ج1) نسبت به اموالی که با شرایط شرعی و صیغه مخصوص، نذر شده اند احتیاط در این است که به ورثه او داده شود.
ج2) اگر پرداخت مال نذر شده بعد از فوت سید واجب شده است، مال را در امور خیر به قصد رسیدن ثواب آن، به سید متوفی، مصرف کنند.

نذر زجر عبارت است از اینکه نذر معلق شود بر فعل حرام یا مکروه جهت منع کردن نفس از ارتکاب آن ها، مثل اینکه بگوید: «اگر عمداً دروغ گفتم، برای خدا بر من است چنین کنم» یا نذر معلق شود بر ترک واجب یا مستحب جهت منع کردن نفس از ترک آن ها.

نذر مذکور ولو در فرض سؤال، باطل نیست و اگر صیغه مخصوص نذر را خوانده‌اید، عمل به آن واجب است و تخلف از آن کفاره دارد.

اگر نذر معین نباشد و اعتکافش را فاسد کند واجب است از سر بگیرد و اگر نذر معین باشد و آن را فاسد کند باید قضا نماید و فاسد کردن اعتکاف به غیر نزدیکی کردن کفاره ندارد.

خیر؛ به جهت اینکه در این دوران برده ای وجود ندارد که بتوان آزاد کرد، مکلف باید یکی از دو کار دیگر را انجام دهد. که عبارتند از:
1. گرفتن دو ماه روزه؛
2. غذا دادن به شصت فقیر.

چنانچه صیغه نذر را خوانده باشید و آن را مشروط به امری کرده باشید، قبل از برآورده شدن حاجت، عمل به نذر واجب نشده، بنا بر این عمل به آن، عمل به نذر محسوب نمی‌شود و اگر بعد از آن، حاجت برآورده شد، باید به نذر عمل کنید.

به طور کلی کاری که نذر شده است، باید شرائطی داشته باشد؛ از جمله شرائط این است که باید نذر، همراه با صیغه مخصوص آن بوده و مورد نذر، رجحان داشته باشد؛ بنا بر این در فرض سؤال اگر نرفتن به زیارت با دوستتان، رجحان داشته باشد و ترک زیارت همراه او بهتر از انجام آن باشد، همچنین صیغه نذر هم خوانده باشید، نذر صحیح و عمل به آن واجب است.

چنانچه صیغه شرعی نذر با شرایط آن در وطنش خوانده شود، اشکال ندارد و روزه مذکور به عنوان روزه مستحبی صحیح است ولی روزه قضا محسوب نمی شود.

نذر زن در صورت حضور شوهر بنابر احتیاط واجب باید با اجازه شوهر باشد و فرقی بین نذر مالی و غیر آن نیست.

اگر قبل از سفر، نذر روزه مستحبی در سفر ننموده، روزه در سفر صحیح نیست؛ بنابراین اعتکاف او هم صحیح نخواهد بود.

اگر صیغه نذر را با رعایت شرایط صحت نذر خوانده، احتیاط در این است که از اول به صورت پی در پی انجام دهد.

برای صحت روزه مستحبی در سفر، بنابر احتیاط واجب شرط است که نذر در حضر منعقد شده باشد نه در سفر.

اگر صیغه نذر خوانده ولی نیت عهد داشته است، عمل به عهد و نذر مزبور، واجب نبوده و مخالفت با آن هم کفاره ندارد.

در ماه رمضان نمی‌توان غیر از روزه ماه رمضان را نیت کرد، مگر در مورد مسافر که نمی تواند روزه رمضان را بگیرد ولی نذر کرده است در سفر روزه مستحبی بگیرد که در این صورت روزه نذر او در ماه رمضان صحیح است؛ البته روزه نذر در ماه رمضان، روزه رمضان حساب نمی شود و باید بعداً آن را قضا کند.

حکم مذکور، بدین معنا است که بنابر احتیاط واجب باید به نذر عمل نمایید.