همه
احکام بانوان
احکام سفر
احکام محتضر و اموات
احکام پزشکی
ازدواج و زناشویی
اعتکاف
اماکن مذهبی
امر به معروف و نهی از منکر
اموال پیدا شده و مجهول المالک، مظالم
تکلیف و تقلید
جهاد و دفاع
حج و عمره
حقوق
خمس
خوردنی ها و آشامیدنیها
روزه
زکات
شکار و ذبح حیوانات
صدقات و تبرعات
طلاق و عده
طهارت و نجاست
غصب
قوانین و مقررات و اموال بیت المال
مسائل فرهنگی و اجتماعی
مسائل قضایی
معاملات و شغلها
نذر، قسم و عهد
نماز
نگاه، پوشش و معاشرت
ورزش، مسابقات و تفریحات
وصیت و ارث
وضو، غسل و تیمم
وقف، مساجد و قبرستان
ولایت فقیه
گناهان
موضوعات
پرسش و پاسخ
ارتباط با پایگاه PDFشخصی پول را که همان اجرت کار است، از صاحب کار دریافت می کند و انجام آن کار را با مبلغ کمتر به دیگری محول می کند. مانند نقاشی ساختمان و بقیه پول را برای خود بر می دارد؛ آیا جایز است؟
جایز نیست؛ مگر این که صاحب کار شرط نکرده باشد خود او کار را انجام دهد و او مقداری از کار - هر چند مقدار کمی - را خودش انجام بدهد.
در گفتگوهای روزمره گاهی پیش میآید که حرفهایی می زنیم که نیّتمان دروغگویی نیست، مثلاً وقتی می خواهیم کسی را از کاری منصرف کنیم، میگوییم: "این کار را نکن و گرنه فلان کار را می کنم"، در صورتی که من قصد انجام فلان کار را ندارم و فقط می خواهم او را منصرف کنم؛ آیا این هم دروغ محسوب می شود؟
اگر به صورت حتمی خبر یا وعده بدهد که در صورت انجام یک کار از طرف مقابل، او هم فلان کار را انجام خواهد داد و حال آن که قصد انجام آن کار را نداشته باشد و یا بداند که انجام نخواهد داد، دروغ محسوب میشود.
در محل کار اداری، گاهی ارباب رجوعی نداریم و احیاناً کار موظفی نیست، آیا چرت زدن و استراحت کوتاه مدت در شرائط مذکور، اشکال دارد؟
اقدام به انجام کارها و امور شخصی در اثناء کار و در محل کار، تابع مقررات و اجازه قانونی مسئول مربوطه است.
آیا کار کردن زن در خارج از خانه، بدون اذن شوهر جایز است؟ در صورت عدم جواز، آیا درآمد حاصل از این کار، حلال است؟
کار کردن زن در بیرون از منزل اگر منافی با حقوق زناشویی شوهر نباشد، با حفظ حجاب و مراعات ضوابط دیگر اشکال ندارد ولی خروج زن از منزل، منوط به اجازه شوهر است؛ مگر این که ضمن عقد، شرط شده و یا عقد مبنی بر آن واقع شده باشد. در هر صورت، اجرت کار، حلال و متعلق به زن است.
اگر کارگری در عین رعایت دقت و توجه، سهواً به مال صاحب کار، آسیبی وارد کند، آیا ضامن است و باید خسارت آن را پرداخت کند؟
اگر از جمله ابزارهایی است که جهت انجام کار، در اختیار او قرار گرفته، در صورتی که در حین کار بوده و افراط و تفریط نکرده و شرطی هم بر ضمان نشده باشد، ضامن نیست. اما اگر مسئولیت تعمیر آن ابزار را داشته است، ضامن است هرچند بدون افراط و تفریط بوده باشد مگر آن که طبیعت کار اقتضای این خسارت را داشته است.
شخصی ماشینی دارد که هم برای خود و خانوادهاش استفاده میکند و هم با آن کار میکند؛ آیا به این ماشین، خمس تعلق میگیرد؟ اگر گاهی در ایام تعطیل با ماشین کار کند چه؟
اگر ماشین را به دو هدف خریداری کرده، باید خمس مقداری (درصدی) را که برای کار کردن خریده بپردازد، ولی اگر ماشین را برای مؤونۀ خود تهیه کرده است ولی گاهی از آن درآمدی هم کسب می کند، خمس ندارد.
کار بنده طراحی و نظارت و ساخت ساختمان با کاربری متفاوت است. اخیرا کاری پیشنهاد شده که از لحاظ کاربری فضای رقص و ... دارد. خواستم بدانم بعداً اگر از این ساختمان استفاده غیر شرعی شود، آیا ما هم به واسطه ساخت این ساختمان درگیر عواقب اخروی می شویم؟
اگر مکانی است که به طور متعارف قابل استفاده مشترک بین حرام و حلال است، کار شما اشکال ندارد؛ اما اگر مکانی است که مخصوص کار حرام است، نباید قبول کنید.
