اگر نسبت به وجود نجاست در لباس و یا پوشک بچه یقین دارید، بنابر احتیاط واجب، در حال نماز، برداشتن و در آغوش گرفتن او جایز نیست و در صورت بغل کردن بنابر احتیاط نماز باطل است.

اگر مکلف در تمام وقت نماز بی‌هوش باشد، قضای آن واجب نیست؛ مگر این که بی‌هوشی به اختیار خودش بوده باشد که بنابر احتیاط واجب باید نماز را قضا کند.

نماز، صحیح است.

در نایب مماثلت (هم جنس بودن) شرط نیست و زن هم می تواند برای مرد، نماز طواف نساء را به نیابت به جا بیاورد.

ج1) در فرض سؤال، نماز شما در ادامه سفر تمام است و باید روزه ها را هم بگیرید.
ج2) کسی که قصد اقامت ده روز کرده است، اگر روزه بگیرد و قبل از خواندن نماز یومیه چهار رکعتی از قصدش منصرف شود، در صورتی که انصراف بعد از زوال باشد، روزه ­اش صحیح است، ولی اگر قبل از زوال باشد، روزه باطل است و روزهای آینده نمی تواند روزه بگیرد و نمازش را هم حتی در روز اول باید شکسته بخواند.

مستحب است روزه دار نماز مغرب را پیش از افطار بخواند؛ ولی اگر کسی منتظر اوست یا خودش به قدری گرسنه است که نمی تواند نماز را با حضور قلب به جا آورد، بهتر است اوّل افطار کند ولی در صورت امکان نماز را در وقت فضیلت بخواند.

در صورتی که برای هر نماز قضا وضو بگیرد و غسل کند و سایر کارهایی که بر مستحاضه واجب است انجام دهد می تواند نماز قضا بخواند و بنابر احتیاط واجب، غسلی که برای نمازهای ادائی انجام داده، برای نماز قضا کافی نیست.

موارد مختلف است؛ کسی که به هیچ وجه نمی تواند قرائت صحیح را یاد بگیرد، باید به هر صورت که می تواند بخواند و احتیاط مستحب آن است که نماز را به جماعت بخواند. اما کسی که حمد و سوره یا چیزهای دیگر نماز را به خوبی نمی داند و می تواند یاد بگیرد، چنانچه وقت نماز وسعت دارد باید یاد بگیرد و اگر وقت تنگ است، در صورت امکان بنا بر احتیاط واجب باید نمازش را به جماعت بخواند.

در فرض مذکور، نماز صحیح است.

در صورتی که قبل از رفتن به رکوع متوجه شود، باید دوباره بخواند؛ در غیر این صورت، مانعی ندارد و اعاده نماز لازم نیست.

هر دو می توانند طبق یقین خود عمل کنند و لازم نیست نماز ظهر را دوباره بخوانند.

در فرض مذکور، بنابر احتیاط واجب باید نمازش را دوباره بخواند؛ ولی اگر تمام شدن نماز را بداند و شک کند که خواب در بین نماز بوده یا بعد، نمازش صحیح است.

کسی که می خواهد نماز بخواند، باید برای پیدا کردن قبله کوشش نماید تا یقین کند که قبله کدام طرف است و می تواند به گفته دو شاهد عادل که از روی نشانه های حسی شهادت می دهند، یا به قول کسی که از روی قاعده علمی قبله را می شناسد و محل اطمینان است، عمل کند و اگر اینها ممکن نشد، باید به گمانی که از محراب مسجد مسلمانان یا قبرهای آنان یا از راه های دیگر پیدا می شود، عمل نماید؛ حتی اگر از گفته فاسق یا کافری که به واسطه قواعد علمی قبله را می شناسد گمان به قبله پیدا کند، کافی است و کسی که برای یافتن جهت قبله هیچ راهی ندارد و گمان هم به هیچ طرف نمی رود، بنا بر احتیاط واجب باید به چهار طرف نماز بخواند و اگر برای چهار نماز وقت ندارد، به هر اندازه ای که وقت دارد نماز را تکرار کند.

در حالاتی که واجب است نمازگزار با حالت آرامش ایستاده باشد، مانند هنگام تکبیرة الاحرام یا قرائت نماز، باید بر روی دو پا بایستد و ایستادن بر روی یک پا صحیح نیست.

اگر منظور این است که در یک نماز دو نیّت داشته باشد، یعنی مثلاً هم نماز حاجت و هم نافله ظهر را نیّت کند، در اینجا موارد آن مختلف است و در مثل نافله و نماز جعفر طیّار صحت آن ثابت است. اما اگر مراد این است که نافله را به نیّت نافله، اما به شکل نماز مستحبی خاصی بخواند، فی نفسه اشکالی ندارد و صحیح است.