در فرض سؤال، وضو و نماز شما صحیح است.

اگر قبل از رکوع یادش بیاید، باید برگردد و بعد از خواندن تشهد، نماز را ادامه دهد و اگر در رکوع رکعت بعد یا بعد از آن متوجه شود، بعد از سلام نماز، بنابر احتیاط واجب تشهد را قضا کند و بعد از آن برای تشهد فراموش شده، باید دو سجده سهو انجام دهد.

ج 1و2) در فرض سؤال باید بلند شده رکعت بعد را کامل کند؛ در این صورت، نماز صحیح است.
البته به طور کلی اگر کسی در جایی که نباید سلام نماز را بگوید، سهواً بگوید: «السلام علینا و علی عباد اللَّه الصالحین» یا بگوید: «السلام علیکم و رحمة اللَّه و برکاته»، بنابر احتیاط واجب باید دو سجده سهو به جا آورد؛ ولی اگر سهواً مقداری از سلام را بگوید، احتیاط مستحب آن است که دو سجده سهو به جا آورد.

در نماز جعفر طیار می تواند به همان تسبیحات اکتفا نماید؛ هر چند احتیاط مستحب این است که ذکر رکوع و سجده را نیز بگوید.

اگر بعد از تمام شدن نماز و یا بعد از گذشتن از محل، نسبت به موارد مذکور، شک کند، به شک اعتناء نکرده و نماز صحیح است.

جلوس بین دو سجده ولو در نماز مستحبی لازم است و اگر عمداً ترک شود، نماز مستحبی باطل می شود.

اگر بین نماز ظهر و عصر و نیز مغرب و عشاء فاصله نشود، و برای نمازهای ظهر و مغرب اذان گفته شده باشد، اذان نماز عصر و عشاء ساقط است.

مرد باید در حال نماز اگر چه کسی او را نمی بیند، عورتین خود را بپوشاند و بهتر است از ناف تا زانو را هم بپوشاند.

در فرض سؤال، در نماز جماعت افضل برای امام قرائت حمد است و برای مأموم تسبیحات اربعه می باشد و در نماز فرادا هر دو در فضیلت مساوی می باشند.

در فرض سؤال اگر چنین فردی پیش از ظهر به وطنش برسد یا به جایی برسد که می خواهد ده روز در آنجا بماند، چنانچه کاری که روزه را باطل می کند انجام نداده باشد، روزه اش صحیح است.

از آنجا که شروع اعتکاف از طلوع فجر روز اوّل است، نیّت هم باید از آن لحظه به تأخیر نیفتد؛ ولی جایز است اعتکاف را از ابتدای شب اوّل یا اثنای آن شروع و از همان زمان نیّت کند و تا مغرب روز سوم ادامه دهد. ضمناً تشخیص طلوع فجر به افق مکلف، بر عهده خود اوست.

در فرض سؤال، نماز او صحیح است.

گناه ندارد؛ منتها نماز فرادا می شود.

موارد مختلف است:
اگر در شماره رکعت‌های نماز مستحبی شک کند، چنانچه طرف بیشتر شک، نماز را باطل می کند باید بنا را بر کمتر بگذارد؛ مثلاً اگر در نافله صبح شک کند که دو رکعت خوانده یا سه رکعت، باید بنا بگذارد که دو رکعت خوانده است و اگر طرف بیشتر شک نماز را باطل نمی کند، مثلا شک کند که دو رکعت خوانده یا یک رکعت، به هر طرف شک عمل کند نمازش صحیح است.
اما اگر در یکی از کارهای نافله شک کند، خواه رکن باشد یا غیر رکن، چنانچه محل آن نگذشته باید به جا آورد و اگر محل آن گذشته به شک خود اعتنا نکند.

نیت شکسته و اتمام، در نماز لازم نیست؛ همین که بدانید چه نمازی را می خوانید کافی است.