بدون حکم حاکم، جایز نیست.

اگر سفرهای شما شغلی است و برای سال های متمادی وضعیت کاری شما به صورت مذکور است، یا این که یک سال به مدت سه ماه به صورت متوالی در غیر تعطیلات سفر شغلی دارید، در این سفرها نمازتان تمام و روزه صحیح است؛ البته اگر حداقل ده روز در یک مکان توقف داشته باشید در اولین سفر پس از آن نماز شما شکسته است و پس از آن در سفرهای شغلی نماز شما کامل است. اما در صورتی که اولین سفر بعد از ده روز توقف، سفر غیر شغلی باشد، در اولین سفر شغلی پس از آن بنابر احتیاط واجب نماز را جمع - هم شکسته و هم تمام – بخوانید.

نداشتن اسپرم اگرچه از نظر عرفی نقص به حساب می آید ولیکن بیماری محسوب نمیشود البته اگر داشتن فرزند برای این شخص ضرورت داشته باشد به گونه ای که از نداشتن فرزند به حرج می افتد و این وضعیت برای او قابل تحمل نباشد، در این صورت اگر بر طبق نظر پزشک حاذق مورد اطمینان، علاج منحصر به خوردن دنبلان باشد، به مقدار ضرورت اشکالی ندارد.

در فرض سؤال، موارد مختلف است. اگر امام یکی از مستحبات مثل قنوت را فراموش کند، می تواند جماعت را ادامه دهد و نماز به صورت جماعت صحیح هست. ولی اگر مأموم در جایی که می بیند امام یکی از واجبات نماز را فراموش کرده است؛ می‌تواند به شکلی امام را به اشتباهش متوجه کند - هرچند آگاه کردن امام، بر مأموم واجب نیست - ولی اگر امام متوجه نشد، مأموم نیت فرادا کرده و به وظیفۀ خود عمل کند.

رعایت حجاب در مقابل نامحرم، واجب شرعی است و طبق قانون در اماکن عمومی الزامی است. در هر صورت وظیفۀ شما - با وجود شرایط امر به معروف و نهی از منکر - امر و نهی زبانی است و در صورت نیاز به مراتب بالاتر، موضوع را به مسئولان مربوط در نیروی انتظامی و قوه قضائیه ارجاع دهید.

بنابر احتیاط واجب جایز نیست.

اگر شهوت دارد، احتیاط در مراعات حجاب در برابر چنین افرادی است. ولی اگر ملحق به مجنونی باشد که تمیز جنسی ندارد، حجاب لازم نیست.

به طور کلی مکلف باید در مورد اوقات نمازهای یومیه و روزه، همان افق محل سکونت خود را رعایت کند؛ ولی اگر روزه گرفتن بر اثر طولانی بودن روز به خودی خود ـ حتی با ترک فعالیت و مراعات تغذیه ـ سختی فوق العاده داشته باشد، در این صورت بنا بر احتیاط روزه بگیرد و وقتی به سختی فوق العاده افتاد، افطار کند و قضای آن را بگیرد.
اما اگر حرجی بودن ادامۀ روزه به دلیل فعالیت مانند اشتغال به کار یا تحصیل و مطالعه باشد، در این صورت بنابر فتوا باید روزه بگیرد و هر گاه به سختی فوق العاده افتاد، افطار کند و قضای آن را بگیرد.

تغییر وقف به محل عبور و جاده جایز نیست؛ مگر آن که ضرورت الزام آوری آن را اقتضا کند و یا خود موقوفه برای انتفاع از آن نیاز به آن راه داشته باشد، ولی اجاره زمینی که وقف منفعت است برای توسعه راه عبور و مرور با رعایت مصلحت وقف اشکال ندارد.

ج1. به طور کلی، ریا یعنی انجام دادن کار خیر و عبادت برای غیر خدا؛ و به منظور خودنمایی و کسب شأن و منزلت در بین مردم. و در غیر این صورت، ریا نیست. و تشخیص آن با مکلف است. و صِرف خطورات ذهنی و یا گفتن این که من روزه هستم، ریا نیست.
ج2. در فرض مذکور، فقط قضا دارد و کفاره ندارد.

وجود لاک روی ناخن‌های دست، چون مانع از رسیدن آب است، وضو با آن صحیح نیست. البته در مسح پاها، اگر یکی از انگشت‌های پا (حتی انگشت کوچک) لاک نخورده باشد، می توانید روی آن انگشت را مسح کنید و وضو صحیح است. اما در غسل، اگر لاک روی ناخن دست یا پا باشد، چون مانع از رسیدن آب است، غسل صحیح نیست.
باید توجه داشت که نماز از مهمترین اعمال دینی است؛ اگر قبول درگاه خداوند عالم شود، عبادت های دیگر هم قبول می شود و اگر پذیرفته نشود، اعمال دیگر هم قبول نمی شود. پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم فرمود:"کسی که به نماز اهمیت ندهد و آن را سبک شمارد، سزاوار عذاب آخرت است".

در صورت امکان باید حتماََ همان قرآن را به همان نمازخانه برگردانید؛ اما اگر اصلاََ به آن قرآن دسترسی ندارید، مثل آن را تهیه کرده و در همان نمازخانه بگذارید.

اگر چه تبیین صحیح منکر و معروف در این فریضه الهی، کار بسیار مطلوبی می باشد، ولیکن آن چیزی که به هنگام وقوع منکر واجب است آن است که انجام دهنده گناه را از آن گناه با تذکر لسانی باز بدارد و بیش از آن بر او واجب نیست، حتی اگر بداند که تنها موعظه و تقاضا اثر می‌گذارند نه امر و نهی، وجوب آنها بعید نیست. البته نسبت به موارد منکر و مراتب نهی از آن، مراحل دیگری وجود دارد که با مراجعه به کتب تفصیلی می توانید (در بخش مربوطه) ملاحظه نمایید.

ج1و2) اگر نزدیکی برای جنین، ضرر نداشته باشد،اشکال ندارد. ضمناً زن نمی‌تواند در مقابل درخواست استمتاعات متعارف مرد، خودداری کند.
ج3) بر مرد واجب است حداقل چهار ماه یک بار، عمل زناشویی را انجام دهد و در صورتی که زن میل زیاد به رابطه زناشویی قبل از چهار ماه داشته باشد، به طوری که خوف آن باشد که به معصیت آلوده شود، بنا بر احتیاط واجب، مرد باید قبل از چهار ماه با او رابطه زناشویی داشته باشد یا او را طلاق دهد.

اگر استخدام ضرورت داشته باشد، اشکال ندارد ولکن کشف عورت در برابر دیگران جایز نیست، مگر آن که ضرورتی مثل رعایت قانون و یا معالجه، آن را اقتضا کند.