واجب تخییری است؛ ولی خودداری از شرکت در آن به صورت دائمی وجه شرعی ندارد.

برای شش چیز وضو گرفتن واجب است:
اول: برای نمازهای واجب غیر از نماز میت.
دوم: برای سجده و تشهد فراموش شده، اگر بین آن‌ها و نماز، حَدَثی از او سرزده، مثلًا بول کرده باشد.
سوم: برای طواف واجب خانه کعبه.
چهارم: اگر نذر یا عهد کرده یا قسم خورده باشد که وضو بگیرد.
پنجم: اگر نذر کرده باشد که جایی از بدن خود را به خط قرآن برساند.
ششم: برای آب کشیدن قرآنی که نجس شده یا در صورتی که مجبور باشد دست یا جای دیگر بدن خود را به خط قرآن برساند.

مکلّف باید مسائلی را که انجام دادن تکلیف شرعی روزمرّه وابسته به دانستن آنها است، فرا بگیرد، مانند مسائل اصلی نماز و روزه و طهارت و برخی معاملات و غیر آن.

همه شرایط و واجبات نماز ولو در فرض سؤال لازم است؛ بلی در حال سیر، قبله شرط نیست و رکوع و سجود و قنوت با اشاره انجام می شود.

واجب است همان طواف را تصحیح کند؛ به این نحو که خودش و در صورت عدم تمکّن، نائبش یک طواف کامل به قصد ما فی الذمّه به جا آورند و نماز طواف را بعد از آن اعاده کنند.

نسبت به آیات و اذکار، ایستادن یا نشستن روی آن حرام است و نماز بر روی آن باطل است و نسبت به تصاویر اگر عرفا هتک حرمت محسوب نشود اشکال ندارد.

در فرض سؤال اگر دَین یا چک را با درآمد بین سال خریده به قیمتی که سر سال خمسی قابل نقد شدن باشد خمس تعلق می گیرد.

اگر صیغۀ مخصوص نذر را نخوانده‌اید، اختیار آن با خود شما است. اما به هر حال اگر نذر صحیح شرعی با صیغۀ مخصوص نذر* محقق شده است، باید به آنچه که نذر کرده اید عمل کنید مگر اینکه از عمل به نذر ناتوان شوید که در اینصورت عمل به آن واجب نیست.
----------------------
* صیغه نذر عبارت است از «لله علیّ أن افعل کذا...» و می‌توانید ترجمه آن را بگویید که عبارت است از « برای خدا بر من است که فلان کار را انجام بدهم». و اگر بگوید: "برای خدا نذر می کنم فلان کار را انجام دهم" بنابر احتیاط واجب باید به آن عمل کند. اما با صرف عبارت "نذر می کنم"، نذر شرعی محقق نمی شود.

مستحب است نمازگزار بعد از خواندن سوره "قل هو الله احد"، یک یا دو یا سه مرتبه، "کذلک الله ربی" یا سه مرتبه"کذلک الله ربنا" بگوید و فرقی در موارد مذکور نیست.

ج1) اگر نمازگزار بعد از حمد، سوره «قل هو الله احد» یا «قل یا ایها الکافرون» را شروع کند، نمی تواند آن را رها کند و سوره دیگری بخواند و اگر به این دستور عمل نکرده، ولی عملش با اعتقاد به صحت بوده و گمان داشته می تواند این دو سوره را رها کرده و سوره ی دیگری بخواند، نمازهای قبلی او صحیح است و اعاده ندارد.
ج2) عدول از یک سوره به سوره دیگر در نوافل مطلقاً جایز است اگر چه احتیاط مستحب این است که در نوافل نیز از سوره توحید و کافرون به سوره دیگری عدول نشود.

ج1و2) در هر یک از چهار سورۀ سجده (الم تنزیل)، فصّلت (حم سجده)، نجم و علق، یک آیه، سجده واجب وجود دارد که اگر انسان آن را بخواند یا به آن گوش دهد، باید پس از پایان آیه، فوراً سجده کند و اگر فراموش کند، هر وقت یادش آمد، باید سجده را انجام دهد.
ضمناً وجوب سجده، فقط در زمان خواندن همان آیه است.
آیات سجده عبارتند از:
1. آیه 15 از سوره 32 (سجده)
2. آیه 37 از سوره 41 (فصلت)
3. آیه 62 از سوره 53 (النجم)
4. آیه 19 از سوره 96 (علق)

اگر عرفاً تبلیغ و ارشاد یا امر به معروف و نهی از منکر شغل و کار او محسوب شود، در سفر برای انجام آن کارها حکم مسافری را دارد که به‌ خاطر شغل و کارش سفر می‌ کند و اگر زمانی برای کاری غیر از ارشاد و تبلیغ مسافرت کرد، در آن سفر مانند سایر مسافران، نمازش شکسته است و روزه او صحیح نیست.

در فرض مذکور، فرقی بین سفر کاری و غیرکاری نیست.

ج1) اگر یقین دارد بعد از وضو از مخرج، مدفوع خارج شده است ـ هر چند غیر ارادی ـ وضو، باطل است ولی اگر خون خارج شود وضو باطل نمی‌شود.
ج2) در صورت شک، وارسی لازم نیست.

آیۀ اول کافی است، هرچند خواندن تا «هم فیها خالدون» مطابق احتیاط است.