در هر صورت نمازهای گذشته صحیح است.

ج1و2) در قرائت و اذکار واجب، باید تشدید رعایت شود؛ اما در قنوت و اذکار مستحبی در صورتی که معنا تغییر نکند و نیز از جهت ماده و اعراب، غلط فاحش نباشد، اشکال ندارد.

مخصوص سوره توحید است.

نمازگزار در حال نشسته، بعد از نیت، تکبیرة الاحرام بگوید و مستحب است دستها را هنگام تکبیر تا کنار گوش بالا آورد؛ پس از حمد و سوره، برای رکوع سر را تا روبروی زانوها خم کند و پس از آن به حالت نشسته قرار گیرد و سپس به سجده رود. و رکعت دوم را نیز چنین انجام دهد و در حال نشسته تشهد و سلام بخواند. ضمناً نشستن به صورت چهار زانو اشکالی ندارد.

بلی استحباب دارد.

ج1) در فرض مذکور، مرتکب معصیت شده است.
ج2) اگر برای اجیر، وقت و مدّتی معیّن شود‌ و اجیر قسمتی از عمل یا تمام آن را در آن مدّت انجام ندهد، حق ندارد بعد از آن مدّت، آن را انجام دهد مگر آن که از مستأجر اذن بگیرد و اگر (بدون اذن گرفتن) انجام دهد، مانند شخص تبرّع‌ کننده مستحقّ اجرت نمی‌شود؛ ولی اگر قرارداد انجام عمل در وقت معیّن به عنوان شرط زائدی (مثل در ضمن عقد اجاره) بوده است (که اجیر عمل را انجام دهد و علاوه بر آن شرطی هم داشته که انجام آن در مدّت معیّنی باشد) اجیر اگر تخلّف کند (و بعد از آن مدّت انجام دهد) مستحقّ همان اجرتی که معین شده می‌شود و (در همین مورد) اجیرکننده حق فسخ کردن اجاره را به خاطر تخلّف شرط دارد؛ پس اگر فسخ نماید، اجرتی را که اجیر گرفته، پس می‌گیرد و اجیر استحقاق اجرة المثل را دارد.

اگر بدن یا لباس، خونی نشود، ولی به واسطۀ برخورد با خون، متنجس شود، مانند این که دست یا لباس نمازگزار که خیس است، به خون خشک شده ای برخورد کند و متنجس شود، ولی عین خون منتقل نشود، اگر چه مقداری که نجس شده، کمتر از یک بند انگشت باشد، نمی توان با آن نماز خواند.

نسبت به روزه می‌بایست وارد شهر شود و رسیدن به حدّ ترخص* کافی نیست، اما با رسیدن به حد ترخص وطن، نماز تمام است.
------------------------
* منظور از حد ترخص مکانی است که در آنجا اذان شهر شنیده نمی شود و مقصود اذانی است که بدون بلندگو، هر چند از آخر شهر، شنیده شود.

به طور کلی اعتکاف در چهار مسجد (مسجد الحرام، مسجد النبی، مسجد کوفه، مسجد بصره) صحیح است همچنین در همه مساجد جامع می توان اعتکاف کرد. در مساجد غیر جامع هم که در آن نماز جماعت برپا می شود و دارای امام عادلی است، اعتکاف به قصد رجاء صحیح است.

مراد از اعراض از وطن، خروج از آن با تصمیم بر عدم بازگشت به آن برای سکونت است؛ بنا بر این اگر حتی احتمال برگشت به وطن را بدهد، اعراض محقق نشده است و همچنان احکام وطنیت باقی است.

در فرض سؤال سفر اشکال ندارد و اگر از اول قصدِ مسافتِ شرعی داشته، نمازش شکسته است.

فرد مذکور در فرض سؤال، اگر یقین دارد زمانی که مفطر انجام داده، طلوع فجر (نه صرف اذان) محقق شده بوده باید روزه ها را قضا کند ولی کفاره ندارد؛ اما اگر یقین ندارد (شک دارد که طلوع فجر صادق شده بوده یا نه) روزه اش صحیح است.

در فرض سؤال، لباس نمازگزار باید پاک باشد ولی پاکی کفش و بقیه موارد مذکور لازم نیست.

اشکال ندارد؛ هر چند مستحب است که در همان حال رو به قبله و با طهارت گفته شود.

در فرض سؤال، روزه آن روز صحیح است.