اگر انسان شک دارد یا می‌داند که فرد گنه کار، اصرار بر گناه خود ندارد وظیفه‌ای نسبت به نهی از آن معصیت ندارد؛ اما اگر معلوم نیست توبه کرده است یا نه، واجب است او را - با رعایت شرایط - امر به توبه نماید.

مراد از اصرار بر گناه، یعنی این که انسان بداند، شخص معصیت‌کار، بنا دارد که معصیت خود را ولو یک بار دیگر تکرار کند. بنا بر این، اگر انسان بداند یا احتمال صحیح بدهد که گناه را ادامه نمی دهد و تکرار نمی‌کند، نهی از منکر، واجب نیست.

نماز، باطل نیست؛ ولی در موارد وجوب، باید سجده سهو را به جا آورد و در صورت تأخیر عمدی، مرتکب گناه شده است.

به کسی که بدهکار است و نمی‎تواند بدهی خود را بدهد، اگر چه مخارج سال خود را داشته باشد، می‎توان برای دادن بدهی او، زکات داد. ولی اگر زن برای خرجی خودش، قرض کرده باشد، شوهر، نمی تواند بدهی او را از زکات بدهد، بلکه اگر کس دیگری هم که مخارج او بر انسان، واجب است برای خرجی خود، قرض کند، احتیاط واجب آن است که بدهی او را از زکات ندهد.

اگر در اعتکاف، روزۀ مستحب گرفته باشد، اعتکاف و روزه صحیح است و تکلیفی ندارد. اما اگر روزۀ قضای ماه رمضان گرفته باشد، بنا بر احتیاط واجب روزه‎ها و اعتکاف باطل است؛ البته نسبت به اعتکاف مستحبی تکلیفی ندارد.

صحت غسل واجب در زمان حیض محل اشکال است؛ می تواند پس از پاک شدن از حیض، یک غسل به نیت هر دو انجام دهد.

میت در فرض سؤال باید در حرم مطهر دفن شود اما لازم نیست در جای خاصی از حرم دفن گردد؛ بنا بر این دفن در سایر قبرستان‌های شهر مشهد کافی نیست؛ مگر این که احراز شود مقصود موصی شهری باشد که مشاهد مشرفه در آن جا قرار دارد. ضمناً انتقال میت مشروط است بر این‌که مخارج آن مازاد بر ثلث نباشد یا ورثه، وصیت مذکور را پذیرفته باشند.

در فرض مرقوم اگر از اول قصد رفتن به مکان معینی را داشته - هر چند نمی دانسته که آن مکان بیش از مسافت شرعی است -، در مکانی که توقف کرده است نمازش قصر است؛ اما اگر از اول قصد مکان معینی که در واقع بیش از مسافت شرعی است را نداشته و هنگام خروج نمی دانسته چند فرسخ از شهر دور خواهد شد مثل کسی که برای پیدا کردن گمشده ای خارج می شود و نمی داند چه مقدار باید برود، باید نماز را تمام بخواند؛ ولی در مسیر برگشت چنانچه تا وطنش یا جایی که می خواهد ده روز در آنجا بماند، هشت فرسخ یا بیشتر باشد، باید نماز را قصر بخواند، همچنین اگر بین راه متوجه ‌شود که باید حداقل چهار فرسخ دیگر برود و با مسیر برگشتش، هشت فرسخ می شود، از همانجا نمازش قصر است.

اگر میت بعد از افتادن در داخل قیر استحاله شده و بدنش به کلی از بین رفته باشد، دفن قیرها لازم نیست و استفاده از قیرها هم جایز است؛ البته اگر اجزائی از میت _هرچند مو، دندان، ناخن و استخوان باشد_ به دست بیاید، می بایست دفن شود.

در فرض سوال با شنیدن آیه سجده از ضبط صوت یا تلفن همراه یا ... سجده واجب می‌‌شود و فرقی بین مستقیم و غیر مستقیم نیست. ضمناً سجده‌هایی که بر عهده دارید را انجام دهید و می‌توانید به تعداد حداقلی که یقین دارید، اکتفا کنید.

مأموم نباید تکبیرة الاحرام را پیش از امام بگوید، بلکه احتیاط واجب آن است که تا تکبیر امام، تمام نشده، تکبیر نگوید.

ج1) به طور کلی در غیر سوره توحید و کافرون تا وقتی که نمازگزار بیش از نصف سوره را نخوانده است، می‌تواند آن را رها کند و سوره دیگری بخواند؛ بنابراین در سوره توحید و کافرون یا جایی که بیش از نصف سوره را خوانده، چنانچه مقداری از سوره را فراموش کند و به هیچ طریقی _ هرچند با خواندن از روی قرآن و یا خواندن کسی که کنار او ایستاده و یا نگاه به گوشی به گونه ای که از حالت نماز خارج نشود _ نتواند کامل کند، باید نماز را رها کرده و پس از یادآوری یا تهیه نوشتار، مجدداً نماز را از سر بگیرد.
ج2) چنانچه به هیچ طریقی نتواند ذکر واجب را بگوید، باید نماز را رها کرده و پس از یادآوری یا تهیه نوشتار، مجدداً نماز را از سر بگیرد.

اگر شرکت در امتحان، ضرورت ندارد، نباید خارج شود؛ ولی برای افرادی که شرکت در امتحان، ضرورت عرفی دارد، مانعی ندارد؛ البته خروج از مسجد، نباید به حدّی برسد که صورت اعتکاف به هم بخورد.

اگر خواهرتان از کودکی سفیه بوده، ولیّ شرعی وی، پدر یا جدّ پدری‌ اش است و تصرّف شما در اموال وی بدون اذن ولیّ شرعی ایشان جایز نیست. اما اگر بعد از بلوغ، سفیه شده؛ باید برای ایشان از طرف حاکم شرع، قیم تعیین شود و چنانچه شما از طرف پدر یا جد پدری و یا حاکم شرع به عنوان قیّم انتخاب شده اید، تصرف در اموال ایشان، به جهت مصلحت ایشان اشکالی ندارد و باید سود ایشان را هم اضافه نمایید.

در صورتی که اسراف یا از مصادیق تجمّل‌گرایی و اشرافی‌گری باشد، جایز نیست.