اگر از روی علم و عمد بوده نمازهای گذشته باطل است؛ ولی در موارد سهو یا در مواردی که نمی دانسته اما اطمینان به درست بودن کار خود داشته است، نمازها نیاز به قضا کردن ندارد.

اگر در لیفت مژه، مانعی روی مژه یا پوست ایجاد نشود، برای وضو و غسل اشکالی ندارد؛ اما اگر از مواد یا ابزاری استفاده شود که ولو برای مدتی روی مژه یا پوست، حجمی (حجم مواد چرب یا ...) که مانع رسیدن آب به پوست و مژه باشد، ایجاد کند، وضو و غسل با آن باطل است و باید قبل از وضو یا غسل ـ هر چند مستلزم هزینه یا زحمت باشد ـ برطرف کند. ضمناً اگر برداشتن آن تا پایان وقت نماز ممکن نباشد یا مشقت غیر قابل تحمّل داشته باشد، عمل مذکور جایز نبوده و باید علاوه بر وضو یا غسل جبیره ای، تیمم کند و بعد از برطرف کردن آن، بنا بر احتیاط واجب قضای نمازها را نیز بخواند. در هر صورت اگر زینت محسوب شود، باید از نامحرم پوشانده شود.

گفتن "بسم الله الرحمن الرحیم" لازم نیست.

بنابر احتیاط واجب روزه‌اش صحیح نیست.

در فرض مذکور، نماز شما در تهران و در مسیر رفت و برگشت، کامل و روزه صحیح می باشد؛ ولی تهران وطن دوم شما محسوب نمی شود؛ بله اگر قصد دارید برای همیشه یا سالیان متمادی سالی سه چهار ماه (هر چند به صورت پراکنده) در آنجا زندگی کنید، بعد از آنکه وسائل زندگی مانند خانه و امثال آن را فراهم کنید، آنجا وطن دوم شما محسوب می شود.

اگر کاری که روزه را باطل می‌کند از اذان صبح به بعد، انجام نداده باشد، باید بنا بر احتیاط واجب، آن روز، نیّت روزه کند و بعد از ماه رمضان، قضای آن را نیز بگیرد.

در فرض سوال اگر بعد از بررسی گوشی و یقین به عدم طلوع فجر، آب خورده اید، روزه شما صحیح است.

احتیاط واجب آن است که مأموم یا مأمومین، کمی عقب تر از امام بایستند.

در فرض سوال، اکتفا به واجبات کافی است.

اگر موجب آزار و اذیت دیگران باشد، جایز نیست؛ اما پخش قرائت قرآن کریم برای چند دقیقه قبل از اذان در وقت هایی که باعث اذیت و آزار همسایگان و اهل محل نشود، اشکال ندارد.

قضای غسل جمعه به نحو مذکور صحیح نیست؛ تنها در صورتی که انسان روز جمعه غسل نکند، مستحب است از صبح شنبه تا غروب، قضای آن را بجا آورد.

اشکال ندارد؛ البته در نمازهای ظهر و عصر ذکر گفتن استحباب دارد و در نمازهای صبح و مغرب و عشا احتیاط مستحب، سکوت است؛ هرچند گفتن ذکر جایز است.

موارد مختلف است؛ اگر قصد داشته که تا روز معینی؛ مثلاً تا دوشنبه (نه بیشتر) در مکانی بماند و به تصور این که تا آن زمان ده روز است، قصد ده روز کرده (در حالی که کمتر می‌باشد)، در این صورت نمازش قصر است و بعد از توجه باید نمازها را قصر بخواند و نسبت به نمازهایی که خوانده اگر در وقت متوجه شد باید نمازش را اعاده کند و اگر خارج وقت متوجه شد بنابر احتیاط واجب قضا کند.
اما اگر قصد داشته در مکانی ده روز بماند و تصور کند تا فلان روز، ده روز می‌شود (در حالی که از ده روز کمتر است) ولی قصد او به گونه‌ای است که اگر بداند تا آن زمان ده روز نمی‌شود، حتماً روزهای بعد را هم می‌ماند تا ده روز کامل شود، در این صورت نمازش تمام است و نمازهای تمام قبلی هم صحیح است.

اگر خوردن داروی مذکور، ضروری باشد، روزه بر شما واجب نیست و در صورت بهبودی تا رمضان بعد، قضای آن را به جا آورید.

اگر عهد را شکسته اید کفاره آن کفاره افطار عمدی روزه ماه رمضان است؛ لذا یا 60 فقیر را اطعام کنید یا 60 روز روزه بگیرید که 31 روز اول آن پی در پی باشد. البته ادای کفاره فوریت ندارد و می توانید نماز و روزه های دیگر را انجام دهید ولی در ادای آن نباید سهل انگاری شود.