هنگامی که نمازگزار در سجده مشغول ذکر گفتن نیست، اگر غیر از پیشانی، اعضای دیگر را از زمین بردارد و دوباره بگذارد، اشکال ندارد و در حال گفتن ذکر، اگر غیر از پیشانی، سایر اعضاء را سهواً از زمین بردارد، باید دوباره بر زمین بگذارد و ذکر را بگوید.

اگر دو انگشت بزرگ پا روی زمین قرار گرفته، سجده با آن مانع ندارد وگرنه صحیح نیست.

چنانچه شخص اعدام شده مسلمان باشد، واجب است غسل داده شود و حنوط و کفن شده و دفن گردد؛ البته کسی که با‎ سنگسار یا قصاص، قتلش واجب شده است، نایب امام یا منصوب از جانب او به وی امر می‌کند که غسل میّت نماید سپس مانند میّت، ‎کفن و حنوط شده و پس از آن کشته می‌شود و بعد از اقامه نماز بر او، بدون غسل دفن می‌شود. ‎

حتی با فرض نذر شرعی با توجه به عدم رجحان مورد نذر، وظیفه ای نسبت به آن ندارید.

کسی که به خاطر شغل، سفر کند و در ضمن آن یا بعد از آن، بدون اینکه سفر جدیدی انجام شود کارهای غیر شغلی از قبیل عیادت مریض دیدن اقوام و... را هم انجام می‌دهد و گاهی یک یا چند شب هم در آن جا می‌ماند، در این مدت حکم سفر شغلی او تغییر نمی کند و نمازش تمام است.

بعضی از مراتب و افضلیت امام جماعت به ترتیب عبارت است از اینکه فقیه جامع الشرایط مقدم است، سپس کسی که قرائتش بهتر است و اگر او نبود، کسی که در احکام نماز داناتر است و‎ اگر او نبود، آنکه مسن تر باشد مقدم می باشد. البته امام راتب (همیشگی) مسجد برای امامت اولویّت دارد،‎ اگرچه غیر او افضل باشد، لکن بهتر آن است که او افضل را مقدم کند. و صاحب منزل ‎نسبت به غیر ـ در صورتی که در نماز خواندن در آن جا مأذون باشد ـ برای امامت اولویّت ‎دارد و بهتر است که او افضل را مقدم کند و سادات هاشمی از غیر خودشان در صورتی که ‎در صفات مساوی با آنها باشند، برای امامت اولویّت دارند و مرجّحاتی که ذکر شد، افضلیّت و استحباب، را می رسانند نه آن که واجب و لازم باشد.
شایان ذکر است که با دسترسی به روحانی به غیر روحانی اقتدا نکنند، و منظور از روحانی کسی است که علاوه بر داشتن صلاحیت های لازم، ملبّس به لباس مقدّس روحانیت نیز باشد.

نسبت به شروع سفر تا زمانی که انسان اطمینان به خروج از حد ترخص ندارد نماز، تمام است اما نسبت به قصد ده روز، موارد مشکوک در حکم محدوده خارج از حد ترخص است، یعنی اگر از ابتدا قصد دارد که به آن مکان‌ها برود باید به گونه‌ای باشد که با قصد ده روز منافات نداشته باشد مثلا دو سه بار و هر بار حداکثر نصف روز.

ج1) اشکال ندارد.
ج2) در فرض سؤال نیز غسل جنابت - در صورت تحقق جنابت -، کفایت از وضو می‌کند.

وطن شوهر، حکم وطن برای همسرش را ندارد، اما اگر زن به تبع شوهر جایی را به عنوان وطن انتخاب کرده و محل سکونت قرار دهد وطن او محسوب می شود. بنا بر این اگر انسان قصد دارد در جایی حدود ده سال بماند، بعید نیست عرفاً در صدق وطنیت کافی باشد.
لازم به ذکر است جایی را که انسان برای مدت یکی دو سال برای زندگی انتخاب می کند، چون در آنجا عنوان مسافر بر او صدق نمی‌کند، حتی بدون قصد اقامت ده روز، نمازش تمام است.

به طور کلی غیر از غسل جنابت، باقی غسل ها کفایت از وضو نمی کند؛ لذا هر مقدار از نمازها را که می دانید با غسلی که یقین به تحقق جنابت آن نداشته اید (و بدون وضو) خوانده اید، باید قضا کنید و نسبت به مقدار مشکوک، تکلیفی ندارید.

اگر نمازگزار قنوت را فراموش کرده و پیش از آن که به اندازه رکوع خم شود، یادش بیاید، مستحب است بایستد و قنوت بخواند اما اگر در رکوع یادش بیاید، مستحب است بعد از رکوع، قنوت بخواند، ولی جایز نیست بعد از قنوت، مجدداً رکوع را انجام دهد.

باز و بسته کردن شیر آب، قبل از پایان شستن دست چپ، اشکال ندارد؛ ولی پس از آن که وضو کامل شد و از شستن دست چپ فارغ شدید، اگر دست را به چیز مرطوب (مثل شیر آب) بگذارید و آب خارج از وضو با آب وضو مخلوط شود، نباید مسح سر و پا را با آن آب خارجی و یا با آب مختلط، انجام دهید. نسبت به وضوهای گذشته نیز، اگر اطمینان نباشد که تری روی شیر به حدی بوده که با آب کف دست مخلوط شده باشد، وضوهای سابق، صحیح است.

گوش دادن واجب نیست.

با تمام شدن تکبیرة الاحرام در حال ایستاده و آرامش بدن، نیازی به توقف بیشتر نیست و می توان به رکوع رفت.

اگر چیزی که روی آن سجده کند وجود ندارد، باید اشاره نماید.