به طور کلی استفاده کارمندان از امکانات بیت المال در ساعات رسمی کار به مقدار متعارفی که مورد ضرورت و نیاز است و شرایط کاری بیانگر اذن به کارمندان در این مقدار از استفاده است، اشکال ندارد و همچنین استفاده از امکانات بیت المال با اذن کسی که از نظر شرعی و قانونی حق اذن دارد، بدون اشکال است. در نتیجه اگر تصرّفات شخصی انسان در بیت المال به یکی از دو صورت مذکور باشد، چیزی در این رابطه به عهده او نیست، ولی اگر از اموال بیت المال استفاده غیر متعارف کند و یا بدون اذن کسی که حق اذن دارد، بیشتر از مقدار متعارف استفاده نماید، ضامن آن است و باید عین آن را اگر موجود باشد به بیت المال برگرداند و اگر تلف شده باشد، باید عوض آن را بدهد؛ همچنین باید اجرة المثل استفاده از آن را هم در صورتی که اجرت داشته باشد به بیت المال بپردازد.

مجرد کثرت سفر موضوع حکم شرعی نیست؛ بلکه کسی که سفر، شغل یا مقدمه شغل اوست، اگر بنای بر استمرار سفر داشته باشد، به مقداری که عرفاً سفر لازمه شغلش محسوب شود، مثل این که قصد داشته باشد در طول هشت یا نه ماه یا یک سال آینده، هفته ای یک روز برای شغلش به سفر رود، نمازش در سفرهای شغلی تمام و روزه اش صحیح است و چنان چه در وطن یا غیر وطن با نیت یا بدون نیت، ده روز بماند، در اولین سفری که بعد از این اقامه عشره انجام می دهد، نمازش قصر است و در کلمات فقها (رضوان الله علیهم) مراد از کسی که شغل او مسافرت است، کسی است که قوام کار او به سفر است.

اگر مکلف بیماری خاصی که موجب عطش می شود ندارد و وضعیّت او به گونه‌ای است که به خاطر ضعف جسمانی یا طولانی بودن روز، روزه گرفتن به خودی خود _ حتّی با ترک فعّالیّت و مراعات تغذیه _ سختی فوق ‌العاده داشته باشد، در این صورت بنابر احتیاط روزه بگیرد و وقتی به سختی فوق‌ العاده افتاد، افطار کند و قضای آن را بگیرد. امّا اگر حرجی بودن ادامه‌ روزه به دلیل فعّالیّت مانند اشتغال به کار یا تحصیل و مطالعه باشد، در این صورت بنابر فتوا باید روزه بگیرد و هر گاه به سختی فوق ‌العاده افتاد، افطار کند و قضای آن را بگیرد. ضمناً در فرض مذکور، خوردن به میزان ضرورت یا امساک مابقی روز واجب نیست.

ج1-4) چنان چه صیغه شرعی نذر با شرایط آن جاری نشده باشد، تکلیفی ندارید و کفاره نذر واجب نیست.
در فرض این که صیغه شرعی نذر با شرایط آن جاری شده باشد، اگر بتوانید بدون مزاحمت برای همسایه ها به نذر عمل کنید، این کار مقدّم است.
ولی چنان چه نذر شما موجب اذیت و آزار همسایه ها باشد، رجحان نداشته و عمل به آن واجب نیست و کفاره نیز ندارد.
اما اگر بتوانید بدون اینکه موجب اذیت همسایه ها شود روضه را ولو بدون بلندگو برگزار کنید و عمداً به نذر شرعی عمل نکنید، علاوه بر استغفار کردن، دادن یک کفاره کفایت می کند و کفاره بر عهدۀ شخصی است که با شرایط شرعی، نذر کرده و عمداً مخالفت نموده است.

حکم مذکور، بدین معنا است که بنابر احتیاط واجب باید به نذر عمل نمایید.

ج1) در فرض مرقوم، جوجه مجهول المالک محسوب می‌شود و باید به عنوان صدقه به فقیر داده شود.
ج2) در صورتی که کوتاهی کرده و صدقه ندهد و این جوجه بزرگ شود، تخم آن و نسلی که از تخم آن به وجود می‎آید، نیز مجهول المالک است و باید به فقیر صدقه داده شود.

واجب است بر کسی که می خواهد داخل مکّه شود، با احرام وارد شود و برای احرام باید نیت عمره یا حج داشته باشد و اگر وقت حج نیست و می خواهد وارد مکّه شود، واجب است عمره مفرده انجام دهد؛ البته از این حکم، کسانی که مقتضای شغلشان این است که زیاد وارد مکّه می شوند و از آن خارج می شوند، استثنا شده است. همچنین کسانی که پس از اعمال حج یا عمره، از مکه خارج شده‌اند و می‌خواهند در همان ماه انجام حج یا عمره، دوباره وارد مکه شوند، احرام و عمره مجدّد واجب نیست. ولی با گذشت ماه قمری برای ورود به مکه، باید مجدد محرم شود و در هر صورت کفاره ندارد.

