باید اطراف آن را بشویید و احتیاط آن است که اگر روی آن باز است و کشیدن دست تر بر آن ضرر ندارد، دست تر روی آن بکشید و اگر روی آن بسته است، به نیت وضو روی آن دست بکشید.

اگر با شرایط شرعی صیغه نذر جاری شده باشد، عدول از آن صحیح نیست و بعد از وقوع منذور، باید به نذر عمل شود.

در هر دو فرض، روزه، صحیح است.

اگر هنگام خرید، فروشنده شرط کرده باشد که فقط یک نفر حق استفاده، دارد جایز نیست.

کسی­ که شک دارد بقای بر جنابت، روزه را باطل می‎کند یا نه و در حال جنابت، روزه بگیرد، بنابر احتیاط واجب، روزه­ اش باطل است و باید قضای آن ­را نیز بگیرد ولی اگر یقین دارد که بقای بر جنابت روزه را باطل نمی­‎کند و بر این اساس روزه بگیرد، روزه‌اش صحیح است، هرچند رعایت احتیاط در قضای روزه، نیکو است.
در هر حال به تعدادی که یقین دارید روزه قضا بر عهده شماست آنها را به جا آورید و نسبت به مقدار مشکوک وظیفه ای ندارید.

اگر نمازگزار در محل عبور مردم، نماز می‌‎خواند، یا کسی رو به روی او است؛ مستحب است جلوی خود، چیزی مانند تسبیح یا چوب یا ریسمان قرار دهد.

اگر آن پرنده توانایی پرواز داشته باشد و معلوم نباشد که مالکی ‎داشته است یا نه، تملک آن بر شخص یابنده جایز است و جستجو از صاحب آن، واجب نیست؛ اما در جایی که می‌داند مالک دارد ‎هرچند از جهت آثاری که بر آن است، احتیاط واجب آن است که کسی که آن را گرفته است با آن معامله مجهول المالک نماید، یعنی از مالک آن جستجو کرده و چنانچه مأیوس شود، خود آن یا قیمتش را به فقیر صدقه دهد.

مبطل روزه نیست؛ اما احتیاط مناسب است.

مورد مذکور، از مبطلات روزه نیست.

در مورد نماز، ورود به حد ترخص و در مورد روزه، ورود به وطن یا محل اقامت ملاک است.

غیبت کسی‌‌ که تجاهر به فسق می‌‌کند، فقط در همان گناهی‌‌ که تجاهر کرده، جایز است و نمی‌‌توان تمام اسرار و گناهان او را فاش کرد.

ج1) اگر معلوم شود که زوج سفیه بوده و بدون ‎اذن ولیّ ازدواج کرده، صحت ازدواج او متوقف بر اجازه است؛ پس اگر ولیّ مصلحت ببیند و اجازه دهد، جایز ‎است و به اعادۀ صیغه نیازی نیست.
ج2) در ازدواج، اگر زوج سفیه باشد، علاوه بر مهریه، تعیین زوجه نیز بر عهدۀ ولیّ او است؛ بنا بر این سفه در فرض سؤال، تنها ناظر به تبعات مالی نیست.

برای محاسبه مسافت شرعی، فاصله بین آخر شهر مبدأ و ابتدای شهر مقصد محاسبه می‎شود؛ بله اگر مقصد فردی خود شهر نیست بلکه مکان خاص و مستقلی در اطراف شهر است به‌ طوری‌ که از نظر عرف رسیدن به شهر، رسیدن به مقصد حساب نمی‌شود، بلکه ورود به شهر و عبور از آن، راهی برای رسیدن به مقصد است (مانند برخی دانشگاه‎ها یا پادگان‎ها یا بیمارستان‎هایی که در کنار شهر قرار دارند) در این صورت انتهای مسافت، مکان مورد نظر است، نه ابتدای شهر.

در فرض سؤال، باید روزه بگیرید و احکام آن را رعایت کنید، مگر آن که به حدّی برسد که ادامه روزه، قابل تحمل نباشد؛ در این زمان می‌توانید روزه را افطار کرده و قضای آن را بعد از ماه رمضان بگیرید.

در فرض سؤال انسان باید نماز را در آخر وقت و با رعایت شرایط به صورت معمول نماز را بخواند.