در فرض سؤال، قضای هر کدام را اول بگیرید، صحیح است و لازم نیست نیت کنید که برای فلان سال است. البته اگر وقت قضای آخرین ماه رمضان تنگ باشد، مانند این که پنج روز از ماه رمضان آخر، قضا داشته باشید و پنج روز هم به ماه رمضان مانده باشد، در این صورت احتیاط واجب آن است که قضای ماه رمضان آخر را بگیرید. ضمناً به طور کلی گفتن نیت با زبان واجب نیست.

در هر صورت «بسم الله» در غیر سورۀ فاتحه، جزء سوره نیست. ولی بنا بر احتیاط واجب، در نماز باید یک سوره کامل با بسم الله خوانده شود؛ البته به نیت قرائت واجب در نماز، که بسم الله جزیی از آن است.

باید بنشینید و دو سجده را انجام دهید و سپس بایستید و رکعت سوم و ذکر تسبیحات اربعه را بخوانید و نماز را تمام کنید، و پس از نماز به خاطر قیام بی‌جا و ذکر اضافه بنابر احتیاط مستحب، دو سجده‌‌ سهو به جا آورید.

کفایت می کند.

اگر دارای شرایط امام جماعت باشد، اشکال ندارد.

عرق جنابت (جنابت از راه حلال و حرام) پاک است و در فرض سؤال می تواند آن لباسها را بپوشد؛ ولی بنا بر احتیاط واجب نماز خواندن با عرق جنابت از حرام تا خشک نشده باشد، صحیح نیست ولی پس از خشک شدن، نماز با آن اشکال ندارد.

اگر بعد از انجام عمل مشروط به طهارت (مثل نماز) متوجه عدم ضرر شده است عمل انجام شده نیاز به اعاده ندارد، اما اگر قبل از عمل باشد (مثلاً قبل از نماز بفهمد که اشتباه کرده است) بنا بر احتیاط واجب باید وضو یا غسل را اعاده کند.

قبل از غسل به مقدار متعارف بررسی کنید و نماز بخوانید، بعد از غسل نگاه و بررسی لازم نیست، اگر بعد از نماز به طور اتفاقی رنگی دیدید که احتمال می دهید بعد از غسل مانع ایجاد شده باشد، غسل و نمازهایی که خوانده اید صحیح است.

در فرض مذکور ولو هر روز رفت و آمد نداشته باشد، نماز، تمام است.

اگر همسرتان اطمینان دارد خون خارج شده، خون زخم است و بعد از اتمام دوره حیض، غسل حیض را نیز انجام داده است، برای نماز بابت خون زخم تکلیفی ندارد. البته لازم است چنانچه ظاهر فرج با خون، نجس شده است، آن را قبل از نماز، تطهیر کند.

صحت آن، محل اشکال است.

مکلف اگر در احکام دین مجتهد نباشد، باید از کسی که مجتهد است تقلید کند یا به احتیاط رفتار نماید؛ البته از آن جایی که عمل به احتیاط مستلزم شناسایی موارد و چگونگی احتیاط و صرف وقت بیشتر است، بهتر آن است که مکلف در احکام دین از مجتهد جامع الشرائط تقلید کند. بنا بر این تقلید بر کسی واجب است که واجد سه شرط باشد:
1. مکلف باشد.
2. مجتهد نباشد.
3. نخواهد به احتیاط عمل کند.

کراهت ندارد؛ مگر اینکه با خشوع مطلوب در نماز، منافات داشته باشد که در این صورت مکروه است.

اشکال ندارد؛ هر چند مکروه است.

بنا بر احتیاط واجب در نمازهایی که جمع خوانده می شوند، باید اذان ترک شود.