مغرب شرعی که همان ذهاب حمره مشرقیه می باشد، زمان افطار روزه و وقت نماز مغرب است.

کسی که از سفر معصیت برمی گردد اگر مسیر برگشت او، به مقدار مسافت شرعی باشد و بازگشت از سفر معصیت، ادامه همان سفر باشد، در صورت توبه، نمازش قصر است، اما اگر توبه نکرده باشد، بنا بر احتیاط واجب باید بین نماز قصر و تمام جمع کند، ولی اگر بازگشت، سفر جدیدی محسوب شود (نه ادامه سفر قبل) مانند اینکه بعد از گذشتن مدت طولانی؛ مانند یک سال، بخواهد به شهرِ اوّل برگردد، در هر صورت (چه توبه کرده باشد یا نه) باید نماز را قصر بخواند و روزه را هم افطار کند.

ج1) کسی که وظیفه‌اش تیمم بدل از غسل در تنگی وقت است چنانچه با این حکم مخالفت کرده و غسل کند، غسل او بنابراحتیاط واجب، باطل است.
ج2) کسی که با وجود شک در رسیدن به نماز در وقت، غسل کند، بنابر احتیاط، غسل او باطل است.
ج3) کسی که در باقی بودن وقت نماز یا تنگ بودن آن شک دارد، واجب است تیمم کند.

چنانچه جهل او به اجزاء و شرایطی باشد که اخلال به آنها از روی جهل، به صحت نماز ضرر نزند، آگاه کردن او واجب نیست، ولی اگر از اجزاء و شرایطی است که اخلال به آنها هر چند از روی جهل، موجب بطلان نماز و لزوم اعاده شود، مثل وضو، غسل، وقت، رکوع و سجود، در این صورت باید حکم صحیح را به او بگویید.

اگر مقدار خون در فرض سؤال کمتر از یک بند انگشت اشاره باشد، نماز با آن اشکال ندارد، به شرطی که رطوبتی (آب، الکل و...) از خارج به آن خون نرسیده باشد مگر در صورتی که رطوبت با خون مخلوط شده و در آن مستهلک شود و مجموع آنها هم بیش از اندازه مجاز نشود که در این صورت، نماز با آن صحیح است.

شخص مسافر در مکان مذکور، بنابر احتیاط باید نماز خود را شکسته بخواند.

ج1و2) اگر در نماز چهار رکعتی، در رکعت دوم امام، وظیفۀ مأموم تجافی باشد، ولی بنشیند و تجافی را ترک کند، هر چند بنا بر احتیاط اگر عمدی باشد گناه کرده، ولی در هر صورت نماز و جماعتش صحیح است.

خونی که در نماز معفو است در طواف معفوّ نیست. در چیزهایی از قبیل جوراب و عرقچین و نیز دستمال و انگشتر طهارت شرط نیست.

در فرض مرقوم اگر از اول قصد رفتن به مکان معینی را داشته - هر چند نمی دانسته که آن مکان بیش از مسافت شرعی است -، در مکانی که توقف کرده است نمازش قصر است؛ اما اگر از اول قصد مکان معینی که در واقع بیش از مسافت شرعی است را نداشته و هنگام خروج نمی دانسته چند فرسخ از شهر دور خواهد شد مثل کسی که برای پیدا کردن گمشده ای خارج می شود و نمی داند چه مقدار باید برود، باید نماز را تمام بخواند؛ ولی در مسیر برگشت چنانچه تا وطنش یا جایی که می خواهد ده روز در آنجا بماند، هشت فرسخ یا بیشتر باشد، باید نماز را قصر بخواند، همچنین اگر بین راه متوجه ‌شود که باید حداقل چهار فرسخ دیگر برود و با مسیر برگشتش، هشت فرسخ می شود، از همانجا نمازش قصر است.

اگر معلوم نباشد که موی کافر کتابی* است یا غیر کتابی، نجس محسوب نشده و نماز صحیح است؛ اما اگر بداند موی کافر غیر کتابی است، نماز باطل است.
_________________
* کافر کتابی هر کسی است که اعتقاد به یکی از ادیان الهی داشته و خود را از پیروان پیامبری از پیامبران الهی (علی نبیّنا و آله و علیهم السلام) بداند و معتقد به یکی از کتاب های الهی که بر انبیاء (ع) نازل شده، داشته باشد؛ مانند: یهود و نصاری.

عرق شخص جنب نجس نیست و چنانچه عرق جنب از حرام نباشد، نماز نیز با آن اشکالی ندارد؛ ولی فردی که از راه حرام جنب شده است، بنا بر احتیاط واجب با بدن یا لباس آغشته با عرق در حال جنابت ولو در فرض سؤال، نماز نخواند.

در هر دو صورت از زمانی که به طرف محل شغل حرکت می کند، نماز تمام است و لازم نیست به وطن برگردد.

اگر هنگام خواندن نمازهای گذشته، اطمینان به داخل شدن وقت نماز داشته‌اید، نمازهای گذشته، قضا ندارند.

اگر به مسافتی کمتر از چهار فرسخ بروید، در صورتی که قصد داشته باشید به مدتی خارج شوید که عرفاً با ماندن ده روز در یکجا منافات نداشته باشد مانند این که بخواهید در این مدت، دو سه بار و هر بار حداکثر به مدت نصف روز خارج شوید، به قصد اقامت شما خللی وارد نمی شود و نماز تمام است؛ ولی خروج هر روز به مقدار یاد شده در سؤال محل اشکال است؛ البته اگر تا قبل از خواندن اولین نماز چهار رکعتی قصد خروج به مقدار یاد شده را نداشته اید، با خواندن یک نماز چهار رکعتی قصد اقامت محقق شده و پس از آن خروج به مقدار یاد شده به قصد اقامت ضرر نمی زند و نماز تمام است.

اگر مأموم سهواً پیش از امام سر از رکوع بردارد، چنانچه امام هنوز در رکوع باشد، (ولو در حال ذکر مستحب) باید به رکوع برگردد و نماز جماعت او صحیح است.