قدر متیقن جواز اقتداء در نماز اداء است و صحت اقتدا در نماز قضاء محل اشکال بل منع است.

تحقیق، لازم نیست و اگر علم به نماز یا روزه قضای ایشان ندارید، وظیفه ای بر عهده شما نیست. ولی اگر نماز یا روزه قضا داشته باشد انجام آن بر شما واجب است. ضمناً قضای نماز و روزه توسط هر کسی که به صورت صحیح انجام دهد (استیجاری یا تبرعی) از عهده شما برداشته می شود.

ج1و2) آشامیدن، موجب بطلان نماز است؛ البته رها کردن نماز در حال ضرورت، اشکال ندارد.

در فرض سؤال، می تواند طواف یا سعی را شروع کند.

مشروعیّت جماعت در نماز طواف معلوم نیست.

نماز مستحب، سجده سهو ندارد.

به شک اعتنا نمی‌شود و نماز، صحیح است.

ج1) اگر هنگامی که امام در رکوع است، مأموم با اطمینان به درک رکوع امام اقتدا کند،اگر وقتی به حدّ رکوع می رسد، امام در حال برخاستن از رکوع یا ایستاده باشد، نماز به صورت فُرادا صحیح است و رکعت اول نماز او حساب می شود و باید نماز را ادامه دهد همچنین اگر شک کند که به رکوع امام رسیده یا نه، نمازش به صورت فرادا صحیح است.
ج2) به طور کلی مأموم باید افعال نماز را با امام یا کمی دیرتر از امام به جا آورد و اگر عمداً از امام جماعت جلو بیفتد یا مدتی بعد از او (به نحوی که متابعت از امام صدق نکند) انجام دهد، (حتی در یک رکوع) نمازش فرادا می شود.

گوش کردن به آیات و سکوت، در فرض سؤال واجب نیست. ضمن اینکه اگر در بین نماز به قدری ساکت بماند که نگویند نماز می خواند، نمازش باطل می شود.

اگر اشیایی از قبیل دستمال، کلید و چاقوی متنجس در نماز همراه انسان باشد، نماز با آن اشکال ندارد؛ ولی چنانچه عین نجاست با آن باشد، بنابر احتیاط واجب نماز صحیح نیست؛ البته چنانچه آلوده به نجاستی از اجزای حیوان حرام گوشت باشد، نماز باطل است.

ج1) در فرض سؤال، واجب است که حمد و سوره را جهراً بخواند.
ج2) در فرض سؤال، واجب است که حمد و سوره را آهسته بخواند.

تداخل نماز غفیله در نافله مغرب (نیت هر دو در یک نماز) هم صحیح است.

نماز صحیح است.

اگر مأموم قرائت امام را صحیح نداند، نباید به او اقتدا کند و در صورت اقتداء، نماز او صحیح نیست و إعاده آن واجب است؛ ولی چنانچه هم مأموم و هم امام قرائتشان صحیح نیست، اگر در محلی که با هم مختلف است اشتباه داشته باشند، اقتدا جایز نیست و چنانچه در موردی که با هم متحد است اشتباه داشته باشند، اقتدا کردن بنا بر احتیاط واجب صحیح نیست.
البته ملاک صحّت قرائت رعایت حرکات و سکنات حروف و ادای آنها از مخارج شان است به گونه ای که عرب زبانان، آن را ادای آن حرف (نه حرف دیگری) بدانند و رعایت محسّنات تجویدی لازم نیست.

احتیاط در وقوف عرفات، وقوف از اول زوال است تا مغرب، اگر چه جواز تأخیر از اول زوال بقدری که نماز ظهر و عصر و مقدمات آنها را در آن می توان بجا آورد، بعید نیست.