شخصی 5 سال قبل کار پژوهشی انجام می داده و قرار بوده است در عوض آن پولی بگیرد، اما چون کار جلو نرفته بود، نیاز به یک پیگیری کوچک داشت، تا چند ماه بعد پولش را بدهند. شخص به دلایلی پیگیری نمی کند و پولش را نمی دهند. بعد از چند سال می فهمد که اگر آن زمان پیگیری می کرده و پولش را می گرفته، می توانسته فیش آزاد حج بخرد و مستطیع شود. (ولی آن زمان اصلا به فکر این موضوع نبوده است)؛ آیا حج بر او استقرار یافته است، یا اینکه چون پول به دستش نرسیده، مستطیع نشده است؟
اگر مقداری از کار ناقص بوده است و دادن پول، منوط به انجام تتمه کار بوده است استطاعت حاصل نشده است البته اگر در آینده ( به هر دلیل) پول او را دادند و به اندازه مخارج حج بود (با وجود سایر شرایط) حج بر او واجب می شود.
کسی که شغلش رانندگی است و از شهرش به نیت کار و تفریح -هر دو- حرکت می کند و بعد از رسیدن به مقصد، کمتر از 10 روز به نیت تفریح می ماند. تکلیف روزه و نمازش در این صورت چیست؟
کسی که شغلش سفر است، اگر در ضمن سفر شغلی، کار شخصی، مانند تفریح انجام دهد، ـ چه غرض اصلی، کار شخصی باشد، و بردن مسافر تبعی، یا به عکس و یا هر دو غرض مساوی باشد ـ نماز تمام است.
بنده با ارتباطی که دارم یک کارگر مثلاً کناف کار را برای شخصی معرفی می کنم، و به کناف کار می گویم شما را معرفی می کنم، هر چقدر کار کردی مثلاً نصف درآمد، مال من باشد. آیا این نحوه معامله از لحاظ شرعی مشکل دارد؟ اگر مشکل دارد، راه حلّش چیست؟
اگر به صورت قرارداد جعاله باشد، اشکال ندارد؛ یعنی کارگر بگوید: "اگر کار مناسبی به من معرفی کنی، فلان درصد از درآمدم را به شما می دهم" و شما قبول کنید، چنین معامله ای صحیح است.
اگر برای کاری اجیر شدیم و مبلغی برای دستمزد قرار دادیم؛ آیا می توانیم فرد دیگری را به قیمت کمتر اجیر کنیم و کار را به او بسپاریم؟ ضمناً خود اجیر از قرارداد بیشتر من و کمتر بودن اجرت خودش مطلع و راضی است.
جایز نیست؛ مگر این که با شما شرط مباشرت (انجام کار توسط شخص خودتان) نشده باشد و انصرافی هم به انجام عمل توسط خود شما وجود نداشته باشد که در اینصورت می توانید بخشی از کار را خودتان انجام دهید و مقداری را به فرد دیگری به مبلغ کمتر بسپارید.
کارگری در ضمن عقد اجاره با صاحب کار، شرط کرده است که بعد از انتهای قرارداد، فلان مبلغ را به عنوان پاداش بگیرد؛ حال اگر بعد از اتمام قرارداد، صاحب کار از دادن پاداش، تخلف بورزد، آیا صِرفاً برای کارگر خیار فسخ است که نتیجۀ آن این باشد که مال الاجاره تبدیل به اُجرةالمثل شود؟ یا این که حکم وضعی دارد که بر صاحب کار، دَین شرعی ثابت است؟ (به عبارت دیگر از نظر فقهی این شرط، صرفاً تکلیفی است یا وضعی؟)
در فرض مرقوم، کارگر میتواند معامله را فسخ و اُجرة المثل دریافت کند؛ همچنین می تواند شکایت کند تا دادگاه شرعی، صاحب کار را مُلزم به پرداخت نماید.
ساکن کرج و محل کارم تهران است. جمعه شب بیماری را به بیمارستان تهران آوردم و شب در بیمارستان ماندم و فردای آن روز از همان جا به محل کار رفتم؛ نماز و روزه چه حکمی دارد؟ همچنین اگر بعد از اتمام کار به بیمارستان بروم و شب در آنجا بمانم، فردای آن روز وضعیت نمازم چه می شود؟
به طور کلی، کسی که سفر شغل اوست، اگر به سفر غیر شغلی برود، هر چند به محل شغلش باشد، نمازش قصر است؛ اما چنانچه برای کاری غیر از شغل به محل شغلش سفر کند، ولی تصمیم بگیرد که به خاطر شغل در آنجا بماند، در مدتی که آنجا توقف می کند تا به سر کار برود، بعد از آن و در برگشت، نمازش تمام است، گرچه احتیاط آن است که در مدتی که آنجا توقف می کند تا به سر کار برود نماز را هم تمام و هم قصر بخواند.
آیا معانی الفاظی چون این کار "صورت شرعی ندارد" یا "جایز نیست" یا "اجازه داده نمی شود" یا "مشروعیت ندارد" یا "خلاف موازین شرع است" و مواردی از این دست که در احکام فقهی می آید، صراحتاً به معنی حرام بودن می باشد؟
تعابیر مذکور در مقام عمل تفاوتی ندارند و باید مکلف آن کار را ترک کند.
اگر گمان شود فرد گناه کار، اصرار بر گناه ندارد، آیا نهی او واجب است؟
به طور کلی اگر مکلف بداند یا گمان کند یا احتمال صحیح بدهد که شخص معصیت کار، گناه را تکرار نمی کند، نهی از منکر، واجب نیست.
