آنچه تأکید شده است این است که نمازگزار بعد از نماز، مشغول دعا و تعقیبات شده و به کار دیگری که با تعقیبات منافات دارد، مشغول نشود؛ بنا بر این هر چند خواندن دعاها در قنوت یا سجده نافله اشکال ندارد، ولی دلیلی بر محسوب شدن به عنوان تعقیبات نماز، موجود نیست.

اگر صیغه مخصوص نذر* را نخوانده‌ است، تکلیفی ندارد؛ اما اگر صیغه نذر را با شرایط شرعی آن خوانده است، در صورت امکان باید النگو را پس بگیرد و به نذر خود عمل کند و اگر نمی‌تواند پس بگیرد، بنا بر احتیاط واجب باید بدل (مثل و اگر موجود نیست، قیمت) آن النگو را در راه خدا بدهد و کفاره شکستن نذر نیز به عهده‌اش آمده است.
----------------------
* صیغه نذر عبارت است از« لله علیّ أن افعل کذا...» و می‌تواند ترجمه آن را بگوید که عبارت است از «برای خدا بر من است که فلان کار را انجام بدهم» و اگر بگوید: "برای خدا نذر می‌کنم فلان کار را انجام دهم"، بنابر احتیاط واجب باید به آن عمل کند. اما با صرف عبارت "نذر می کنم" نذر شرعی محقق نمی‌شود.

در فرض سؤال می توانند قرارداد را در قالب عقد وکالت، منعقد کنند، به این صورت که صاحب پول به این فرد، وکالت دهد که با پول او فعالیت اقتصادی کرده و کسب سود کند و از سودهای حاصله مقدار معینی ـ طبق توافق ـ به او بدهد و بقیه را به عنوان اجرت وکالت برای خود بردارد.

اگر قصد رفتن به مکان خاص و مستقلی در کنار شهر را ندارد، برای تعیین مسافت شرعی از آخر شهر مبدأ تا اول شهر مقصد محاسبه می شود و حرکت کردن درون شهر جزء مسافت نیست.

چنانچه این کار بر اثر جهل یا فراموشی بوده و فقط در یکی از دو سجده یک رکعت آن را انجام داده باشد، نماز صحیح است؛ لازم به ذکر است اگر کسی حال سجده متوجه شود که پیشانی را بر چیزی گذاشته که سجده صحیح نیست، باید بدون بلند کردن سر، پیشانی را بکشد تا بر چیزی که سجده صحیح است قرار گیرد.

در فرض سؤال، کثیر السفر شغلی محسوب شده و در سفرهای کاری، نماز تمام و روزه صحیح است.

خودداری کردن از اجرای قوانین دولت جمهوری اسلامی و عدم پرداخت مالیات و عوارض و سایر حقوق قانونی دولت اسلامی برای هیچ کس جایز نیست؛ لکن درآمد حاصله در فرض سؤال، فی حد نفسه اشکال ندارد.

مراد از اصرار بر گناه، یعنی این که انسان بداند، شخص معصیت‌کار، بنا دارد که معصیت خود را ولو یک بار دیگر تکرار کند. بنا بر این، اگر انسان بداند یا احتمال صحیح بدهد که گناه را ادامه نمی دهد و تکرار نمی‌کند، نهی از منکر، واجب نیست.

ج1) کسی که حجّ بر او مستقر شده، اگر پیش از انجام حج فوت کند، و ترکه‌ای که وافی برای هزینه سفر حج باشد از خود باقی گذاشته باشد، ورثه او باید از اصل مال از طرف او نایب بگیرند.
ج2) در صورتی که حج بر ایشان مستقر نشده باشد، جایز است البته این کار باید با اجازه تمام ورثه باشد.

در مستحبات و مکروهات نیز باید طبق نظر مرجع تقلید عمل نمود؛ البته اگر در برخی منابع، کاری به عنوان مستحب ذکر شده باشد و شخص نظر مرجع تقلیدش را نداند، در صورتی که بداند مرجع تقلید آن کار را حرام نمی داند، می تواند به امید مطلوبیت و ثواب، به آن عمل کند.

اگر این کار با یک غرض عقلائی صورت بگیرد و ضرر قابل ملاحظه‌ای هم نداشته باشد، فی نفسه اشکال ندارد. اما انجام این عمل برای جلوگیری از افزایش جمعیت امر مذمومی است و نسبت به همسرتان اگر با اجازه و رضایت شما باشد و مستلزم لمس و نظر حرام نباشد، فی نفسه اشکال ندارد.

در فرض مذکور، مرتکب معصیت شده اید و باید از آن توبه نمایید و استغفار کنید و توبه از گناه هم با استغفار و پشیمانی از گناه و تصمیم جدّی بر تکرار نکردن آن حاصل می شود.

اگر مفسده ای داشته باشد یا سبب انحراف باشد، جائز نیست.
-----------------------
*انحراف دو گونه است: انحراف در عقیده‌‌ یا در عمل.
انحراف در اعتقاد: یعنی انسان را نسبت به معارف دینی دچار تردید و شبهه کند و حالت بی‌تفاوتی در انسان به وجود آورد. مثلاً کسی سرگرم به این امور می‌شود و به تدریج ذهنیّات او عوض می‌شود؛ چه بسا اتفاق می‌افتد، وقتی انسان در حالت عادی است، براساس گرایش‌‌های روحی و فکری‌‌اش با مسجد، مؤمنین و با فضای دینی سر و کار دارد و یک عقاید و گرایش روحی و فکری‌ نسبت به دین دارد و وقتی در این امور غرق شد، به تدریج آن عقاید عوض می‌شود و انسان را منحرف می‌کند.
انحراف در عمل: یعنی انسان را به کار حرام وادارد، یا در او حالت بی‌مبالاتی نسبت به گناه به وجود آورد.

در فرض سؤال دادن مقداری از کمکهای مردمی جهت حمل و نقل همان جهیزیه به عنوان اُجرت المثل کارشان، اشکال ندارد؛ به شرطی که برای رساندن جهیزیه به افراد مستحق به کمک آن‎ها نیاز باشد؛ به خصوص اگر ظاهر امر نشان دهد که صاحبان اموال، راضی به این کار هستند.

ج1. به طور کلی، ریا یعنی انجام دادن کار خیر و عبادت برای غیر خدا؛ و به منظور خودنمایی و کسب شأن و منزلت در بین مردم. و در غیر این صورت، ریا نیست. و تشخیص آن با مکلف است. و صِرف خطورات ذهنی و یا گفتن این که من روزه هستم، ریا نیست.
ج2. در فرض مذکور، فقط قضا دارد و کفاره ندارد.