واجب است بعد از طواف بدون فاصله نماز طواف را بجا آورده و میزان عدم فاصله به نظر عرف است؛ بنا بر این بعید نیست که گزاردن نماز یومیّه فیما بین طواف و نماز به مدّت چند دقیقه فاصله، مضر محسوب نشود.

اگر خود نمی تواند طواف کند باید او را طواف دهند و اگر این نیز ممکن نیست، باید نایب بگیرد.

در فرض مذکور، موجب حرمت نمی شود.

شرط صحّت طواف در مردان این است که ختنه شده باشند و در این حکم فرقی بین بالغ و غیر بالغ نیست.

واجب است همان طواف را تصحیح کند؛ به این نحو که خودش و در صورت عدم تمکّن، نائبش یک طواف کامل به قصد ما فی الذمّه به جا آورند و نماز طواف را بعد از آن اعاده کنند.

در فرض سؤال، می تواند طواف یا سعی را شروع کند.

اگر حالت سابقه طهارت دارد، باید آن را استصحاب کند و به شک خود اعتناء نکند؛ و در غیر این صورت باید تحصیل طهارت کرده و طواف را اعاده نماید.

اگر اجاره برای تفریغ ذمّه منوب عنه باشد – که ظاهر حال در اجاره حجّ همین است – مستحقّ تمام اجرت است.

مجزی نیست بنابر احتیاط واجب.

اگر وقت تدارک عمره واجب را نداشته باشد، احتیاط آن است که نیّت حجّ افراد کند و پس از حجّ، عمره مفرده به جا آورد و حجّ و عمره تمتّع را در سال بعد اعاده نماید.

فاصله معیّنی شرط نیست؛ ولی بنا بر احتیاط در هر ماه فقط یک عمره برای خود می تواند بجا آورد؛ ولی به جا آوردن عمره برای غیر خود، هر نفر یک عمره جایز است.

علی الظاهر تا ظهر روز عرفه می تواند عمره تمتع را بجا آورد و اگر از ظهر عرفه گذشت احتیاط در آن است که عدول به افراد کند و عمره را پس ازحجّ انجام دهد و سال بعد حجّ تمتّع را اعاده نماید.

حجّ نایب در این صورت، کفایت از تکلیف منوب عنه نمی کند.

اگر از بر طرف شدن عذر مأیوس است، باید نایب بگیرد و عمل نایب کافی است؛ ولی اگر مأیوس نیست می تواند نایب بگیرد؛ ولی در صورت رفع عذر باید خودش مجدداً عمل را انجام دهد.

ظاهر آن است که عمره مفرده بر نایب واجب نمی شود و وظیفه او عمره تمتّع است؛ ولی اتیان به مفرده برای نایبی که مستطیع شده احوط است.