در فرض سؤال قضای نماز شب یا ادامه نذر در شب دیگر واجب نیست.

ج1) مستحب است نمازگزار اگر مرد است بین پاها را از سه انگشت باز تا یک وجب فاصله دهد و اگر زن است، پاها را به هم بچسباند.
ج2) در هر صورت نماز صحیح است.

به طور کلی هر یک از رکوع های نماز آیات رکن می باشند که اگر عمداً و یا سهواً کم و زیاد شود نماز باطل می شود. در صورت شک در تعداد، بنا را بر اقل گذاشته و نماز را ادامه دهید؛ بنا بر این اگر نمازگزار شک کند سه رکوع انجام داده یا چهار رکوع، چنانچه برای رفتن به سجده خم نشده باشد، باید یک رکوع دیگر انجام دهد و اگر برای رفتن به سجده خم شده، نباید به شک خود اعتنا کند.

نماز مأموم باطل است.

ج1) بر مرد، واجب است که، حمد و سوره نمازهای صبح، مغرب و عشاء را بلند بخواند و لکن حمد و سوره نمازهای ظهر و عصر را هم مرد و هم زن باید آهسته بخوانند.
ج2) مستحبّ است که نافله‌های روز، آهسته و نافله‌های شب بلند خوانده شود.

ج1) باید توبه جدی کند و با رعایت شرائط از جمله تطهیر بدن (به جهت اینکه بنا بر احتیاط واجب مشروبات مست کننده نجس هستند) نماز بخواند؛ ضمن اینکه ترک نماز در هیچ حالت و شرائطی جائز نیست.
ج2) خوردن مشروبات مست کننده هرچند کم باشد و باعث مستی نشود، حرام است.

اگر به قصد شرکت در بخش های حرام مراسم باشد، سفر، معصیت و نماز، تمام است؛ ولی اگر صرفاً برای شرکت در مراسم عروسی باشد هر چند می داند در آن جا معصیت هم واقع می شود، نماز، شکسته است و سفر، حرام نیست.

در فرض سؤال اگر میت با غسل و نماز، دفن شده بوده، غسل و نماز مجدّد، لازم نیست.

اگر بتواند جمع بین قصد طواف و قصد نماز مستحبی در حال طواف نماید، اشکال ندارد.

ج1) اگر چیزی که طلای سفید نامیده می‌شود، همان طلای زرد باشد، که بر اثر مخلوط کردن ماده‌ای، رنگ آن سفید شده، استفاده از آن برای مردان حرام است؛ و نماز با آن هم برای مردان بنا بر احتیاط واجب، باطل است؛ ولی پلاتین اشکال ندارد. همچنین اگر نمی‌دانید طلا است یا پلاتین، استفاده از آن، اشکال ندارد.
ج2) در هر صورت اگر داخل جیب باشد، نماز صحیح است.

این که مظنه و گمان در افعال نماز معتبر باشد، محل اشکال است؛ پس در موردی که ظن و گمان با وظیفه شک مخالفت داشته باشد - مثلا گمان کند که چیزی را انجام داده و حال آن که در محل آن است - نباید احتیاط ترک شود؛ به این که مثل قرائت را به قصد «قربة الی الله»، بدون نیت جزئیت حتمی به جا آورد؛ و در مانند رکوع اگر گمان به انجام ندادنش داشت آن را به جا آورد، و پس از آن، نماز را اعاده کند؛ و همچنین است اگر بعد از گذشتن از محل آن، گمان به نیاوردن آن پیدا کند، و محل تدارک و جبران آن باقی مانده باشد. و اگر محل تدارک و جبران آن هم گذشته باشد، باید نمازش را تمام کند، و - برای عمل به احتیاط - در مثل رکوع، نماز را دوباره بخواند.

هر مقدار نماز و روزه که امکان دارد باید بپردازند و اگر مقداری نماز و روزه باقی مانده و یقین به قضای آن دارند، به عهده پسر بزرگ میت است (اگر پسر دارد) و نسبت به بقیه موارد تکلیفی ندارند، مگر این که بدانند خمس و رد مظالم بدهکار بوده که در این صورت باید قبل از تقسیم اموال بین ورثه، بدهی را از اصل مال بپردازند.

قنوت در نافله شفع بنابر اقوی مستحب است، و بهتر آن است که قنوت را در نماز شفع به قصد رجاء انجام دهد.

اگر کسی در اثنای نماز میّت به امام ملحق شود، می تواند اقتدا کند و در تکبیر تبعیت از امام نماید و تکبیر اول خودش را اول نمازش قرار می دهد و به وظیفه خود عمل کرده و شهادتین را می گوید و هنگامی که امام مثلاً تکبیر سوم را گفت باید با او تکبیر بگوید که تکبیر دوم او باشد، بنابر این صلوات بر نبی و آل او صلی الله علیه و آله و سلم می فرستد و وقتی که امام نماز را تمام کرد بقیه تکبیرها با دعاها را، در صورت امکان هر چند مختصر می گوید و اگر به او مهلت نمیدهند، باید فقط تکبیر را پشت سر هم بدون دعاها در محل ایستادن خود بگوید.

نماز صحیح است؛ بلکه مستحب است پس از قرائت سوره حمد، چه در جماعت و چه در فرادا و چه امام باشد یا مأموم، بگوید: «اَلحَمْدُ لِلهِ رَبِّ العالَمیْنَ».