دنبلان گوسفند یا گاوی که به نحو صحیح شرعی، ذبح شده است، نجس نیست ولی خوردن آن حرام است.

باید دو رکعت احتیاط نشسته بخواند.

اگر شک در این باشد که آن چرم طبیعی است یا مصنوعی، محکوم به طهارت است و اگر بعد از احراز چرم طبیعی بودن آن یقین دارید که ذبح اسلامی نشده محکوم به نجاست است وگرنه چنانچه احتمال دهید که حیوان ذبح اسلامی شده گرچه پاک است ولی مادامی که تذکیه شرعی را احراز نکنید در مواردی که همراه نمازگزار است نماز با آن صحیح نیست.

بطور کلی هر عملی که موجب هتک و بی احترامی محسوب شود، جایز نیست؛ و در هر صورت دفن آن‌ها در خاک و یا تبدیل آن‌ها به خمیر به وسیله آب اشکال ندارد.

در همه فروض نماز صحیح است.

در مستحبات و مکروهات نیز باید طبق نظر مرجع تقلید عمل نمود؛ البته اگر در برخی منابع، کاری به عنوان مستحب ذکر شده باشد و شخص نظر مرجع تقلیدش را نداند، در صورتی که بداند مرجع تقلید آن کار را حرام نمی داند، می تواند به امید مطلوبیت و ثواب، به آن عمل کند.

مستحب است مکلف در حال رکوع، بین دو قدم را نگاه کند.

اگر خوف انحراف از دین وجود نداشته باشد این کار اشکال ندارد؛ البته واجب است در آن‌جا بعد از رعایت احتیاط و مواظبت نسبت به دین و مذهب به مقداری که توانایی دارد مبادرت به دفاع از اسلام و مسلمین نماید.

در فرض مذکور سوزن پاک است و نیاز به بررسی ندارد.

غنا عبارت است از صدای انسان در صورتی که با ترجیع همراه بوده و لهوی مضلّ عن سبیل الله باشد که خواندن به این صورت و گوش دادن به آن حرام است.

در وفات شوهر، مادامی که زن در عدّه است باید از زینت کردن خود اجتناب کند، مانند کشیدن سرمه و زدن عطر و آرایش سر و صورت، و پوشیدن لباسهای رنگی زینتی؛ بنا بر این ترک هر چه که زینت حساب می شود که زن با آن، خود را برای شوهر تزیین می نماید جایز نیست و این به حسب اشخاص و زمان ها و شهرها مختلف می باشد. آنچه که در هر شهری برای زینت، متعارف است معیار است. البته تمیز کردن بدن و لباس و شانه کردن مو و گرفتن ناخن ها و حمام رفتن، اشکالی ندارد.

اگر قبل شروع به تشهد شک کنید، یک سجده دیگر بجای آورید اما اگر بعد از مشغول شدن به تشهد شک کنید، به شک خود اعتنا نکنید و بنا بگذارید که هر دو سجده را بجا آورده اید.

ج1و2) اگر متصل به لوله کشی شهری یا منبع کر باشد و قطره قطره نشود، حکم آب کر را دارد و پاک کننده است.

اگر به فقیر غذا داده می شود در صورتی که فقیر با آن غذا سیر شود، کفایت می کند.

حکم مذکور، بدین معنا است که بنابر احتیاط واجب باید به نذر عمل نمایید.