نماز خواند.