شخص مسافر در مکان مذکور، بنابر احتیاط باید نماز خود را شکسته بخواند.

در فرض مرقوم اگر از اول قصد رفتن به مکان معینی را داشته - هر چند نمی دانسته که آن مکان بیش از مسافت شرعی است -، در مکانی که توقف کرده است نمازش قصر است؛ اما اگر از اول قصد مکان معینی که در واقع بیش از مسافت شرعی است را نداشته و هنگام خروج نمی دانسته چند فرسخ از شهر دور خواهد شد مثل کسی که برای پیدا کردن گمشده ای خارج می شود و نمی داند چه مقدار باید برود، باید نماز را تمام بخواند؛ ولی در مسیر برگشت چنانچه تا وطنش یا جایی که می خواهد ده روز در آنجا بماند، هشت فرسخ یا بیشتر باشد، باید نماز را قصر بخواند، همچنین اگر بین راه متوجه ‌شود که باید حداقل چهار فرسخ دیگر برود و با مسیر برگشتش، هشت فرسخ می شود، از همانجا نمازش قصر است.

اگر معلوم نباشد که موی کافر کتابی* است یا غیر کتابی، نجس محسوب نشده و نماز صحیح است؛ اما اگر بداند موی کافر غیر کتابی است، نماز باطل است.
_________________
* کافر کتابی هر کسی است که اعتقاد به یکی از ادیان الهی داشته و خود را از پیروان پیامبری از پیامبران الهی (علی نبیّنا و آله و علیهم السلام) بداند و معتقد به یکی از کتاب های الهی که بر انبیاء (ع) نازل شده، داشته باشد؛ مانند: یهود و نصاری.

خونی که در نماز معفو است در طواف معفوّ نیست. در چیزهایی از قبیل جوراب و عرقچین و نیز دستمال و انگشتر طهارت شرط نیست.

عرق شخص جنب نجس نیست و چنانچه عرق جنب از حرام نباشد، نماز نیز با آن اشکالی ندارد؛ ولی فردی که از راه حرام جنب شده است، بنا بر احتیاط واجب با بدن یا لباس آغشته با عرق در حال جنابت ولو در فرض سؤال، نماز نخواند.

ج1و2) اگر در نماز چهار رکعتی، در رکعت دوم امام، وظیفۀ مأموم تجافی باشد، ولی بنشیند و تجافی را ترک کند، هر چند بنا بر احتیاط اگر عمدی باشد گناه کرده، ولی در هر صورت نماز و جماعتش صحیح است.

در هر دو صورت از زمانی که به طرف محل شغل حرکت می کند، نماز تمام است و لازم نیست به وطن برگردد.

اگر هنگام خواندن نمازهای گذشته، اطمینان به داخل شدن وقت نماز داشته‌اید، نمازهای گذشته، قضا ندارند.

اگر به مسافتی کمتر از چهار فرسخ بروید، در صورتی که قصد داشته باشید به مدتی خارج شوید که عرفاً با ماندن ده روز در یکجا منافات نداشته باشد مانند این که بخواهید در این مدت، دو سه بار و هر بار حداکثر به مدت نصف روز خارج شوید، به قصد اقامت شما خللی وارد نمی شود و نماز تمام است؛ ولی خروج هر روز به مقدار یاد شده در سؤال محل اشکال است؛ البته اگر تا قبل از خواندن اولین نماز چهار رکعتی قصد خروج به مقدار یاد شده را نداشته اید، با خواندن یک نماز چهار رکعتی قصد اقامت محقق شده و پس از آن خروج به مقدار یاد شده به قصد اقامت ضرر نمی زند و نماز تمام است.

اگر مأموم سهواً پیش از امام سر از رکوع بردارد، چنانچه امام هنوز در رکوع باشد، (ولو در حال ذکر مستحب) باید به رکوع برگردد و نماز جماعت او صحیح است.

چنانچه این کار بر اثر جهل یا فراموشی بوده و فقط در یکی از دو سجده یک رکعت آن را انجام داده باشد، نماز صحیح است؛ لازم به ذکر است اگر کسی حال سجده متوجه شود که پیشانی را بر چیزی گذاشته که سجده صحیح نیست، باید بدون بلند کردن سر، پیشانی را بکشد تا بر چیزی که سجده صحیح است قرار گیرد.

در مسیر رفت و برگشت به تهران نماز تمام و روزه صحیح است.

ج1) فحص و بررسی لازم نیست و تا زمانی که وجود اسماء جلاله یا آیات قرآنی در آنها احراز نشود، تکلیفی ندارید و در صورت مشاهده باید مواردی که هتک حرمت است جمع اوری شود.
ج2) مس آن بدون وضو اشکالی ندارد ولی از انداختن در جایی که هتک حرمت است اجتناب شود.

اگر بنای بر استمرار سفر داشته باشید به مقداری که عرفاً سفرهای تبلیغی، سفر شغلی یا لازمه شغل‌ شما محسوب شود، نماز در مقصد و بین راه و همچنین محل تبلیغ تمام می باشد، ولی توجه داشته باشید در صورتی که در وطن یا غیر وطن خود ده روز متوالی توقف داشته باشید، در سفر شغلی اول بعد از ده روز، نماز، قصر و بعد از آن، تمام است.

انسان در حال نماز نباید به دیگری سلام کند؛ ولی اگر کسی به نمازگزار سلام کرد، واجب است جواب او را بدهد و باید به گونه ای جواب دهد که کلمه سلام مقدّم باشد؛ مانند این که بگوید: "سلام علیکم" یا "السلام علیکم" و نباید "علیکم السلام" بگوید.