صحیح نیست.

در فرض مذکور، اگر بدون تغییر مسیر در آن محل بوده و عبور کرده تا به محل کار برود حکم سفر شغلی را دارد. اما اگر در غیر مسیر سفر شغلی و بیش از مسافت شرعی* باشد، نماز در آن مسیر و محل شکسته و روزه صحیح نمی‌شود.
---------------------------
* مسافت شرعی 41 کیلومتر است.

اگر باغ مذکور فقط بر عنوان "اولاد ذکور" وقف شده باشد تنها شامل آن دو پسر می‌شود و پس از فوت آن دو از وقف خارج شده و به ورثه واقف در وقت فوت او به ارث می‌رسد.

اگر با اجازۀ مقام معظم رهبری «دام ظله»، باقی بر تقلید حضرت امام «قدس سره» مانده‎اید، می‎توانید طبق فتوای حضرت امام «قدس سره» نماز آیات را بخوانید.

سجده‌ نماز باید بر زمین یا گیاهان غیر خوراکی و پوشیدنی که از زمین می‌روید انجام شود، مانند سنگ، خاک، چوب، برگ درختان و امثال آن و همچنین سجده بر چیزهایی که از زمین می‌روید و فقط خوراک حیوان است، مانند علف و کاه و چیزهای معدنی مانند آجر، سفال، گچ، آهک و سیمان و بر کاغذ و دستمال کاغذی که از چوب و گیاهان ـ غیر از کتان و پنبه ـ ساخته می‌شود، صحیح است. اما سجده بر چیزهای خوراکی و پوشیدنی هر چند از زمین بروید، مانند گندم و پنبه و چیزهای معدنی که از جنس زمین محسوب نمی‌شوند، مانند فلزات و شیشه و امثال آن صحیح نیست.

اگر فراموش کنید و پیش از آن که به اندازه رکوع خم شوید و یادتان بیاید، مستحب است بایستید و قنوت را بخوانید و اگر در رکوع یادتان بیاید مستحب است بعد از رکوع، قضا کنید و اگر در سجده یادتان بیاید مستحب است بعد از سلام نماز قضا نمایید.

اگر جنابت غیر عمدی بوده، روزه آن روز صحیح می‌باشد و اگر فکر می‌کردید که آن تیمم برای صحت روزه‌های بعد از آن کافی بوده و جنب نیستید، قضا ندارد و در غیر این صورت روزه‌هایتان را باید قضا نمایید و در فرض سوال که جاهل به مسأله بوده‌اید، کفاره ندارد.
ضمناً اگر تا سال بعد قضای آن را نگرفته‌اید برای هر روز باید یک مد طعام (750 گرم نان، گندم و امثال آن) به عنوان کفاره تاخیر به فقیر بپردازید.

در فرض یاد شده که در تهران - هر چند در خوابگاه - سکونت دارید، چنانچه اقامت شما در تهران به نحوی باشد که عرفاً بر شما مسافر صدق نکند، نمازتان در تهران تمام است و نیازی به قصد اقامت ده روز در آنجا نیست.

اگر نماز بر چند نفر مرد و زن به طور همزمان بخواند، بعد از تکبیر چهارم می گوید:
«اللَّهُمَّ انَّ هؤلاء عَبْیدُکَ وَ أبْنُاء عَبْیدِکَ وَ أبْنُاء إمائکَ، نَزَلُوا بِکَ، وَ أنْتَ خَیْرُ مَنْزُولٍ بِهِ. اللَّهُمَّ إنّا لا نَعْلَمُ مِنْهُم إلّا خَیْراً، وَ أنتَ أعْلَمُ بِهِم مِنّا، أللَّهُمَّ إنْ کانَوا مُحْسِنین فَزِدْ فِی إحسانِهِم، وَ إنْ کانَوا مُسِیئین، فَتَجَاوَزْ عَنْهُم، وَاغْفِرْ لَهُم، اللَّهُمَّ اجْعَلْهُم عِنْدَکَ فی أعلی علّیّین، و اخلُف علی أهلهم فی الغابرین، و ارحمهم برحمتک یا أرحم الرّاحمین».

اگر وقت تدارک عمره واجب را نداشته باشد، احتیاط آن است که نیّت حجّ افراد کند و پس از حجّ، عمره مفرده به جا آورد و حجّ و عمره تمتّع را در سال بعد اعاده نماید.

اگر می تواند باید به میقات برگردد و اگر بخاطر ضیق وقت یا عذر دیگر نمی تواند، باید به خارج حرم برود و از آنجام مُحرم شود و اگر بر این نیز قادر نیست در داخل حرم مُحرم شود و حجّ او صحیح است.

ج1و2) بطور کلی خواندن قنوت پیش از رکوع دوم و چهارم و ششم و هشتم و دهم مستحب است. البته اگر فقط یک قنوت پیش از رکوع دهم خوانده شود، کافی است.
ج3) انجام آن به قصد استحباب منعی ندارد.

به یادگیری ادامه بدهید و کوتاهی نکنید و تا زمان تصحیح کامل قرائت، اگر برای شما ممکن باشد، نماز را بنا بر احتیاط واجب به جماعت بخوانید و اگر ممکن نیست، همان نمازی که می‌خوانید کافی است؛ در ضمن توجه داشته باشید، ملاک صحّت قرائت، رعایت حرکات و سکنات حروف و ادای آن‌ها از مخارجشان است به‌گونه‌ای که عرب زبانان، آن را ادای آن حرف (نه حرف دیگری) بدانند و رعایت محسّنات تجویدی، لازم نیست.

کسی­ که شک دارد بقای بر جنابت، روزه را باطل می‎کند یا نه و در حال جنابت، روزه بگیرد، بنابر احتیاط واجب، روزه­ اش باطل است و باید قضای آن ­را نیز بگیرد ولی اگر یقین دارد که بقای بر جنابت روزه را باطل نمی­‎کند و بر این اساس روزه بگیرد، روزه‌اش صحیح است، هرچند رعایت احتیاط در قضای روزه، نیکو است.
در هر حال به تعدادی که یقین دارید روزه قضا بر عهده شماست آنها را به جا آورید و نسبت به مقدار مشکوک وظیفه ای ندارید.

مستحب است بعد از تولد نوزاد، او را به نیت "غسل مولود"، غسل دهند. زمان آن از وقت ولادت نوزاد است، و اگر دو یا سه روز هم تأخیر افتاد، استحباب آن باقی است. و چنانچه از وقت عرفی آن تأخیر افتاد، به قصد رجاء مطلوبیت به جا آورند. ضمناً خود مادر، باید بعد از پاک شدن از خون نفاس،* غسل نفاس انجام دهد.

*از وقتی که اولین جزء بچه از شکم مادر بیرون می آید، هر خونی که زن می بیند، اگر پیش از ده روز یا سر ده روز قطع شود، خون نفاس است.