بیش از مقداری که یقین دارد نماز از او فوت شده لازم نیست قضا کند.

اگر زمین مذکور موات بوده و مالکی نداشته است و این شخص آن را احیاء کرده است، تملّک و فروش زمین به نهاد مذکور اشکال ندارد. البته چنانچه قانونی در این زمینه وجود دارد، باید رعایت شود.

1. صیغه قسم را باید به زبان بگوید.
2. قسم به ذکر اسم خداوند متعال که مختص به اوست، مانند لفظ جلاله «اللّه» باشد و همچنین آنچه بر غیرخدا اطلاق نمی‌شود، مانند رحمان و یا ذکر اوصاف و افعال مختص به خدا که غیر او در آن با خدا شریک نمی‌باشد مانند «و مقلب القلوب و الابصار»، «و الذی نفسی بیده» و یا ذکر اوصاف و افعال مشترکی که بر خدای تعالی و بر غیر خدا اطلاق می‌شود لیکن غالباً برخدا اطلاق می‌شود به طوری که در وقت اطلاق، منصرف به خدای تعالی می‌شود، مانند ربّ و خالق و بارئ و رازق و رحیم باشد.
3. کسی که قسم می خورد باید بالغ و عاقل باشد.
4. اگر مورد قسم از اموال است، انسان، ممنوع از تصرف در اموالش نباشد.
5. از روی قصد و اختیار قسم بخورد.
6. کاری را که قسم می خورد انجام دهد، باید حرام و مکروه نباشد و کاری را که قسم می خورد ترک کند، باید واجب و مستحب نباشد؛ اگر قسم بخورد که کار مباحی را به جا آورد، باید ترک آن در نظر مردم بهتر از انجامش نباشد، و نیز اگر قسم بخورد کار مباحی را ترک کند، باید انجام آن در نظر مردم بهتر از ترکش نباشد.
7. احتیاط در این است که قسم خوردن فرزند و زن با اجازه پدر و شوهر باشد و اگر نسبت به غیر انجام واجبات و ترک محرمات باشد، پدر و شوهر می توانند از ادامه دادن آن منع کنند.
کفاره شکستن قسم:
اگر کسی عمداً قسم را بشکند، باید یا ده فقیر را اطعام کند یا آنان را لباس بپوشاند و در صورتی ­که مقدور نباشد، سه روز، روزه بگیرد.

جدا کردن سر حیوان، پیش از بیرون آمدن روح، حرام است؛ ولی با این عمل، گوشت حیوان، حرام نمی‌شود.

اگر در قالب یکی از عقود اسلامی (از جمله مضاربه) باشد، اشکال ندارد. توجه داشته باشید اگر عقد مزبور، مضاربه باشد این معامله مختصّ به‌کارگیری سرمایه در تجارت است و در این عقد، شرط است که سهم صاحب سرمایه و عامل، به صورت درصد معینی از سود (نه از سرمایه) مشخص باشد. بلی اگر هر ماه، عامل، مبلغی را به عنوان علی‌الحساب به صاحب سرمایه در ازای سهم سود او بپردازد و در پایان مدّت مضاربه نسبت به سود حاصله با یکدیگر مصالحه نمایند، اشکال ندارد.

فروش کالا در فرض سؤال به قیمتی که مشتری راضی باشد فی نفسه ایرادی ندارد؛ لازم نیست نو بودن یا کهنه بودن جنس را اشاره کنید؛ البته نباید دروغ بگویید و اگر به عنوان جنس نو بفروشید مشتری می تواند بعد از اطلاع، معامله را فسخ کند.

موارد مختلف است. چنانچه صیغۀ شرعی نذر با شرایط معتبر آن، بر زبان جاری نشده باشد، یا در فرض سؤال مباشرت در انجام نذر را شرط کرده باشید (که فقط خودتان حلیم بپزید و پخش کنید) نذر واجب نبوده و می توانید به نحو مذکور در سؤال عمل نمایید. ولی اگر مباشرت در انجام نذر را شرط نکرده باشید و نذر شما شامل کمک گرفتن از دیگران هم بوده باشد، باید با کمک دیگران به نذر عمل کنید. ضمناً اگر مقدار معیّنی را در نذر مشخص نکرده باشید و توانایی پختن حداقل مقدار ممکن را داشته باشید، همچنان عمل به نذر واجب است و الاّ نذر، منحل می شود.

ج1) اگر چیزی که طلای سفید نامیده می‌شود، همان طلای زرد باشد، که بر اثر مخلوط کردن ماده‌ای، رنگ آن سفید شده، استفاده از آن برای مردان حرام است؛ و نماز با آن هم برای مردان بنا بر احتیاط واجب، باطل است؛ ولی پلاتین اشکال ندارد. همچنین اگر نمی‌دانید طلا است یا پلاتین، استفاده از آن، اشکال ندارد.
ج2) در هر صورت اگر داخل جیب باشد، نماز صحیح است.