کسی که به خاطر شغل، سفر کند و در ضمن آن یا بعد از آن، بدون اینکه سفر جدیدی انجام شود کارهای غیر شغلی از قبیل عیادت مریض دیدن اقوام و... را هم انجام می‌دهد و گاهی یک یا چند شب هم در آن جا می‌ماند، در این مدت حکم سفر شغلی او تغییر نمی کند و نمازش تمام است.

ج1) اشکال ندارد.
ج2) در فرض سؤال نیز غسل جنابت - در صورت تحقق جنابت -، کفایت از وضو می‌کند.

وطن شوهر، حکم وطن برای همسرش را ندارد، اما اگر زن به تبع شوهر جایی را به عنوان وطن انتخاب کرده و محل سکونت قرار دهد وطن او محسوب می شود. بنا بر این اگر انسان قصد دارد در جایی حدود ده سال بماند، بعید نیست عرفاً در صدق وطنیت کافی باشد.
لازم به ذکر است جایی را که انسان برای مدت یکی دو سال برای زندگی انتخاب می کند، چون در آنجا عنوان مسافر بر او صدق نمی‌کند، حتی بدون قصد اقامت ده روز، نمازش تمام است.

به طور کلی غیر از غسل جنابت، باقی غسل ها کفایت از وضو نمی کند؛ لذا هر مقدار از نمازها را که می دانید با غسلی که یقین به تحقق جنابت آن نداشته اید (و بدون وضو) خوانده اید، باید قضا کنید و نسبت به مقدار مشکوک، تکلیفی ندارید.

اگر نمازگزار قنوت را فراموش کرده و پیش از آن که به اندازه رکوع خم شود، یادش بیاید، مستحب است بایستد و قنوت بخواند اما اگر در رکوع یادش بیاید، مستحب است بعد از رکوع، قنوت بخواند، ولی جایز نیست بعد از قنوت، مجدداً رکوع را انجام دهد.

باز و بسته کردن شیر آب، قبل از پایان شستن دست چپ، اشکال ندارد؛ ولی پس از آن که وضو کامل شد و از شستن دست چپ فارغ شدید، اگر دست را به چیز مرطوب (مثل شیر آب) بگذارید و آب خارج از وضو با آب وضو مخلوط شود، نباید مسح سر و پا را با آن آب خارجی و یا با آب مختلط، انجام دهید. نسبت به وضوهای گذشته نیز، اگر اطمینان نباشد که تری روی شیر به حدی بوده که با آب کف دست مخلوط شده باشد، وضوهای سابق، صحیح است.

گوش دادن واجب نیست.

با تمام شدن تکبیرة الاحرام در حال ایستاده و آرامش بدن، نیازی به توقف بیشتر نیست و می توان به رکوع رفت.

اگر چیزی که روی آن سجده کند وجود ندارد، باید اشاره نماید.

عمره وی در فرض سؤال صحیح است ولی طواف های عمره و نساء و نمازهای آنها را باید دو مرتبه بجا آورد و اگر خودش نمی تواند برود، باید برای آنها نایب بگیرد؛ و تا طواف عمره و طواف نساء و نماز آنها را انجام نداده یا با عدم قدرت، نایب او به‌جا نیاورده، باید از ازدواج و محرماتی که با طواف نساء حلال می شود، اجتناب نماید.

مجرّد ابتلای به این بیماری، موجب سقوط احکام واجب مربوط به میّت نمی‌شود؛ بنا بر این با مراعات کامل نکات بهداشتی و استفاده از تجهیزات ایمنی – هر چند با صَرف هزینه – باید حداقل واجب در مورد غسل، حنوط، کفن، نماز میّت و دفن انجام گیرد و کفن از روی پوشش پلاستیکی اشکال ندارد.

به طور کلی هنگام خواندن نماز قضای میّت، لازم نیست میّت را با ذکر خصوصیات معین کنید، بلکه اگر به صورت مجمل و کلی او را مشخص کنید، کافی است؛ لازم به ذکر است در فرض سؤال اگر شرط مباشرت نشده باشد و انصراف به خصوص شما هم نداشته باشد، با رعایت شرایط و احکام آن، واگذاری آن به دیگری اشکال ندارد؛ در غیر این صورت، جایز نیست، مگر این که با اجازه صاحب پول باشد.

ج1) اگر مسلمانی به صورت جدی بگوید اسلام را قبول ندارم، مرتد است.
ج2) اگر یکی از زوجین مرتد شود، یا هر دو دفعتاً با هم قبل از دخول مرتد شوند، ازدواج در همان حال به هم می خورد؛ چه ارتداد فطری باشد یا ملّی* و همچنین است بعد از دخول اگر ارتداد از زوج و فطری باشد، و اما اگر ارتدادش ملی باشد یا ارتداد از زوجه باشد مطلقاً (چه فطری باشد یا ملی) فسخ آن بر انقضای عده توقف دارد؛ پس اگر قبل از انقضای عده، مرد به اسلام رجوع کند یا زن به اسلام رجوع نماید زوجه اش می باشد وگرنه کشف می شود که از وقت ارتداد از او جدا شده است. ضمناً در مواردی که به خاطر ارتداد زوجیت باطل می شود، نیاز به طلاق نیست و باید فوراً از هم جدا شوند.

* مرتد فطری: کسی‌‌ است که هنگام انعقاد نطفه‌ او، پدر یا مادرش مسلمان بوده‌اند و خودش نیز مسلمان بوده و سپس مرتد شده است.
مرتد ملّی: کسی‌‌ است که هنگام انعقاد نطفه‌ او، پدر و مادرش کافر بوده‌اند و خود نیز پس از بلوغ اظهار کفر نموده، بعد مسلمان شده و سپس مرتد شده است.

امر زمین‌های اصلاحات ارضی تابع قوانین مجلس شورای اسلامی و مجمع تشخیص مصلحت نظام می‌باشد. در هر حال اگر متوفی فرزندی نداشته باشد، ولی پدر و مادر یا یکی از آنها زنده باشد، ارث به پدر و مادر می‌رسد و برادر و خواهر، ارث نمی‌برند و اگر پدر و مادر و اجداد فوت شده و ورثه منحصر در خواهر و بردار متوفی باشد، چنانچه میت برادر و خواهر پدر و مادری، و یک خواهر مادری داشته باشد مال را شش قسمت می کنند، یک قسمت آن را به برادر یا خواهر مادری، و بقیه را به برادر و خواهر پدر و مادری می دهند.

اشکال ندارد ولی مستحب است بعد گفتن (قد قامت الصلاه) مأمومین قیام کنند.