در فرض سؤال، قصد وجوب لازم نیست؛ بلکه همین که به نیت نماز، وضو بگیرد، کافی است.

ج1) اگر عمداً ذکر یاد شده (و هر ذکر مستحبی نماز) را به قصد جزء نماز در حال حرکت بگویید، بنا بر احتیاط واجب نماز باطل است، ولی اگر به نیت مطلق ذکر باشد، اشکال ندارد.
ج2) اگر سهوی باشد اشکال ندارد.

در فرض سؤال بنابر احتیاط، نماز باطل می شود.

نمازگزار در فرض مذکور باید در آخر وقت نشسته نماز بخواند.

بنا بر احتیاط واجب باید نماز احتیاط بخواند.

اگر مقدار خون لباس کمتر از یک بند انگشت اشاره باشد، با وجود شرایط* نماز با آن اشکال ندارد، ولی اگر به اندازۀ بند انگشت اشاره یا بیشتر از آن باشد، نماز با آن باطل است.
---------------
* صحّت نماز با خون کمتر از بند انگشت اشاره، چند شرط دارد:
1. خون حیض نباشد؛ اگر اندکی هم از آن خون بر بدن یا لباس نمازگزار باشد، نماز باطل است و بنابر احتیاط واجب خون نفاس و استحاضه نیز همین حکم را دارد.
2. خون حیوان نجس العین (سگ و خوک) و حیوان حرام گوشت و مردار و انسان کافر نباشد.
3. رطوبتی از خارج به آن خون نرسیده باشد؛ مگر در صورتی که رطوبت با خون مخلوط شده و در آن مستهلک شود و مجموع آنها هم بیش از اندازۀ مجاز نشود که در این صورت، نماز با آن صحیح است و در غیر این صورت نماز با آن بنا بر احتیاط واجب صحیح نیست.

در مورد سؤال نماز باطل است.

به طور کلی کسی که به واسطه تنگی وقت تیمم کرده، چنانچه بعد از نماز آبی که داشته از دستش برود، اگر چه تیمم خود را نشکسته باشد، در صورتی که وظیفه اش تیمم باشد، باید دوباره تیمم نماید. اما اگر آب دارد و به واسطه تنگی وقت با تیمم مشغول نماز شود و در بین نماز آبی که داشته از دستش برود، برای نمازهای بعد می تواند با همان تیمم نماز بخواند.

اگر این گمان در حالتی باشد که هنوز وارد در تشهد یا قیام رکعت بعد نشده؛ بنا بر احتیاط واجب یک سجدۀ دیگر انجام دهد و نماز را تمام کرده و بنا بر احتیاط واجب یک بار دیگر نماز را بخواند. البته اگر در این زمینه زیاد شک می‌کند باید بنا را بر این بگذارد که دو سجده انجام داده و نماز صحیح است.

در فرض سؤال که بدن زن از نگاه دیگران، به مقدار واجب، پوشیده و غیر قابل رؤیت است، نماز صحیح است هر چند احتیاط مستحب این است که در همه اعمال نماز، بدنش برای خودش هم قابل رؤیت نباشد.

کسی که از وطن به قصد پیمودن مسافت شرعی سفر می‌کند، اگر شک کند که به حدّ ترخص رسیده است یا نه؛ باید بنا بگذارد که به حدّ ترخص نرسیده و نماز را تمام بخواند و اگر این شک هنگام برگشتن از سفر باشد، باید نماز را قصر بخواند؛ البته در صورتی¬که هم هنگام رفتن و هم برگشتن، در یک مکان شک کند که از حد ترخص گذشته است یا نه و بخواهد در آن مکان نماز بخواند، باید بین قصر و تمام جمع کند و اگر نماز را هنگام رفتن فقط به صورت تمام خوانده، باید به صورت قصر هم اعاده یا قضا کند

در فرض سوال، نماز را باطل می‌کند، و فرقی بین وسعت وقت و تنگی آن نیست.

نماز باطل نیست؛ و لکن باید آن را رها نموده و حمد و سوره بخواند.

در فرض مذکور، اگر چنانچه کاری که نماز را باطل می کند انجام نداده، باید آن چه از نماز را که نخوانده است، بخواند و برای سلام بی جا، بنا بر احتیاط واجب دو سجدۀ سهو نماید و اگر کاری که نماز را باطل می کند انجام داده، مثلاً پشت به قبله کرده است، باید نماز را دوباره به جا آورد.

اگر امکان انجام وضو یا غسل - هرچند با کمک گرفتن از دیگران - باشد و ضرری هم برای او نداشته باشد، تیمم کافی نیست؛ نسبت به نماز نیز اگر تطهیر بدن یا تعویض لباس نجس برای نماز مقدور نباشد، نماز خواندن با آن نجاست مانعی ندارد.