اگر اقامت شما در آن مکان به مقداری نیست که عرفاً آن مکان برای شما محل استقرار و زندگی محسوب شود، بدون قصد اقامت ده روز، نماز شما در آنجا قصر است و روزه صحیح نیست.

نیّت جماعت برای امام جماعت لازم نیست؛ ولی اگر بخواهد ثواب جماعت را ببرد، باید نیّت جماعت نماید و تا زمانی که کسی به او اقتدا نکرده است، نماز فرادا می باشد.

اگر نمازگزار در محل عبور مردم، نماز می‌‎خواند، یا کسی رو به روی او است؛ مستحب است جلوی خود، چیزی مانند تسبیح یا چوب یا ریسمان قرار دهد.

اگر نمازگزار در بین نماز چیزی که بر آن سجده می‌کند گم شود و چیزی که سجده بر آن صحیح است در دسترس نداشته باشد، چنانچه وقت وسعت داشته باشد باید نماز را بشکند، و اگر وقت تنگ است چنانچه لباس او از جنس کتان است یا چیزی که جنس پنبه و کتان دارد باید بر آن سجده کند و احتیاط آن است که تا سجده بر لباسی که از پنبه و کتان باشد ممکن است بر غیر آن یعنی غیر لباسی که از این جنس باشد سجده نکند؛ و اگر ندارد بنا بر احتیاط واجب بر پشت دست خود سجده کند.

بنا بر احتیاط واجب، نمازگزار در رکعت اول تمام نمازها و نیز در رکعت سوم نمازهای چهار رکعتی، باید بعد از سجده دوم بنشیند و سپس برای رکعت بعد برخیزد؛ البته اگر بدون اینکه مقداری بنشیند، برای رکعت بعد برخیزد، نماز باطل نیست. این عمل را جلسه استراحت می‌گویند.

در فرض سؤال تا زمانی که در محل مأموریت باشد، نمازش تمام و روزه صحیح است؛ ولی در راه برگشت نماز را بنا بر احتیاط باید به صورت جمع بین شکسته و تمام بخواند.

نمازگزاری که در فرض سؤال نمی تواند جلوی خنده اش را بگیرد، اگر از شدت خنده درونی، صورتش سرخ شود یا بدنش بلرزد، تا زمانی که صورت نماز به هم نخورده، نمازش صحیح است.

بطور کلی تکرار امامت در نماز جماعت در نمازهای یومیه یک بار جایز است، مشروط بر این که مأمومین در جماعت دوم غیر از مأمومین جماعت اول باشند؛ ضمناً گرفتن حقوق نیز اشکالی ندارد و مانع از صحت اقتدا نمی‌شود.

اگر با اعتقاد و اطمینان به این که نماز قصر بر مسافر الزامی نیست، نمازش را کامل خوانده است، قضای نمازها بر او واجب نیست؛ اما اگر نسبت به حکم این مسأله تردید داشته است، باید قضای نمازهایی را که خلاف وظیفه خوانده است بخواند.

بیش از مقداری که یقین دارد نماز از او فوت شده لازم نیست قضا کند.

در فرض مذکور گرداندن انگشتر، ضرری به صحت نماز نمی‌زند؛ لذا تذکر دادن، واجب نیست.

مستحب است نمازگزار قنوت را بلند بخواند، ولی برای کسی که نماز را به جماعت می خواند، اگر امام جماعت صدای او را بشنود، بلند خواندن قنوت مستحب نیست.

چنانچه این احتمالات عرفاً معقول بوده و موجب می شود تا اطمینان به ماندن ده روزه پیدا نشود، باید نماز را شکسته بخواند؛ اما اگر این تردیدها تا سی روز ادامه پیدا کند، از آن به بعد نماز کامل خواهد بود.

در فرض سؤال نمازش کامل است. هر چند احتیاط مستحب این است که در هنگام بازگشت، تا زمانی که به شهر داخل نشده است، نماز را به صورت جمع بین قصر و تمام بخواند.

موارد مختلف است؛ اگر مسافر هنگام اذان ظهر در وطن بوده و یا مشمول مواردی است که در سفر، مجاز به گرفتن روزه است، صِرف شکسته خواندن نماز، ضرری به صحت روزه وارد نمی کند.