در سجدۀ شکر، همین اندازه که انسان پیشانی را به قصد شکر بر زمین بگذارد، کافی است، بهتر است صد مرتبه یا سه مرتبه یا یک مرتبه شکرا للٰه، یا شکراً، یا عفواً بگوید.

در صحت اقتدا، احراز عدالت و شروط دیگر امام جماعت شرط است و از هر راهی که اطمینان به عدالت حاصل شود، اگر چه با اقتدای عده ای از اهل بصیرت و صلاح باشد کافی است، بلکه حسن ظاهر نیز کفایت می کند.

ج1) قضای همه نمازها و روزه‌هایی که یقین به فوت آن‌ها پس از رسیدن به سنّ بلوغ و تکلیف شرعی دارید، واجب است.
ج2) در فرض مذکور کفاره عمد واجب نیست، ولی احتیاط در این است که کفاره تأخیر بپردازید کفاره تأخیر یک مد طعام است؛ یعنی بابت هر روزه باید 750 گرم گندم، آرد، نان، برنج و امثال آن را به فقیر بدهید.

اگر این منزل بدون انشاء صیغه وقف بوده و به متولی شرعی (اگر از طرف واقف تعیین شده باشد) و یا حاکم شرع تحویل داده نشده است یا به نمازگزاران جهت اقامه نماز تحویل نگردیده است، وقف محقق نشده و می توان آن را فروخت.

به طور کلی بلند گفتن تکبیرة الاحرام واجب نیست؛ هرچند اگر طوری بگوید که امام جماعت صدای او را بشنود، مکروه است.

اشکال ندارد.

نیازی به وضو نیست؛ هر چند احتیاط مستحب آن است که تمام چیزهایی را که در نمازهای دیگر لازم است رعایت کند.

بنا بر احتیاط واجب باید نمازگزاران به خطبه‌های امام (به تمام خطبه) گوش دهند و ساکت باشند و از حرف زدن بپرهیزند.

در رکعت اول و دوم نمازهای واجب یومیّه، باید ابتدا سورۀ حمد و پس از آن بنابر احتیاط واجب، یک سورۀ کامل خوانده شود.

روایات شامل این صورت نیز می شود و کراهت آن باقی است.

فی نفسه اشکال ندارد.

هر دو قرائت جایز و صحیح است؛ و بعید نیست که ‎ قرائت «مالِکِ یوم الدین»، ارجح و بهتر باشد.

1) می توان خواند.
2) نیاز نیست.

اگر از محلی که قصد اقامت ده روز کرده به قصد پیمودن مسافت شرعی خارج ‌شود، احتیاط واجب آن است که در فاصله بین محل اقامت و حد ترخص، بین قصر و تمام جمع کند یا نماز را تأخیر بیندازد تا از حدّ ترخص عبور کند و قصر بخواند.

بنابر احتیاط واجب باید آن مقداری که یقین دارید خلاف وظیفه عمل کرده اید قضا کنید و یا به فتوای مجتهد جامع الشرائطی که در فرض مذکور قائل به عدم وجوب قضای نماز است رجوع نمائید.